หลินซีเดินไปทางใต้ตามคำทำนาย ยิ่งเดินก็ยิ่งเปลี่ยวร้าง
เธอเดินผ่านสุสานที่คุ้นเคย แล้วเข้าไปในป่าทึบมืดครึ้มแห่งหนึ่ง
หลินซีกวาดตามองไปรอบ ๆ แต่ไม่เห็นเงาคนแม้แต่คนเดียว
เมื่อลมพัด ใบไม้ก็เสียดสีกันส่งเสียงซู่ซ่า
ต้นไม้แถวนี้ขึ้นดกกว่าที่อื่น ใบไม้ซ้อนทับกันเป็นชั้น ๆ
โชคลาภของเธออยู่ที่นี่จริง ๆ เหรอ?
หลินซีแตะกำไลข้อมือซ้าย «เสี่ยวจิน เข้าไปดูข้างในหน่อย»
«ได้เลย เจ้านาย»
แสงสีขาวสายหนึ่งพุ่งจากข้อมือของหลินซีลงสู่พื้น แล้วค่อย ๆ กลายเป็นตุ๊กตากระดาษตัวเล็ก
ตุ๊กตากระดาษสวมชุดสีขาว หน้าม้าตัดตรงเป็นทรงกะลาครอบ แก้มทั้งสองข้างแดงเป็นปื้นใหญ่
เสี่ยวจินฉีกยิ้ม «เจ้านาย ผมไปแล้วนะ»
หลินซีพยักหน้า «รีบไปรีบกลับล่ะ»
«ได้เลย» เสี่ยวจินลอยเข้าไปในป่า
ตุ๊กตากระดาษตัวที่เหลือส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวไม่หยุด
«เจ้านาย เจ้านาย ผมก็อยากไป»
«เจ้านาย ผมก็อยากไปด้วย»
«เจ้านาย เจ้านาย...»
หลินซีตบกำไลข้อมือเบา ๆ «เสี่ยวมู่ เสี่ยวสุ่ย เสี่ยวหั่ว ห้ามเสียงดัง»
ตุ๊กตากระดาษทั้งสามเงียบลง
หลินซีหาที่พักตามใจชอบ
ตอนเด็ก ๆ อาจารย์ของเธอไม่อยู่ที่อารามเต๋าครั้งละสามวันสองวัน เธอเบื่อจนแทบทนไม่ไหว จึงตัดตุ๊กตากระดาษออกมาหลายตัวไว้เป็นเพื่อน
ต่อมาเธอลงจากเขาตามอาจารย์ไปจับผี แล้วได้พบภูตตัวน้อยสี่ตน
เสี่ยวจินเป็นภูตบนภูเขาเหมืองแห่งหนึ่ง ตอนนั้นมีคนเข้ามาขุดเหมืองจนมันไม่มีที่ไป จึงติดตามหลินซี
เสี่ยวมู่ เสี่ยวสุ่ย และเสี่ยวหั่วก็มีชะตาคล้ายเสี่ยวจิน พวกมันติดตามหลินซีฝึกตนด้วยกัน
หลินซีปลอบตุ๊กตากระดาษทั้งสามเสียงเบา «รอฉันหาเงินก้อนโตได้ก่อน จะตัดชุดสวย ๆ ให้พวกเธอหลายชุดเลย»
«ว้าว ขอบคุณนะเจ้านาย» เสี่ยวสุ่ยดีใจมาก หมุนวนอยู่รอบข้อมือ
«เสี่ยวมู่ขอบคุณเจ้านาย»
«เสี่ยวหั่วก็ขอบคุณเจ้านาย»
หลินซีมองตุ๊กตากระดาษทั้งสาม รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏบนใบหน้า
ยังดีที่มีตุ๊กตากระดาษคอยอยู่เป็นเพื่อน
ไม่นาน เสี่ยวจินก็ส่งสัญญาณมา ในป่ามืดสนิทมีเจ้าตัวซวยอยู่จริง ๆ
หลินซีลุกขึ้นไปหาเสี่ยวจิน
ตอนนี้เสี่ยวจินกำลังนั่งยอง ๆ รอเจ้านายอยู่ในพงหญ้า มันจ้องตรงไปข้างหน้าไม่กะพริบตา
ผีผู้ชายตนหนึ่งกุมก้น ร้องโอดโอย «ท่านเซียน ขอร้องล่ะ ปล่อยผมกลับบ้านเถอะ ผมเอาชนะคุณไม่ได้ ถ้ายังไม่กลับไป แม่ผมต้องเป็นห่วงจนตายแน่»
ข้าง ๆ กัน มีกลุ่มหมอกสีเหลืองดินกระโดดดึ๋ง ๆ «ไม่ได้ ๆ นายไปไม่ได้ ถ้านายไปแล้วใครจะเล่นเกมเป็นเพื่อนฉัน»
«เร็วเข้า ถึงตานายเป็นผีแล้ว ถ้าคราวนี้จับฉันได้ ฉันจะปล่อยนายกลับไป»
ผีผู้ชายหัวเราะหึ ๆ «นายเป็นก้อนผีสีเหลืองขี้ ๆ แบบนี้ ฉันยอมตายก็จับนายไม่ได้หรอก»
«นายด่าฉัน นายกล้าด่าฉันเหรอ»
หมอกสีเหลืองดินโมโหจนสีเหลืองเข้มกว่าเดิม เสียงอู้อี้เหมือนกำลังจะร้องไห้ «เราไม่เป็นเพื่อนกันอีกแล้ว»
ผีผู้ชายทำใจปล่อยทุกอย่าง «เราเคยเป็นเพื่อนกันตั้งแต่เมื่อไหร่?»
