ในภาพถ่าย นางสวมเสื้อยืดสีขาวเรียบง่าย ไหล่ข้างหนึ่งเปลือยเปล่า เนื้อผ้าแนบสนิทกับเรือนกาย เผยให้เห็นส่วนโค้งอวบอิ่มของทรวงอกและเอวคอดกิ่วอย่างชัดเจน รูปร่างมีส่วนเว้าส่วนโค้งงดงาม
ท่อนล่างเป็นกางเกงยีนส์ขาสั้นสีน้ำเงินเข้มพับขอบ เอวต่ำช่วยขับเน้นเส้นโค้งของสะโพก ทำให้ขาทั้งสองข้างดูตรงเรียวยาว ผิวพรรณขาวผ่องเนียนละเอียด
ผมยาวดำสนิทปล่อยสยายคลอไหล่อย่างหลวม ๆ ยิ่งขับให้แนวไหล่และแผ่นหลังดูอ่อนหวานสะดุดตา
ใบหน้างามทั้งบริสุทธิ์และเย้ายวน ผิวขาวเย็นดุจเครื่องเคลือบ เนียนละเอียดไร้ตำหนิ
ดวงตาคู่หนึ่งมีหางตาเชิดขึ้นเล็กน้อย แววตาใสชุ่มฉ่ำดุจสายน้ำ ขนตายาวหนาเป็นแพ ยามหลุบตาก็ทอดเงาจาง ๆ ลงมา ครั้นเงยหน้ามอง แววตากลับอ่อนโยนพร่าเลือน ทั้งที่ดูใสซื่อบริสุทธิ์แท้ ๆ แต่กลับแฝงเสน่ห์เย้ายวนโดยไม่รู้ตัว
สันจมูกเล็กเรียวได้รูป ริมฝีปากอิ่มเอิบแดงระเรื่อ รูปปากอ่อนหวาน ยามเม้มเบา ๆ ก็ชวนให้รู้สึกถึงความว่าง่ายอ่อนโยน
ทั้งที่คิ้วตาดูสะอาดบริสุทธิ์ รูปร่างกลับมีส่วนเว้าส่วนโค้งเย้ายวน ใบหน้าใสซื่อกับเรือนร่างสะดุดตาผสานกันอย่างลงตัว เป็นความงามอ่อนหวานไร้พิษภัยที่ทำให้ผู้คนละสายตาไม่ได้ ราวดอกไม้อ่อนช้อยที่พร่างพราวด้วยหยาดน้ำค้าง ทั้งบริสุทธิ์และชวนหลงใหล
ตอนนั้นนางกำลังก้มหน้าดูโทรศัพท์ ผมยาวทิ้งลงมาบดบังใบหน้าไปเกือบครึ่ง
ไม่รู้ว่าความเห็นด้านล่างเริ่มออกนอกเรื่องไปตั้งแต่เมื่อไร
“เชี่ย อกใหญ่ขนาดนี้ ขาคู่นี้ฉันเล่นได้ทั้งชีวิตเลย”
“คนข้างบนเป็นผู้หญิงนะ เลิกทำตัวโรคจิตได้ไหม”
“เป็นผู้หญิงแล้วอย่างไร ผู้หญิงชอบสาวสวยไม่ได้หรือไง”
“ขอพูดหน่อยนะ นางยืนกับเซินเยี่ยนแล้วดูเหมาะกันกว่า มีใครค้านไหม”
“ค้าน สาวสวยเหมาะกับฉันมากกว่า”
“ไสหัวไป”
หลินเจานอนพาดอยู่บนราวเตียง เอาคางเกยหลังมือ แสงจากหน้าจอโทรศัพท์ส่องใบหน้าจนสว่างวาบ
นางหัวเราะคิกคักสองครั้ง ก่อนเงยหน้ามองยุนซู “ซูซู พูดจริงนะ ฉันก็รู้สึกว่าเจ้ากับเทพบุตรแห่งหัวชิงเหมาะกันกว่า”
ยุนซูไม่ตอบ
หลินเจาก้มหน้าเลื่อนดูอีกสองสามครั้ง นิ้วโป้งจิ้มหน้าจอเบา ๆ ก่อนจะร้อง “เอ๊ะ” ขึ้นมา “อ้าว กระทู้หายไปไหนแล้ว?”
