สิ้นคำ เหล่าศิษย์ตัวน้อยต่างส่ายหน้าพร้อมขมวดคิ้วมุ่น
“อาจารย์ อันอันไม่อยากกินมะเขือเทศ”
“อาจารย์ เจี้ยนเจี้ยนก็ไม่อยากกินเหมือนกัน”
“มะเขือเทศเปรี้ยว ไม่อร่อยเลย”
“อาจารย์ ผมไม่กลัวฟันผุนะ ผมอยากกินลูกอม ไม่อยากกินมะเขือเทศ...”
หลิวฮ่าวหรานกลับหยิบมะเขือเทศลูกโตแดงสดออกมาจากกล่อง ล้างด้วยน้ำก๊อกแล้วแจกให้เด็ก ๆ ในมือ
“เด็กดี เดี๋ยวอาจารย์ลงเขาแล้วจะซื้อขนมมาให้กิน มะเขือเทศนี่ก็อร่อย แถมมีประโยชน์ กินแล้วดีต่อสุขภาพด้วย”
“รีบกินเถอะ กินแทนผลไม้ก็ได้ อาจารย์ก็กินด้วย!”
พูดจบ หลิวฮ่าวหรานก็หยิบมะเขือเทศลูกหนึ่งมาถูเสื้อ ก่อนจะกัดเข้าปาก
พวกศิษย์ตัวน้อยเห็นดังนั้น ถึงยอมกอดมะเขือเทศลูกโตไว้แล้วเริ่มกัดกินอย่างไม่เต็มใจนัก
พอกัดเข้าไป...
อาจารย์กับศิษย์ต่างชะงักพร้อมกัน
เปลือกบาง เนื้อแน่น
เนื้อละเอียดนุ่ม
เปรี้ยวหวานกำลังดี
น้ำฉ่ำเต็มปาก
สัมผัสยังเย็นชื่นใจอีกด้วย
อร่อยสะใจยิ่งกว่ากินไอศกรีมแท่งท่ามกลางอากาศร้อนจัดเสียอีก...
ดวงตาของเหล่าศิษย์ตัวน้อยเป็นประกายขึ้นมาทันที
“อาจารย์ อร่อยมาก!”
“มะเขือเทศอร่อยจังเลย...”
“อร่อย...”
อร่อยจริง ๆ!
อร่อยเกินไปแล้ว!!
ถ้าไม่ต้องรักษาภาพลักษณ์อาจารย์ที่สุขุมต่อหน้าศิษย์ หลิวฮ่าวหรานคงทำท่าเหมือนศิษย์พี่รองกินผลโสมไปแล้ว