“เจ้าว่าอย่างไรนะ? พ่อบ้านหวังต้องการพบข้าหรือ?”
ภายในห้อง
เมิ่งหว่านอิ๋งกำลังหงุดหงิดใจ ครั้นได้ยินฝูฉวีเข้ามารายงานว่าพ่อบ้านหวังต้องการพบนาง
“เจ้าค่ะ คุณหนู ดูจากท่าทางแล้ว เขาคงมาขอร้องให้ท่านช่วยเหลือ”
ฝูฉวีกล่าวตามที่คาดเดาอย่างตรงไปตรงมา
เมิ่งหว่านอิ๋งวางถ้วยชาลงบนโต๊ะอย่างแรง สีหน้าเย็นชา “ไม่พบ เจ้าไปไล่เขาไป ให้เขาเลิกคิดเสีย”
นางไม่อยากเข้าไปพัวพันกับพ่อบ้านหวัง บัดนี้มารดากับคนอื่น ๆ ตั้งใจแน่วแน่จะขับไล่ครอบครัวพ่อบ้านหวัง หากนางยังลอบไปมาหาสู่กับพวกเขา ก็มีแต่จะนำเรื่องยุ่งยากมาให้ตนเอง
หลังชาติกำเนิดถูกเปิดโปง ฐานะของนางก็สั่นคลอนอยู่แล้ว นางจะปล่อยให้มารดากับคนอื่น ๆ เห็นว่านางไปมาหาสู่กับพ่อบ้านหวังไม่ได้
“เจ้าค่ะ” ฝูฉวีขานรับอย่างนอบน้อม ก่อนเตรียมออกไปไล่พ่อบ้านหวัง
พ่อบ้านหวังขอพบไม่สำเร็จ ทว่าเขาไม่อยากจากเมืองหลวงไปจริง ๆ เขาใช้ชีวิตอยู่ในเมืองหลวงมาทั้งชีวิต ให้จากที่นี่ไปก็แทบไม่ต่างจากการฆ่าเขา
ตลอดสองวันถัดมา เขาพักอยู่ในโรงเตี๊ยมเมืองหลวงกับครอบครัวบุตรชาย ระหว่างนั้นได้รับจดหมายไม่ลงนามฉบับหนึ่ง ในจดหมายกล่าวถึงสาเหตุการตายที่แท้จริงของแม่นมตู้
พ่อบ้านหวังอ่านแล้วเหงื่อเย็นผุดเต็มกาย แต่เขาจะยอมเชื่อได้อย่างไร ภรรยาของเขาไม่เพียงเป็นมารดาแท้ ๆ ของเมิ่งหว่านอิ๋ง ยังเป็นแม่นมของนางด้วย เมิ่งหว่านอิ๋งจะบีบคั้นนางจนตายจริงหรือ?
จดหมายระบุว่า หากอยากรักษาชีวิตไว้ ก็มีเพียงเปิดเผยชาติกำเนิดของเมิ่งหว่านอิ๋งต่อสาธารณชน เมื่อเป็นเช่นนั้นนางย่อมไม่กล้าลงมือกับเขา และหากเกิดเหตุไม่คาดฝันกับเขาหลังเปิดเผยเรื่องนี้ ผู้คนย่อมสงสัยว่าเป็นฝีมือเมิ่งหว่านอิ๋ง