จูอี๋เร่งฝีเท้าไปข้างหน้า พลางชะโงกมองไปทางนั้น ก็เห็นคนผู้หนึ่งซึ่งศีรษะแทบจะหลุดจากบ่า
ไม่รู้ว่าก่อนตายเผชิญเรื่องใดมา ดูคล้ายถูกอาวุธมีคมฟันเข้าที่ลำคอ ศีรษะกับร่างกายเหลือส่วนที่เชื่อมติดกันเพียงน้อยนิด บนร่างมีคราบเลือดเป็นบริเวณกว้าง น่าสยดสยองยิ่งนัก
“คุณหนูเจียง...”
เสียงแผ่วเบาดังมาจากข้างกาย จูอี๋หันไปมอง ก็เห็นเงาร่างผอมเล็กอยู่ข้าง ๆ
นั่นคือผีเด็กชายวัยสิบกว่าขวบ ผอมแห้งเป็นพิเศษ มองนางอย่างขลาดกลัว
“เจ้าคือ...”
ผีเด็กชายประสานมือคำนับนางอย่างเก้อเขิน
“คุณหนูเจียง ก่อนหน้านี้ท่านเคยกล่าวไว้ที่ตลาดผีว่า หากมีผีตนใดต้องการความช่วยเหลือ ก็แนะนำให้มาหาท่านได้ ท่านจะจ่ายค่าแนะนำให้ ไม่ทราบว่าตอนนี้ยังนับอยู่หรือไม่”
“แน่นอนว่ายังนับอยู่ เจ้าต้องการสิ่งใด”
ผีเด็กชายถูมืออย่างตื่นเต้น ดวงตาเปี่ยมความคาดหวังจับจ้องจูอี๋
“ข้าน้อยอยากกินซาลาเปาไส้เนื้อ ได้หรือไม่”
“ได้”
จูอี๋หยิบซาลาเปาไส้เนื้อสองลูกออกจากแผ่นหยก พอร่ายคาถาแปรอาหารจบ ซาลาเปาก็ไปอยู่ในมือผีเด็กชาย
ส่วนซาลาเปาสองลูกที่เดิมอยู่ในมือจูอี๋ บัดนี้ทั้งความร้อนและรสชาติต่างเลือนหายไปสิ้น
ผีเด็กชายซาบซึ้งใจยิ่ง ก่อนจากไปยังไม่ลืมปลอบผีหญิงที่ศีรษะแทบหลุดจากบ่า
“หากเจ้าต้องการความช่วยเหลือ ก็จงบอกคุณหนูเจียงได้เลย ท่านเก่งกาจมาก ต้องช่วยเจ้าได้แน่!”
ผีหญิงพยักหน้า ศีรษะที่โยกคลอนอยู่แล้วแทบจะร่วงลงมา จนจูอี๋อยากยื่นมือไปช่วยประคองไว้
“เช่นนั้นคุณหนูเจียง ข้าน้อยขอตัวกลับก่อน!”