“รายงานครับ หัวหน้าทีม!”
หลินกั๋วรุ่ยลุกพรวดจากหน้าคอมพิวเตอร์ หันหน้าไปทางสนามฝึกแล้วตะโกนเสียงดังว่า “ห้องไลฟ์ของสตรีมเมอร์ขายผักเกิดเหตุผิดปกติ ต้องรายงานเบื้องบนให้เข้าจัดการไหมครับ?”
เสียงตะโกนกะทันหันทำให้เหล่าทหารที่กำลังฝึกอยู่พากันหยุดมือ
หัวหน้าทีมรีบสาวเท้าเข้ามาตรวจสอบทันที
หลังตรวจดูสถานการณ์ เขาทิ้งท้ายไว้ประโยคหนึ่งก่อนหันหลังเดินจากไป “จับตาห้องไลฟ์นั้นไว้ ฉันจะไปรายงานเบื้องบน”
ไม่นานนัก สายด่วนก็โทรตรงไปถึงซ่งหงปิง ผู้บัญชาการสูงสุด
เดิมทีซ่งหงปิงกำลังจิบชาที่ชงจากเถามันเทศอย่างสบายอารมณ์ แต่พอได้ยินรายงานทางโทรศัพท์ก็โกรธจนตบโต๊ะดังปัง “รีบไปตรวจสอบเดี๋ยวนี้! ฉันอยากรู้จริง ๆ ว่าใครมันกล้าดีถึงขั้นนี้!”
“เกิดอะไรขึ้นอีกล่ะ? ไอ้ตัวแสบคนไหนทำให้นายโมโหขนาดนี้?”
ชายชราที่นั่งอยู่ตรงข้ามซ่งหงปิง รอจนเขาวางสายแล้วจึงถามยิ้ม ๆ
เบื้องหน้าชายชราก็มีชาที่ชงจากเถามันเทศวางอยู่ถ้วยหนึ่ง ข้าง ๆ ยังมีกองเปลือกเกาลัดกองโต
เห็นได้ชัดว่าก่อนหน้านี้ทั้งคู่กำลังนั่งดื่มชาแกล้มเกาลัดกันอยู่!
ซ่งหงปิงกำลังจะตอบ แต่จู่ ๆ ก็หุบปากลง
เขาเหลือบมองผู้อาวุโสเจิงที่หยิบเกาลัดจากจานไปอีกกำมือ แล้วรีบเลื่อนจานเกาลัดที่เหลืออยู่ไม่กี่เม็ดเข้าหาตัวด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์
“ไม่ใช่ว่ากระเพาะนายไม่ดีหรือไง? กินเกาลัดเยอะขนาดนี้ ระวังกลับไปแล้วปวดท้องอีกนะ!”
“ก็แค่กินเกาลัดนายไม่กี่เม็ดเอง ขี้เหนียวอะไรขนาดนั้น? ไว้ฉันซื้อมาแล้วค่อยเอามาคืนก็ได้” ผู้อาวุโสเจิงพูดยิ้ม ๆ