ถ้าเป็นเมื่อก่อน จ้าวเสี่ยวเหล่ยคงอดทนไว้แล้ว
แต่วันนี้เขาดันเป็น “ราชาแย่งออร์เดอร์” แถมยังมั่นใจใน “ฝีมือ” ของตัวเองอย่างไร้เหตุผลอีกด้วย
แบบนี้จะทนได้ยังไง?
เขาจึงกระแทกกลับไปทันที
“ไอ้เตี้ย ยังกล้าชนฉันอีกเหรอ?”
“นายชนฉันก่อน ฉันชนกลับแล้วมันผิดตรงไหน?”
คนทั้งสองฝ่ายจึงเปิดฉากตะลุมบอนกัน
พอพวกหัวหน้ามาถึง ทั้งสองฝ่ายก็หน้าบวมช้ำกันไปหมดแล้ว
แถมคนทีมของจ้าวเสี่ยวเหล่ยยังไม่ได้เสียเปรียบมากนัก ดูท่าจะเริ่มกดอีกฝ่ายได้ด้วยซ้ำ...
หวังหู่ที่รีบมาถึงเห็นภาพนั้นก็อดถอนหายใจโล่งอกไม่ได้
“หัวหน้าทีมหวัง นี่คือทีมที่คุณดูแลเหรอ? คุณทำงานยังไงกัน? รู้ไหมว่าคนของเราเพิ่งกลับมาจากฝึกเดินทางไกล 20 กิโลเมตร ไม่ได้สบายเหมือนพวกหน่วยส่งกำลังบำรุงของคุณนะ!”
หวังหู่เพิ่งมาถึงที่เกิดเหตุ ก็ถูกหัวหน้าทีมของอีกฝ่ายต่อว่าชุดใหญ่
ทั้งแววตาและน้ำเสียงของอีกฝ่ายเจือความดูถูกกับไม่พอใจอยู่หลายส่วน
หวังหู่มองชายคนนั้นแล้วหัวเราะเย็นชา “หัวหน้าทีมหลิว เรื่องยังไม่ทันถามให้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ก็คิดจะโยนความผิดมาให้พวกเราแล้วเหรอ? อีกอย่าง อย่าดูถูกหน่วยส่งกำลังบำรุง ต่อให้พวกเราเป็นหน่วยส่งกำลังบำรุง ก็ไม่ได้ด้อยกว่าพวกคุณ!”
“หึ!”
หลิวหยางหัวเราะหึออกมาตรงนั้น
เขาไม่ได้พูดอะไรสักคำ แต่ท่าทีดูถูกกลับแสดงออกมาอย่างชัดเจน
หวังหู่กำหมัดแน่น
ทันใดนั้น จ้าวเสี่ยวเหล่ยก็พูดขึ้นว่า “ถ้าแน่จริงก็มาแข่งกัน อย่าดีแต่พูด!”
คนอื่น ๆ ต่างพยักหน้าแล้วพูดตามกัน
“ใช่ ถ้าแน่จริงก็แข่งกันสิ คิดว่าดูถูกใครอยู่?”