เสียงปืนสุดท้ายในตรอกซอยสงบลง ซากปรักหักพังเกลื่อนกลาด ศพทหารญี่ปุ่นจำนวนมากกระจัดกระจายอยู่สองข้างถนน การสู้รบอันดุเดือดปิดฉากลงเสียที หลังการปะทะรุนแรงยาวนานเกือบหนึ่งชั่วโมง กองพันทหารราบที่หนึ่งของนาวิกโยธินญี่ปุ่นถูกกองทัพของเรากวาดล้างจนหมดสิ้น ณ ที่แห่งนี้
หลังทำความสะอาดสนามรบเสร็จสิ้น จ้าวกั๋วจงผู้เต็มไปด้วยฝุ่นดินขับรถจักรยานยนต์พ่วงข้างฝ่าตรอกซอยที่พังยับ มุ่งตรงไปยังจุดบัญชาการชั่วคราวแนวหน้า เพื่อรายงานผลการรบฉบับสุดท้ายต่อหลี่เมิ่ง ผู้บัญชาการภาพรวม
“รายงานท่านผู้บัญชาการ”
“เข้ามา”
“ท่านผู้บัญชาการ! ท่านผู้บัญชาการ ข่าวดีครับ ฮ่า ๆ ๆ!” จ้าวกั๋วจงเดินเข้ามาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม
หลี่เมิ่งแสร้งวางท่าขรึมแล้วถามว่า “การรบครั้งนี้เป็นอย่างไรบ้าง?”
“รายงานท่านผู้บัญชาการ กองทัพเราได้รับชัยชนะอย่างงดงาม สังหารทหารญี่ปุ่น 865 นาย ทำลายรถถังของข้าศึก 1 คัน และทำลายรถหุ้มเกราะของญี่ปุ่น 3 คัน”
จากนั้นน้ำเสียงของจ้าวกั๋วจงก็หนักอึ้งลงเล็กน้อย ก่อนรายงานยอดสูญเสียของฝ่ายเรา “ท่านผู้บัญชาการ ทหารที่เข้าร่วมรบส่วนใหญ่เป็นทหารใหม่ จึงสูญเสียค่อนข้างมาก การรบครั้งนี้มีผู้เสียชีวิต 210 นาย บาดเจ็บทั้งหนักและเบารวม 50 นาย รวมยอดสูญเสียทั้งสิ้น 260 นาย รายชื่อทหารที่เสียชีวิตและบาดเจ็บจัดทำเรียบร้อยแล้ว รอการช่วยเหลือและจัดการในขั้นต่อไป”
“นอกจากนี้ รถหุ้มเกราะของกองทัพอังกฤษที่เรายึดมาได้ก่อนหน้านี้ก็ถูกพวกญี่ปุ่นทำลายไป 2 คัน”
จ้าวกั๋วจงกล่าวเสริมต่อ “ท่านผู้บัญชาการ ทหารญี่ปุ่นพวกนี้รบเก่งจริง ๆ ฝีมือยิงปืนก็แม่นยำมาก ผู้บังคับกองร้อยและหมวดใต้บังคับบัญชาของผมรายงานว่า ทหารของเราส่วนใหญ่ถูกยิงเข้าที่ศีรษะ ในระยะปะทะสองถึงสามร้อยเมตร พวกมันยิงนัดเดียวก็เข้าหัว หากครั้งนี้ปืนกลเอ็มจี 34 ของเราไม่ได้ยิงถล่มอย่างหนัก กดจังหวะการยิงของญี่ปุ่นเอาไว้แน่น...”