นางก้าวไปข้างหน้าสองก้าว วางกล่องผลไม้ลงบนโต๊ะตรงหน้าเซินเยี่ยน “เซินเยี่ยน ฉันเอาผลไม้มาฝากเจ้า ซื้อมาเมื่อเช้านี้ สดมากเลย”
เซินเยี่ยนเงยหน้าจากบทละคร สายตาหยุดอยู่ที่กล่องผลไม้ครู่หนึ่ง “ไม่ต้องหรอก เจ้ากินเถอะ” จากนั้นก็ก้มหน้าดูบทละครต่อ แม้แต่ฝากล่องก็ยังไม่เปิด
ขนตาของเหวินเซี่ยเซี่ยสั่นไหว ขอบตาเริ่มแดงเรื่อขึ้นจาง ๆ
นางยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น นิ้วมือวางบนฝากล่องผลไม้ ปลายนิ้วออกแรงกดเล็กน้อย
ยุนซูก้มหน้าแสร้งทำเป็นอ่านบทละคร หางตาเหลือบเห็นนางเม้มริมฝีปาก ก่อนจะคลายออก
จู่ ๆ เหวินเซี่ยเซี่ยก็เบียดตัวเข้ามาทางนาง คล้ายจะเอื้อมหยิบกระดาษทิชชูบนโต๊ะ หรือไม่ก็เหมือนยืนไม่มั่นคง ศอกของนางกระแทกเข้าที่สีข้างของยุนซู แรงนั้นทำให้ร่างยุนซูเซถอยไปด้านหลัง เอวด้านหลังฟาดเข้ากับที่วางแขนของเก้าอี้ข้างหลัง
“ซี๊ด...”
ยุนซูครางเบา ๆ แล้วใช้ฝ่ามือกดตรงที่เจ็บโดยไม่รู้ตัว
ร่างกายของนางบอบบางนัก ก่อนหน้านี้แค่คืนเดียวที่เซินเยี่ยนบีบแรงไปหน่อย ก็ยังทิ้งรอยแดงจาง ๆ เอาไว้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการถูกกระแทกแบบนี้
ดวงตาของนางเอ่อคลอด้วยม่านน้ำบาง ๆ
เซินเยี่ยนลุกขึ้นยืนทันที เหลือบมองยุนซูที่กำลังขมวดคิ้ว แล้วเอ่ยเสียงเรียบว่า “น้องยุนซู ออกไปกับฉันหน่อย บทละครมีสองจุดที่ต้องแก้” น้ำเสียงเย็นชา ทว่าหนักแน่นจนไม่อาจปฏิเสธได้
ยุนซูมองแผ่นหลังของเซินเยี่ยนอย่างน้อยใจ แต่ก็ทำได้เพียงเดินตามไป
“มีปัญหาอะไรเหรอ ฉันไปดูด้วยคนนะ” เหวินเซี่ยเซี่ยทำท่าจะเดินตาม
แต่ฝีเท้าของนางกลับชะงักลงต่อหน้าสีหน้าเย็นชาของเซินเยี่ยน