หวังเซียวเซียวส่งข้อความในกลุ่มว่า 【เถ้าแก่คนสวย ฉันเอาหมดเลย อย่างละ 100 จิน แล้วก็ปลาด้วย ขอ 100 ตัว เดี๋ยวฉันโอนเงินให้เลย】
ไม่นานหวังเซียวเซียวก็โอนเงิน 40,000 หยวนให้เจียงหว่านในกลุ่ม
หมายเหตุ: ค่าผัก + ค่าส่ง
【เถ้าแก่คนสวย ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าค่าส่งเท่าไร โอนไปให้ก่อน 2,000 หยวน ถ้ายังไม่พอก็บอกฉันนะ เดี๋ยวโอนให้เพิ่ม】
ต้องบอกเลยว่าพอข้อความกับเงินโอนเด้งขึ้นมา กลิ่นอายเศรษฐีก็โชยมาเต็ม ๆ
คนอื่น ๆ ในกลุ่มเห็นข้อความแล้วต่างพากันเงียบ
เพราะไม่ใช่ทุกบ้านจะซื้อผักทีเดียวสามสี่หมื่นหยวนไหว
อย่างน้อยบ้านจ้าวเลี่ยงก็ทำไม่ได้
ไม่ใช่ว่าบ้านจ้าวเลี่ยงไม่มีเงินสามสี่หมื่นหยวนหรอก
แต่สำหรับครอบครัวธรรมดา เงินสามสี่หมื่นนี่เท่ากับรายได้เกือบครึ่งปีเลยนะ!
ตอนหลิวฮ่าวหรานเห็นข้อความในกลุ่ม เขาถึงกับสูดปาก
“เศรษฐีตัวจริงเลย!”
“ไม่ถามราคาสักคำก็โอนเงินแล้ว แบบนี้คนอื่นจะอยู่กันยังไงล่ะ!”
หลิวฮ่าวหรานมองข้อความต่อรองราคาที่พิมพ์ค้างไว้ครึ่งหนึ่ง แล้วก็อายเกินกว่าจะส่งออกไป...
ถึงขั้นไม่กล้าบอกด้วยซ้ำว่าตัวเองอยากซื้อผัก
เจียงหว่านเห็นทั้งข้อความในกลุ่มและเงินโอนจากหวังเซียวเซียวแล้ว
เธอกดคืนเงิน
จากนั้นก็ส่งข้อความในกลุ่มว่า 【ตอนนี้ไม่มีมะเขือเทศกับฟักทองแล้ว เหลือแค่มันเทศกับใบมันเทศ แต่ละคนซื้อได้อย่างละไม่เกิน 10 จิน ส่วนปลาซื้อได้ไม่เกิน 2 ตัว ค่าส่งชำระปลายทางได้】
พอได้ยินแบบนั้น จ้าวเลี่ยงกับหลิวฮ่าวหรานก็ไม่รู้ว่าควรโล่งใจหรือผิดหวังดี