ถึงจะคิดว่า...ใบมันเทศยังดีกว่าเสียอีก!
แต่คุณลุงเฉินก็ยังรับมันไป
เขายิ้มแล้วพูดว่า “หนูไม่ต้องห่วงหรอก ลุงรู้ว่าตกปลาแต่ละครั้งต้องใช้เหยื่อเท่าไหร่”
พูดจบก็ชำนาญนัก เขาหยิบดินเหนียวก้อนใหญ่เท่ากำปั้นขึ้นมา แล้วบิออกมาชิ้นหนึ่งขนาดเท่านิ้วโป้งเกี่ยวเข้ากับเบ็ด ก่อนจะเหวี่ยงลงบ่อ
ท่าเหวี่ยงคันเบ็ดสมบูรณ์แบบ
พอเหวี่ยงออกไป เขาก็นั่งลงตรงนั้นทันที ไขว่ห้างเตรียมรอปลาอย่างอดทน
คนตกปลาไม่เคยขาดความอดทน!!!
ใครจะรู้ว่าแค่ก้นแตะพื้น ขายังไม่ทันไขว่ห้างดี เขาก็รู้สึกว่าคันเบ็ดถูกกระตุกแล้ว
ลุงเฉินถึงกับอึ้ง
ไม่นานเขาก็ตื่นเต้นจนเนื้อเต้น “มาแล้ว ๆ ปลากินเบ็ดแล้ว...”
เขาแทบจะกระโดดพรวดขึ้นมาจากพื้น ตั้งใจจะสาวสายกลับตามสัญชาตญาณ แต่กลับคว้าได้แต่อากาศ ถึงนึกขึ้นได้ว่าคันเบ็ดนี้ไม่มีอุปกรณ์เก็บสาย
โชคดีที่ลุงเฉินมีประสบการณ์อยู่บ้าง จึงไม่ลนลาน
เขาออกแรงประคองให้ปลาดึงสู้กันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกระชากอย่างแรงจนปลาพ้นน้ำ
ซ่า!
พอปลาถูกเหวี่ยงขึ้นฝั่ง
ลุงเฉินก็พุ่งเข้าไปกอดปลาหัวโตสีขาวตัวใหญ่ที่ยังดิ้นพล่าน
เขาตื่นเต้นจนหน้าแดงก่ำ
แล้วหัวเราะลั่น “ฮ่า ๆ ๆ... ปลาหัวโตสีขาวตัวใหญ่! ในที่สุดฉันก็ตกปลาหัวโตสีขาวตัวใหญ่ได้แล้ว... ฮ่า ๆ...”
ในที่สุดเขาก็ไม่ใช่คนตกปลาไม่ได้สักตัวแล้ว!
ใครจะเข้าใจความรู้สึกนี้ได้บ้าง!!!!
เจียงหว่านมองท่าทางของลุงเฉินแล้วอดเป็นห่วงไม่ได้ว่าเขาจะตื่นเต้นเกินไป