เดิมทีเจียงหว่านคิดว่าแบตเตอรี่มือถือคงหมดไปแล้ว แต่ไม่คิดเลยว่าพอหยิบขึ้นมาดู แบตเตอรี่ยังเหลือมากกว่า 70 เปอร์เซ็นต์
เจียงหว่านแปลกใจอยู่บ้าง
แต่หลังจากอ่านข้อความในกลุ่มและตรวจดูหลังบ้านของโต่วโต่ว เธอถึงได้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในห้องไลฟ์ช่วงบ่าย
พูดตามตรง เจียงหว่านไม่ได้โกรธอะไรนัก
เพราะคนพวกนั้นไม่คู่ควรให้เธอต้องโมโหด้วยซ้ำ
แต่ในเมื่อพวกนั้นด่าว่าเธอเสีย ๆ หาย ๆ ไปแล้ว ก็สมควรได้รับบทลงโทษบ้าง...
ผู้บำเพ็ญเซียนให้ความสำคัญกับเหตุและผลที่สุด!
พอดีตอนนี้พลังบำเพ็ญของเธอก็เพิ่งฟื้นคืนมาได้ระดับหนึ่ง...
……
“ถุย! นี่มันอะไรกันเนี่ย ไม่มีเนื้อสักชิ้น แม่อยากให้ผมหิวตายหรือไง?” จูอวี๋ชุนถุยข้าวในปากลงชามอย่างแรง ก่อนใช้ตะเกียบเขี่ยกับข้าวในชามใบโต สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจและความเกรี้ยวกราด
น้ำเสียงของเขาไม่มีความเคารพอยู่เลยแม้แต่น้อย ฟังยังไงก็ไม่เหมือนพูดกับแม่แท้ ๆ กลับเหมือนกำลังสั่งให้พี่เลี้ยงคอยรับใช้ตัวเองมากกว่า
แม่จูไม่โกรธสักนิด กลับเอาอกเอาใจปลอบเขา “ชุนชุนเอ๊ย สิ้นเดือนแล้วนะ รอเงินบำนาญของพ่อแกออกเดือนหน้า แม่จะไปซื้อเนื้อมาให้ ซื้อขาหมูชิ้นใหญ่ที่แกชอบกินด้วย คืนนี้กินอย่างอื่นไปก่อนนะ แม่ใส่ไข่ไว้ตั้งหลายฟองแน่ะ!”
“ไข่จะไปช่วยอะไรได้ ผมจะกินเนื้อ เอาเนื้อมา!”
“ได้ ๆ พรุ่งนี้แม่จะโทรหาพี่สาวทั้งสามคนของแก ให้พวกเขาซื้อเนื้อมาให้” แม่จูรีบปลอบ