“พูดไปก็ไม่กลัวทุกคนหัวเราะ ฉันกินจนอิ่มแปล้เลย!”
“ฉันยังอยากบอกทุกคนด้วยว่า ผักที่บ้านสตรีมเมอร์ไม่มีปัญหาแน่นอน ส่วนผลไม้ป่า...”
“ตอนนี้ทุกคนก็เห็นแล้วว่าเนินเขาแถบนี้เต็มไปด้วยผลอูฟ่าน”
“ใครสนใจก็สั่งซื้อในห้องไลฟ์ของสตรีมเมอร์ได้เลย”
【ฮ่า ๆ ผักที่ทำให้คุณยายเซียวกินจนอิ่มแปล้ได้ ต้องอร่อยแน่ ๆ ฉันก็อยากลองบ้าง!】
【คุณยายเซียวสุดยอดที่สุด!】
【สตรีมเมอร์เก่งเกินไปแล้ว ถึงกับทำให้คุณยายเซียวมาช่วยโฆษณาให้ได้!】
【อ๊า ทำไมผักที่บ้านสตรีมเมอร์ถึงขายหมดแล้วล่ะ?】
【คนข้างบนคงเพิ่งเข้ามาใหม่ล่ะสิ พวกเราที่เฝ้าห้องไลฟ์ทุกวันรู้กันดีว่าผักที่บ้านสตรีมเมอร์ต้องแย่งกันด้วยความไว แถมยังไม่แน่ว่าจะแย่งได้ด้วย...】
【ฉันไม่สนใจผลไม้ป่าอะไรทั้งนั้น ฉันสนแค่ว่ามันเทศกับใบมันเทศของฉันจะกลับมาวางขายเมื่อไหร่?】
【ขอร้องสตรีมเมอร์ เอามันเทศกับใบมันเทศมาวางขายที...】
ข้อความในห้องไลฟ์เริ่มไหลรัวอีกครั้ง
เจียงหว่านเห็นดังนั้น จึงเอ่ยอธิบายว่า “เพราะติดปัญหาเรื่องแรงงานค่ะ พอไถแปลงมันเทศเสร็จแล้วปลูกผักใหม่ ก็จะขุดมันเทศแปลงถัดไปต่อ ถึงตอนนั้นมันเทศกับใบมันเทศก็จะกลับมาวางขายค่ะ!”
ในเวลาเดียวกัน
เชิงเขา
หลังรถจอด ฮั่วเหวินจิ่งไม่ได้ลงจากรถทันที แต่ยังนั่งดูไลฟ์อยู่ในรถ
พอเสียงของเจียงหว่านดังขึ้นจากห้องไลฟ์ แม้สีหน้าของเขาจะยังไม่แสดงอารมณ์ ทว่าปลายนิ้วกลับเลื่อนไปกดปุ่มเพิ่มเสียงด้านข้างโทรศัพท์เบา ๆ เขาเร่งเสียงให้ดังขึ้นเล็กน้อย แล้วจ้องหน้าจอไม่วางตา