«ฮือ ๆ ๆ... นายมันคนโกหก!»
หมอกสีเหลืองดินคาบผีผู้ชายลอยเข้าไปด้านใน แล้วบังเอิญชนเข้ากับเสี่ยวจินที่อยู่ในกองหญ้า
เสี่ยวจินยิ้มอย่างสุภาพแล้วทักทายพวกเขา «สวัสดี ฉันชื่อเสี่ยวจิน»
ชั่วขณะนั้น ทั้งหมอกและผีผู้ชายต่างหวาดกลัวสุดขีด
หมอก: «อ๊ากกก! ปีศาจ!»
ผีผู้ชาย: «อ๊ากกก! ผี!!»
เสียงกรีดร้องแหลมสองเสียงดังขึ้นตามลำดับ เสี่ยวจินลูบหน้าตัวเอง มันน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ?
เจ้านายเคยบอกว่ารอยยิ้มช่วยเยียวยาได้ทุกอย่าง
เสี่ยวจินจึงยิ้มกว้างกว่าเดิม
ผีผู้ชายจี้เหิงตกใจแทบตาย
กลางดึกสงัด ตุ๊กตากระดาษตัวหนึ่งขาวซีดไปทั้งร่าง ดวงตาเป็นประกายสีทอง ผมทรงกะลาครอบ และเผยรอยยิ้มชวนขนลุก
พอเห็นเขา ตุ๊กตากระดาษน่าขนลุกก็ยิ่งยิ้มอย่างตื่นเต้น เผยให้เห็นฟันขาวสะอาดแปดซี่
ขนแขนของจี้เหิงลุกชัน
ข้างหน้ามีตุ๊กตากระดาษไม่รู้ที่มา ข้างหลังมีหมอกสีเหลืองขี้
จี้เหิงผู้อ่อนแอน่าสงสารกอดตัวเองแน่น แล้วร้องเสียงแหลมลั่น «แม่จ๋า!!»
หมอกสีเหลืองดินก็กอดตัวเองแน่นเหมือนกัน ถามเสียงสั่น «นะ...นายเป็นตัวอะไรกันแน่?!»
เสี่ยวจินกะพริบตากลมโต «ฉันคือเสี่ยวจินของเจ้านาย»
หมอกสีเหลืองดินถาม «เจ้านายเป็นตัวอะไร?»
เสี่ยวจินตอบ «เจ้านายก็คือเจ้านาย»
หมอกสีเหลืองดินเริ่มหงุดหงิด «ตกลงนายเป็นใครกันแน่?»
«ฉันคือเสี่ยวจินของเจ้านาย»
«เจ้านายเป็นใคร?»
«เจ้านายก็คือเจ้านาย»
มุมปากของจี้เหิงกระตุก เจ้าสองตัวนี่รวมกันแล้วอายุไม่ถึงสามขวบแน่ ๆ
ระหว่างที่ตุ๊กตากระดาษกับหมอกเถียงกัน เขาค่อย ๆ ขยับถอยหลัง มองหาโอกาสหนี
อีกนิดเดียว ใกล้สำเร็จแล้ว
จี้เหิงหันหลังออกวิ่งสุดชีวิตไปทางหนึ่ง
แม่ครับ ในที่สุดลูกก็เป็นอิสระแล้ว
เสี่ยวจินหรี่ตาลง «ผีผู้ชายตัวนั้นหนีไปแล้ว!!»
หมอกสีเหลืองดินโกรธจัด «เพราะแกคนเดียวเลย เจ้าตุ๊กตากระดาษบ้า!»
เสี่ยวจินตบมันลงกับพื้น แล้ววิ่งไล่ตามไปทันที
จี้เหิงไม่กล้าหันกลับไป ใช้แรงทั้งหมดที่มีวิ่งไปข้างหน้า
แสงสว่างจากที่ไกล ๆ ค่อย ๆ ใกล้เข้ามา เขาโบกมือสุดแรง «ช่วยด้วย!!!»
