เจียงหว่านมองนิ้วมือของเขาที่ติดพลาสเตอร์ยาอยู่ พลันไม่รู้จะพูดอะไรดี
ฮั่วเหวินจิ่งเองก็ดูเหมือนจะรู้ตัวว่าข้ออ้างนี้ของตัวเองออกจะ...น่าอายไปหน่อย
เขาค่อย ๆ ลดมือลง ก่อนยกกำปั้นขึ้นปิดปากแล้วกระแอมเบา ๆ “เอ่อ กลับบ้านกันก่อนเถอะ ลุงหลิ่วน่าจะทำกับข้าวเสร็จแล้ว”
“อื้ม!”
เจียงหว่านไม่ได้ปฏิเสธ
เดิมทีเธอตั้งใจจะถามผู้อาวุโสเสิ่นว่าตรวจสอบที่อยู่ของแก้วมังกรเมื่อวานได้หรือยัง แล้วเตรียมไปดูสักหน่อย
ถ้าจัดการได้ก็จะจัดการเสียเลย
อย่างไรเสียเธอก็ไม่ได้คิดจะอยู่เมืองหลวงนานอยู่แล้ว!!
แต่ไม่คิดว่าฮั่วเหวินจิ่งจะมารอเธออยู่ที่นี่ เจียงหว่านครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกลับไปพร้อมกับเขาก่อน
ตอนจากไป ฮั่วเหวินจิ่งหันกลับไปเหลือบมองร้านกาแฟแห่งนั้น
ภายในร้านกาแฟ
เซี่ยหลินมองเห็นฮั่วเหวินจิ่งผ่านกระจก ดวงตาหลังแว่นกรอบทองขยับไหวเล็กน้อย “ฮั่วเหวินจิ่ง?”
บ้านเก่าตระกูลฮั่ว
“โอ๊ย หนูหว่าน หายไปไหนมาจ๊ะ? ฉันรอหนูมาตั้งครึ่งค่อนวันแล้ว!” ทันทีที่เจียงหว่านก้าวเข้าบ้าน ก็เห็นผู้อาวุโสเซี่ยนั่งอยู่บนโซฟา บนโต๊ะกลางตรงหน้าเขามีของขวัญกองพะเนิน
ไม่ใช่แค่บนโต๊ะกลางเท่านั้น ข้างโซฟาก็ยังมีของวางอยู่อีกมากมาย ทั้งถุงใหญ่ถุงเล็ก ในจำนวนนั้นยังมี...รถเข็นเด็กด้วย!
ใช่แล้ว มีทั้งรถเข็นเด็กและเปลไกว
เจียงหว่านกวาดตามอง มุมปากกระตุกนิด ๆ
แต่ผู้อาวุโสเซี่ยทำเหมือนไม่เห็น ท่าทางกระตือรือร้นสุด ๆ “หนูหว่าน มานี่ ๆ รีบนั่งก่อน ดูสิว่าชอบของขวัญที่ฉันเตรียมไว้ให้ไหม!”