นางยกโทรศัพท์ขึ้นสูงแล้วดึงหน้าจอลงเพื่อรีเฟรชสองครั้ง แต่หน้าจอก็ยังขึ้นข้อความเดิมว่าไม่สามารถดูกระทู้นี้ได้ นางขมวดคิ้ว “เมื่อกี้ยังดูได้อยู่เลย ทำไมหายไปแล้วล่ะ”
“เอาละ นอนกันเถอะ” ยุนซูลุกขึ้นไปปิดไฟ
หลินเจายังคงนอนพาดอยู่ตรงนั้น บ่นพึมพำอีกสองประโยค คล้ายกำลังสงสัยว่ากระทู้หายไปกะทันหันได้อย่างไร
ขณะเดียวกัน ห้องพักของเหวินเซี่ยเซี่ยเงียบผิดปกติ
นางเองก็เลื่อนเจอกระทู้นั้น กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ แสงจากหน้าจอส่องกระทบใบหน้า
ตอนแรกนางยังยิ้มอยู่ ท่าทางเลื่อนอ่านความเห็นก็คล่องแคล่ว พอเลื่อนมาเจอประโยคที่ว่า “เซินเยี่ยนกับเหวินเซี่ยเซี่ยเหมาะกันจริง ๆ” มุมปากก็ยกขึ้นเล็กน้อย
แต่เมื่อเลื่อนลงไปอีกหลายหน้าจอ ปลายนิ้วของนางก็เริ่มช้าลง รอยยิ้มค่อย ๆ เลือนหาย สีหน้ามืดหม่นลงทีละน้อย
นางจ้องความเห็นที่ว่า “ยุนซูกับเซินเยี่ยนเหมาะกันกว่า” รวมถึงข้อความที่บอกว่านักศึกษาใหม่สวยกว่านางอยู่นานหลายวินาที
จูหลิน รูมเมตที่นั่งอยู่ข้าง ๆ สังเกตเห็นบรรยากาศผิดปกติ จึงเหลือบมองนางแวบหนึ่ง แล้วถามเสียงแผ่วอย่างระมัดระวัง “เซี่ยเซี่ย เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม?”
เหวินเซี่ยเซี่ยไม่ตอบ
จูหลินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเสริมว่า “คนพวกนี้ก็ชอบพูดเหลวไหล นักศึกษาใหม่คนนั้นจะสวยเทียบเจ้าได้สักครึ่งยังยากเลย ไม่คู่ควรกับเซินเยี่ยนแม้แต่น้อย”
แม้ปากจะพูดเช่นนั้น แต่สายตากลับไม่กล้าหยุดอยู่บนใบหน้าของเหวินเซี่ยเซี่ยนานนัก นางรู้ดีว่าเหวินเซี่ยเซี่ยเป็นคนแบบไหน
ภายนอกทำตัวเป็นรุ่นพี่ผู้สดใสร่าเริง แต่ลับหลังกลับใช้วิธีการได้ทุกอย่าง
ก่อนหน้านี้ ไม่ว่าใครจะโพสต์ในเว็บบอร์ดว่าสวยกว่านาง หรือมีผู้หญิงคนไหนยืนอยู่ต่อหน้าเซินเยี่ยนนานเกินสองนาที ผ่านไปไม่กี่วัน เรื่องฉาวของคนคนนั้นก็จะผุดขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุและแพร่ไปทั่วทั้งมหาวิทยาลัย
ตอนเพิ่งรู้จักเหวินเซี่ยเซี่ย นางก็เคยคิดว่าอีกฝ่ายเป็นคนอุปนิสัยดีจริง ๆ
จนกระทั่งวันหนึ่ง เหวินเซี่ยเซี่ยไปอาบน้ำโดยไม่ได้ล็อกหน้าจอคอมพิวเตอร์ จูหลินเดินผ่านแล้วบังเอิญเหลือบไปเห็นว่าหน้าจอเปิดหน้าโพสต์ของเว็บบอร์ดค้างอยู่
นางเคยเห็นไอดีนั้นมาก่อน เป็นคนที่แพร่ข่าวฉาวของรุ่นน้องอีกคนไปทั่วเมื่อไม่นานมานี้
ตอนนั้นนางไม่ได้พูดอะไร ต่อมาจึงเริ่มจับตาดู ถึงได้รู้ว่าเหวินเซี่ยเซี่ยมีบัญชีอยู่หลายบัญชีและสลับกันใช้ บางครั้งก็เปลี่ยนบัญชีไปปั่นกระแสในช่องความเห็น ปะปนเรื่องจริงกับเรื่องเท็จจนเล่าได้เป็นตุเป็นตะ
แต่ถึงอย่างนั้น นางก็จำเป็นต้องยิ้มต้อนรับเหวินเซี่ยเซี่ย เพราะธุรกิจที่บ้านผูกติดอยู่กับตระกูลเหวิน สัปดาห์ก่อนพ่อของนางยังโทรมาเป็นพิเศษ กำชับให้นางสนิทสนมกับเหวินเซี่ยเซี่ยที่มหาวิทยาลัยให้มากขึ้น
