ในยุคทศวรรษที่ 20 แถบกวนตง ดินแดนที่เต็มไปด้วยโจรผู้ร้าย
จอมโจรหยาง เทียนเซี่ย ลงจากแพไม้ เมื่อเดินผ่านดงต้นหลิว ก็ถูกหญิงโสเภณีลับเฟิง ชิวเยว่ ดึงเอาไว้
“พี่ใหญ่ กลับบ้านไปนั่งพักเถอะ”
ปีนี้เฟิง ชิวเยว่ อายุ 29 ปี ส่วนหยาง เทียนเซี่ย อายุ 19 ปี
ฟ้ามืด ป่ารก มองไม่เห็นหน้าของหญิงสาว มีเพียงมือที่กำแขนของเขาไว้ อบอุ่น นุ่มนวล ชวนให้ไม่อาจปฏิเสธได้
เสียงของเฟิง ชิวเยว่ อ่อนหวาน ดั่งสายลมฤดูใบไม้ผลิที่พัดละลายภูเขาหิมะที่ถูกแช่แข็ง
เฟิง ชิวเยว่ พูดเบา ๆ ว่า “ชาชงไว้แล้ว พี่ใหญ่ กลับบ้านไปนั่งพักเถอะ…”
หยาง เทียนเซี่ย ไม่พูดอะไร ปล่อยให้เฟิง ชิวเยว่ จูงมือ เดินกะเผลกออกจากดงต้นหลิว
เดินไปไม่กี่ก้าว เฟิง ชิวเยว่ ก็ฉลาดพอที่จะรับเป้หลังของหยาง เทียนเซี่ย มาสะพายไว้บนบ่าของตัวเอง
เขาตามนางออกจากดงต้นหลิว เดินอ้อมไปทางเมืองหลงหวัง
ฟ้ามืดสนิทแล้ว เฟิง ชิวเยว่ จูงมือเขาเดินเข้าไปในเมืองเล็ก ๆ
เมื่อเดินผ่านถนนสายหลักของเมืองหลงหวัง จังหวะก้าวของเฟิง ชิวเยว่ ก็เร็วขึ้น นางพาหยาง เทียนเซี่ย เลี้ยวเข้าซอย แล้วก็เลี้ยวอีกหลายครั้ง จนมาถึงลานบ้านเล็ก ๆ ที่มีกำแพงดิน
ผลักประตูเข้าไป เป็นห้องเล็ก ๆ เตี้ย ๆ ภายในมืดสนิท
เฟิง ชิวเยว่ คลำไปมา ดึงหยาง เทียนเซี่ย ไปนั่งที่ขอบเตียง
ในความมืด เฟิง ชิวเยว่ พูดเสียงเบา ว่า “พี่ใหญ่ นั่งก่อนนะ ฉันจะจุดตะเกียง”
ห้องเล็ก ๆ ก็สว่างขึ้นทันที
เฟิง ชิวเยว่ ถือตะเกียงน้ำมันเล็ก ๆ พอหันกลับมา เห็นใบหน้าของอีกฝ่ายชัดเจนท่ามกลางแสงไฟสลัว ก็ต้องตะลึงไปชั่วขณะ
ชายหนุ่มตรงหน้า อ่อนเยาว์ บริสุทธิ์ หล่อเหลา แถมยังมีความห้าวหาญปนอยู่
ฝ่ายหยาง เทียนเซี่ย ก็มองเห็นหน้าตาของเฟิง ชิวเยว่ เช่นกัน
ผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาคนนี้ ทำเอาดวงตาของเขาเป็นประกาย เขาไม่คิดเลยว่าเมืองหลงหวังจะมีโสเภณีลับที่งดงามขนาดนี้ เขารู้สึกเหมือนรู้จักกันมานานแล้ว เกิดความใกล้ชิดขึ้นมาในทันที
“คุณ…” เฟิง ชิวเยว่ รู้สึกตื่นตระหนกขึ้นมาชั่วขณะ นางวางตะเกียงน้ำมันไว้บนชั้นติดผนัง “คุณอายุเท่าไหร่?”
ในสายตาของนาง เขายังเป็นแค่เด็กหนุ่ม เฟิง ชิวเยว่ คิดในใจว่าเขายังเด็กเกินไป รู้สึกไม่ค่อยจะกล้าลงมือ
หยาง เทียนเซี่ย มองเฟิง ชิวเยว่ แล้วถามอย่างงง ๆ ว่า “เป็นอะไร?”
เฟิง ชิวเยว่ พูดอย่างลังเล ว่า “คุณ…ยังเด็กขนาดนี้ มาที่แบบนี้ได้ยังไง?”
