ทางไซต์ก่อสร้าง
หวงเจิ้นแย่งซื้อผักไม่ทันสักอย่าง แถมยังจับฉลากถุงนำโชคไม่ถูกอีก เลยรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง
แต่พอนึกถึงลูกชายที่หายดีแล้ว เขาก็อดยิ้มออกมาไม่ได้
คนเราต้องรู้จักพอ...
แต่เขาก็ยังจะแย่งซื้อผักต่อไป!!
คลังสินค้าเขต C กรุงจิง
“เมื่อกี้มีใครจับได้ถุงนำโชคไหม? ถ้าได้ยกมือขึ้น” หวังหู่ถามคนที่อยู่ตรงนั้น
ไม่มีใครยกมือ
หวังหู่ขมวดคิ้ว “ไม่มีใครจับได้เลยเหรอ?”
ไม่น่าเป็นแบบนี้สิ
ทุกครั้งที่กองทัพแย่งซื้อผักของพวกเขาแย่งซื้อผัก ก็มักจะได้กันแทบทุกครั้ง ไม่มีเหตุผลเลยที่จะไม่มีใครจับได้ถุงนำโชคสักคน!!
หลังจากแน่ใจว่าไม่มีใครจับได้ถุงนำโชค หวังหู่ถึงได้กลับไป แล้วโทรศัพท์รายงานเรื่องนี้กับผู้บังคับบัญชา
ไม่นานหลังจากนั้น
เอกสารชุดหนึ่งก็ถูกวางลงตรงหน้าผู้อาวุโสเสิ่น
ในเอกสารระบุข้อมูลของทุกคนที่จับได้ถุงนำโชคในวันนี้ไว้อย่างชัดเจน รวมถึงข้อมูลของผู้ที่เคยได้รางวัลถุงนำโชคครั้งก่อนด้วย
ผู้อาวุโสเสิ่นไล่อ่านทีละคนจนจบ แล้วก็อดยิ้มไม่ได้
“เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ!”
ทุกคนที่จับได้ถุงนำโชคล้วนเป็นคนที่ “ต้องการ” มัน
ส่วนใหญ่เป็นชาวบ้านธรรมดา
บางคนก็มีสถานะไม่ธรรมดา
แต่ไม่มีข้อยกเว้นเลยสักคน คนเหล่านั้นล้วนเป็น...คนดี!!!
ใช่แล้ว
คนดี
อย่างน้อยผลการตรวจสอบในเอกสารก็ออกมาประมาณนี้!!
ผู้อาวุโสเสิ่นวางเอกสารในมือลง แล้วพึมพำกลั้วหัวเราะ “ดูท่าทางทางสถาบันวิจัยแห่งชาติของเราคงต้องมีความก้าวหน้าบ้างแล้ว!”
ไม่อย่างนั้นเรื่องนี้คงปิดไม่มิดจริง ๆ!!!