หลินเฟยมองลู่สุยหยุนที่กำลังจ้องพิจารณาเธอเงียบ ๆ
เธอเดินเร็ว ๆ เข้าไปหาเขา แล้วยกมือแตะต้นแขนลู่สุยหยุนเบา ๆ
เธอยิ้มพลางเอ่ยว่า
“ทำไม ไม่เคยเห็นหรือไง มองซะเพลินเชียว”
“วันนี้เธอสวยมาก!” ลู่สุยหยุนได้สติกลับมา แล้วเอ่ยชมอย่างไม่หวงคำ
หลินเฟยฟังแล้วก็รู้สึกดีใจอยู่ในใจ
เธอเม้มปากยิ้ม เอียงคอ แล้วถามกลับอย่างเจ้าเล่ห์ว่า
“สวยแค่วันนี้เหรอ?”
“สวยมาตลอด วันนี้สวยเป็นพิเศษ ยิ่งมองก็ยิ่งชอบ” ลู่สุยหยุนย่อมไม่กล้าตอบส่ง ๆ
“แหม วันนี้ปากหวานเชียวนะ” หลินเฟยหัวเราะ
ลู่สุยหยุนมองเธอด้วยแววตาร้อนแรง ยิ้มแล้วพูดว่า
“ผมพูดความจริงนะ เธอก็รู้ว่าผมเป็นคนซื่อ ๆ ชอบพูดแต่ความจริง”
เมื่อมองหลินเฟยที่สวยขนาดนี้ ลู่สุยหยุนก็ยิ่งรู้สึกร้อนรุ่ม ใจร้อนจนแทบรอไม่ไหว
เขาเร่งว่า
“ไปกันเถอะ ไปทางห้างกัน ดูสิว่าเธออยากกินอะไร”
หลินเฟยถือโทรศัพท์ไว้ในมือซ้าย เดินไปข้างลู่สุยหยุน แล้วคล้องแขนเขาด้วยมือขวาอย่างเป็นธรรมชาติ
จากนั้นเธอก็เงยหน้ามองท้องฟ้าที่มีเมฆครึ้มเล็กน้อย แล้วเอ่ยอย่างกังวลว่า
“ดูท่าทางแล้วฝนอาจจะตกอีก แถมฉันยังรู้สึกว่าหนาวนิด ๆ ด้วย”
“งั้นไม่กินข้างนอกแล้ว ไปที่ห้อง เปิดแอร์ แล้วสั่งอาหารเดลิเวอรีกัน”
“ได้ ไปกันเถอะ ระหว่างทางแวะซื้อเหล้าก่อนได้” ลู่สุยหยุนโอบเอวหลินเฟย แล้วตอบอย่างกระตือรือร้น
ทั้งคู่เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็เข้าไปในซูเปอร์มาร์เก็ตเครือแห่งหนึ่ง มุ่งตรงไปยังโซนเครื่องดื่มแอลกอฮอล์
ทั้งสองเคยดื่มด้วยกันมาหลายครั้ง จึงรู้ว่าต่างฝ่ายต่างชอบอะไร