หยาง เทียนเซี่ย ถามอย่างไม่พอใจ ว่า “แล้วมันเป็นอะไร?”
“คุณยังเด็กเกินไป…”
“ฉันไม่ได้เด็กแล้ว!”
“คุณทำงานอยู่กลุ่มช่างไม้?”
“…” หยาง เทียนเซี่ย แน่นอนว่าไม่สามารถเปิดเผยตัวตนของโจรม้าได้ เขาจึงไม่พูดอะไร
เฟิง ชิวเยว่ ถามต่อ ว่า “คุณเป็นครั้งแรกที่มาที่เมืองหลงหวังใช่ไหม ไม่เคยเห็นคุณมาก่อน?”
หยาง เทียนเซี่ย เริ่มรำคาญ ว่า “ถามทำไม?”
เฟิง ชิวเยว่ ยิ้มอย่างสงบ แล้วพูดว่า “ข้างหน้าวัดหนง มีโรงแรมฮุ่ยโหยว คุณไปพักที่นั่นเถอะ ถ้าไม่รู้ทางฉันจะพาไป”
พูดจบ เฟิง ชิวเยว่ ก็ผลักประตู เตรียมจะส่งแขก
“ฉันมาที่นี่เพื่อค้างคืน” หยาง เทียนเซี่ย เริ่มหงุดหงิด นั่งลงบนขอบเตียงทีหนึ่ง แล้วพูดด้วยท่าทางของผู้ชายแมน ๆ ว่า “คุณหมายความว่าไง? เป็นคุณเองที่พาฉันมา ชาก็ชงไว้แล้ว ฉันหิวน้ำ”
แต่เฟิง ชิวเยว่ กลับยิ้มอย่างสงบ แล้วพูดว่า “น้องชายคนนี้…”
“อย่าพูดมาก!” หยาง เทียนเซี่ย โกรธ “ฉันมา ไม่ได้มาฟรี ๆ”
เฟิง ชิวเยว่ พูดเสียงเบา ว่า “ฟังนะ ในสายตาฉัน คุณยังเป็นเด็ก ฉันทำแบบนี้ไม่ได้…”
หยาง เทียนเซี่ย เข้าใจ ความหมาย นางรังเกียจที่เขาอายุน้อย นี่เป็นเพราะความภูมิใจ และก็เป็นเพราะสัญชาตญาณของความเป็นชายที่ผลักดัน หยาง เทียนเซี่ย ลุกขึ้นยืนทันที แผ่แขนทั้งสองข้าง กอดเฟิง ชิวเยว่ เอาไว้แน่น หัวใจของเขาเต้นแรง
เฟิง ชิวเยว่ ดิ้นรนเพื่อผลักเขาออก แต่แรงของหยาง เทียนเซี่ย นั้นมหาศาล หากเป็นโจรม้า ไม่มีแรงแล้วจะไปได้อย่างไร
เขากำแขนของเฟิง ชิวเยว่ ไว้แน่น ไม่ยอมปล่อย แล้วออกแรงดึง นางล้มลงบนเตียง ไม่รอช้า ขึ้นไปจูบเฟิง ชิวเยว่ อย่างแรงหนึ่งที
เฟิง ชิวเยว่ มองหน้าเขา หนวดรอบริมฝีปากเป็นขนนุ่ม ๆ คงยังไม่เคยตัดเลย
หยาง เทียนเซี่ย ถามด้วยความดื้อดึง ว่า “คุณมีลูกโตขนาดนี้ไหม? มีไหม? วันนี้ ฉันจะให้คุณเห็นเองว่าฉันเด็กหรือโต”
หยาง เทียนเซี่ย จูบไปพลาง มือก็ล้วงเข้าไปในเสื้อของเฟิง ชิวเยว่
“ปล่อยฉัน…” ลมหายใจของเฟิง ชิวเยว่ เริ่มไม่สม่ำเสมอ นางดิ้นรน พยายามที่จะหลุดพ้นจากการรบกวนของเขา
หยาง เทียนเซี่ย กดนางไว้แน่น ปากก็ยังถาม ว่า “พูดสิ มีลูกโตขนาดนี้ไหม?”
เห็นเขาเป็นอย่างนั้น เฟิง ชิวเยว่ ก็หัวเราะออกมา นางถูกเขาลูบไล้จนเลือดกำเดาแทบพุ่งแล้ว
หยาง เทียนเซี่ย กดนางไว้ แล้วถาม ว่า “หัวเราะอะไร?”