ใบหน้าขาวซีดอีกใบปรากฏขึ้นตรงหน้า มุมปากมีคราบเลือดจาง ๆ
ใบหน้านั้นจ้องเขานิ่งโดยไร้สีหน้า
จี้เหิงสูดลมหายใจเฮือก «เชี่ย! ผีผู้หญิง!»
ซวยอะไรขนาดนี้ กลางคืนดันเจอของประหลาดตั้งสามอย่าง
ขาจี้เหิงอ่อนแรง เขาร้องไห้พลางสั่งเสีย «แม่ครับ ลูกอกตัญญู ดูแลแม่จนแก่เฒ่าไม่ได้ แถมยังทำให้แม่ต้องเจ็บปวดกับการส่งลูกหัวหงอกไปฝังอีก ลูกอกตัญญูเหลือเกิน!»
«ฮือ ๆ ๆ... พี่ครับ ถ้าผมตายแล้ว อย่าลืมฝังคอมพิวเตอร์กับศพผมไปด้วยนะ แล้วก็ฟิกเกอร์ในห้อง...»
หลินซีมองเขาอย่างประหลาดใจ
ผีผู้ชายตนนี้เป็นวิญญาณของคนเป็น
เมื่อวิญญาณของคนเป็นออกจากร่าง จะเรียกว่าวิญญาณเป็น
หากวิญญาณออกจากร่างเกินเจ็ดวัน คนคนนั้นก็จะตายจริง ๆ และวิญญาณเป็นจะกลายเป็นวิญญาณตาย
อายุขัยของผีผู้ชายยังไม่หมด ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น วิญญาณถึงออกจากร่างมาสามวันแล้ว
ดูจากโหงวเฮ้งแล้ว บรรพบุรุษของผีผู้ชายมีฐานะดี ครอบครัวร่ำรวยมาก
โชคลาภของหลินซีชี้มาที่ผีผู้ชาย
ถ้าส่งวิญญาณเป็นของเขากลับเข้าร่างได้ เธอต้องได้เงินก้อนโตแน่
เห็นแก่เงิน หลินซีจึงปลอบเขาสองสามคำ «ผู้ชายตัวโต ๆ ร้องไห้ทำไม ลุกขึ้นแล้วตามฉันมา»
เสียงร้องไห้ของจี้เหิงหยุดกึก เขามองคนตรงหน้าใหม่อีกครั้ง แล้วพบว่าเธอมีเงา
จี้เหิงดีใจสุดขีด «เธอเป็นคน!»
หลินซีรู้สึกงง «ฉันก็เป็นคนอยู่แล้ว»
พอได้ยินคำตอบของเธอ จี้เหิงก็ดีใจจนตัวสั่น
สามวัน เต็ม ๆ สามวัน ในที่สุดเขาก็ได้เจอมนุษย์
แต่พอนึกขึ้นได้ว่าข้างหลังยังมีของประหลาดอีกสองตัว สีหน้าของจี้เหิงก็ลนลาน «รีบหนีเร็ว ข้างหลังมีผี!!»
เขาคว้าเสื้อของหลินซีเตรียมหนี แต่กลับดึงเธอไม่ขยับเลย
เด็กสาวคนนี้แรงเยอะชะมัด
จี้เหิงไม่ได้คิดอะไรมาก รีบเร่งเธอ «ยืนบื้ออะไรอยู่? วิ่งสิ! มีผีจริง ๆ นะ!»
ดวงตาของหลินซีเป็นประกาย «ไม่หนีหรอก ฉันชอบจับผีที่สุด»
«จับผีอะไร? นี่ไม่ได้ถ่ายละครอยู่นะ!»
จี้เหิงร้อนใจจนแทบบ้า พยายามลากเธอวิ่งไปข้างหน้าอย่างสุดแรง
จังหวะนั้นเอง เสี่ยวจินก็ลอยออกมา ตามด้วยหมอกสีเหลืองดิน
พอเห็นของสองอย่างนี้ จี้เหิงก็สั่นไม่หยุด «พวกมันมาแล้ว»
«จบเห่แล้ว พวกเราจบเห่แน่»
เสี่ยวจินโบกมือเล็ก ๆ อย่างตื่นเต้น «เจ้านาย มาแล้วเหรอ»
จี้เหิงชะงัก
เจ้านายเหรอ?
เขารีบหลบไปอยู่หลังหลินซี ในบรรดาของประหลาดที่อยู่ตรงนี้ มีแค่เธอที่ดูปกติที่สุด
หมอกสีเหลืองดินลอยมาตรงหน้าหลินซี น้ำเสียงอวดดีสุดขีด
«เธอเป็นเจ้านายของตุ๊กตากระดาษใช่ไหม รีบคืนเพื่อนฉันมา ไม่งั้นฉันเอาเรื่องเธอแน่!»