จูหลินเงยหน้ามองเหวินเซี่ยเซี่ย เห็นอีกฝ่ายคว่ำโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ แล้วยกแก้วบนโต๊ะขึ้นจิบน้ำ สีหน้าเรียบเฉยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
จูหลินรู้สึกใจหวิวขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ
เหวินเซี่ยเซี่ยหันหน้ามา แล้วคลี่ยิ้มให้นางเล็กน้อย
“ข้าไม่เป็นไรอยู่แล้ว ข้ารู้จักเซินเยี่ยนดี เขาไม่ใช่คนตื้นเขินแบบนั้น อีกอย่าง เขาก็ไม่ชอบผู้หญิงประเภทนั้น” ดูบอบบางอ่อนแอ ราวกับทนคำโจมตีบนอินเทอร์เน็ตแม้แต่นิดเดียวไม่ไหว
จูหลินมองมุมปากที่ยกขึ้นของนาง
คล้ายยิ้มแต่แววตากลับไม่ยิ้มด้วย เส้นโค้งของมุมปากพอดิบพอดี สีหน้าควบคุมได้ไร้ที่ติ แต่จูหลินกลับรู้สึกเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลัง
นางกำโทรศัพท์ไว้ ไม่รู้ว่าควรต่อบทสนทนาอย่างไร สายตาเผลอเหลือบไปทางหน้าจอ ก่อนจะชะงักไปทันที
“เซี่ยเซี่ย” นางยกโทรศัพท์ขึ้น “รีบดูเร็ว กระทู้หายไปแล้ว”
เหวินเซี่ยเซี่ยหันมามองหน้าจอของนาง จูหลินรีเฟรชสองครั้ง ข้อความ “ไม่สามารถดูกระทู้นี้ได้” ก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจออย่างชัดเจน
นางรีบเสริมว่า “ต้องเป็นเพราะรุ่นพี่เซินไม่ชอบให้เอาเรื่องกับนักศึกษาใหม่ไปลือกัน เลยให้คนลบกระทู้แน่ ๆ”
สีหน้าของเหวินเซี่ยเซี่ยจึงผ่อนคลายลงจริง ๆ มุมปากโค้งเป็นรอยยิ้มที่ดูจริงใจขึ้นเล็กน้อย “อืม ข้าบอกแล้วไงว่าเขาไม่ชอบผู้หญิงประเภทนี้”
ก้อนหินในใจจูหลินถึงได้หล่นตุบลงเสียที เหวินเซี่ยเซี่ยคงไม่จับตามองนักศึกษาใหม่คนนั้นอีกแล้วกระมัง
จากนั้นก็ถึงช่วงฝึกทหารของมหาวิทยาลัยที่ไม่มีใครหนีพ้น
เดิมทียุนซูคอยระแวดระวังอยู่ตลอด กลัวว่าจะบังเอิญเจอเซินเยี่ยน
แต่ครึ่งเดือนผ่านไป นางกลับไม่เห็นแม้แต่เงาของเขา
บางครั้งนางก็เลื่อนเจอกระทู้เกี่ยวกับเขาในเว็บบอร์ดของมหาวิทยาลัย ส่วนใหญ่ก็เป็นภาพที่ใครสักคนแอบถ่ายเขาในห้องสมุดหรือโรงอาหาร แล้วตามด้วยความเห็นคลั่งไคล้ยาวเหยียด
ช่วงฝึกทหารกลับเกิดเรื่องอีกอย่างขึ้น
บัญชีทางการของมหาวิทยาลัยโพสต์ภาพบรรยากาศการฝึกทหารชุดหนึ่ง โดยเลือกนักศึกษาจากแต่ละกองมาถ่ายภาพระยะใกล้
วันที่ภาพของยุนซูถูกโพสต์ออกมา ช่องความเห็นก็ครึกครื้นเป็นพิเศษ นางสวมชุดลายพราง ปีกหมวกกดต่ำ เผยให้เห็นแนวกรามสะอาดหมดจดกับปลายจมูกที่ถูกแดดจนขึ้นสีชมพูจาง ๆ
ด้านล่างมีคนเอาภาพของนางไปเปรียบเทียบกับภาพของเหวินเซี่ยเซี่ย เทพีแห่งมหาลัยคนก่อน พอถกเถียงกันไปมา ก็กลายเป็นประเด็นว่าใครกันแน่คือเทพีแห่งมหาลัยที่งดงามที่สุดของมหาวิทยาลัยหัวชิง
ยังมีคนตั้งกระทู้โหวตเลือกเทพีแห่งมหาลัยโดยเฉพาะ
กระทู้ถูกปักอยู่หลายวัน สุดท้ายยุนซูก็ได้เป็นเทพีแห่งมหาลัยคนใหม่