เฟิง ชิวเยว่ หยุดยิ้ม ดวงตาทั้งสองจ้องเขานิ่ง เหมือนกำลังตำหนิลูกของตัวเอง นางยื่นมือออกไป ลูบผมที่ยุ่งเหยิงของหยาง เทียนเซี่ย แล้วพูดว่า “พอแล้ว พอแล้ว จูบก็จูบแล้ว ลูบก็ลูบแล้ว คุณทำแบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว ฟังนะ…อา คุณเด็กเกินไปจริง ๆ หนวดยังไม่ได้ตัดเลยใช่ไหม? เร็ว ปล่อยฉันเร็ว!”
“คุณหัวเราะเยาะฉัน? ฉันจะไม่ปล่อย!”
ยิ่งดึงกันมากเท่าไหร่ หยาง เทียนเซี่ย ก็ยิ่งตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก ความปรารถนาที่มีต่อนางในใจพลุ่งพล่านขึ้นมาทันใด เขาแทบจะกลืนนางลงไปทั้งตัว
“ทำไมฉันจะทำแบบนี้ไม่ได้ อายุน้อยกว่าคุณแล้วยังไง ฉันไม่ได้ไม่ให้เงินคุณสักหน่อย”
มือของหยาง เทียนเซี่ย ยิ่งลามก ฉีกกระดุมเสื้อของเฟิง ชิวเยว่ แล้วกัดนางอย่างป่าเถื่อน
เฟิง ชิวเยว่ ตอนแรกยังดิ้นรน แต่ทนแรงของหยาง เทียนเซี่ย ที่ไม่สนใจอะไรไม่ได้ ไม่นานนัก นางก็อดไม่ได้ที่จะส่งเสียงครางออกมา
เสียงนี้ยิ่งทำให้หยาง เทียนเซี่ย กล้าได้กล้าเสียมากขึ้น เขาเปิดเสื้อของเฟิง ชิวเยว่ แล้วซุกหน้าลงไปในอ้อมอกนางด้วยความตื่นเต้น
เขาไม่คิดเลยว่า ครั้งแรกที่ได้สัมผัสผู้หญิง เขาจะลามกและไร้ยางอายขนาดนี้ เขาไม่คิดจะหยุดเลยแม้แต่น้อย
เฟิง ชิวเยว่ ไม่คิดว่าในปีที่อายุ 29 ปี เธอจะได้พบกับหยาง เทียนเซี่ย ที่อายุน้อยกว่าเธอสิบปี และไม่คิดว่าชายหนุ่มที่อายุน้อยกว่าเธอสิบปีคนนี้ ต่อมาจะกลายเป็นหัวหน้าโจรผู้ยิ่งใหญ่ที่เลื่องชื่อในกวนตง และยิ่งไม่คิดว่าชะตากรรมในช่วงครึ่งหลังของชีวิตเธอ จะพัวพันกับคนสามรุ่นของตระกูลโจรนี้อย่างยุ่งเหยิง ไม่ว่าจะเป็นการแยกจาก การพบกัน หรือความแค้นที่ปะปนกันไปหมด
ในขณะนั้นเอง ก็ได้ยินเสียงกีบม้าดังมาจากถนนนอกหน้าต่าง
หยาง เทียนเซี่ย หมุนตัว เป่าตะเกียงน้ำมันดับ ห้องมืดสนิท
เสียงกีบม้านอกหน้าต่างเร่งรีบ เสียงของชายหนุ่มคนหนึ่งดังลั่น ว่า “หัวหน้าสถานีหยาน! กลางคืนมืด ๆ ยังต้องตรวจตราอีกหรือ?”
“พูดมาก! โจรม้าชอบฉวยโอกาสตอนมืด! ระวังให้ดี”
เสียงของชายหนุ่ม ว่า “วางใจได้ครับ จับตาดูอยู่ตลอด นอกจากพวกช่างไม้แล้ว ไม่มีคนแปลกหน้า”
เสียงกีบม้าเกือบจะเฉียดกระดาษติดหน้าต่างผ่านไป
ในความมืด เฟิง ชิวเยว่ นอนอยู่บนเตียง มองเขา แล้วพูดเบา ๆ ว่า “ไม่เป็นไร เป็นตระกูลหยาน ป๋อคัง เจ้าของโรงกลั่นเหล้าหยาน และเป็นหัวหน้าสถานีตำรวจของเมืองเราด้วย คนอย่างพวกเรา เขาไม่สนใจจะดูแลหรอก ไม่ต้องกลัว เขาจับแต่โจรม้า”
หยาง เทียนเซี่ย นั่งฟังเสียงกีบม้าที่ห่างออกไป แล้วพูดเย็นชา ออกมาประโยคหนึ่ง ว่า “ฉันจะกลัวอะไร? ฉันก็ไม่ใช่โจรม้า”