ผู้เล่นพยายามแงะหน้าต่างเหล็ก ใช้บั๊กติดค้าง ติดสินบนตำรวจ และแหกคุก... หลังจากดิ้นรนอยู่นาน ในที่สุดก็ต้องยอมรับอย่างสิ้นหวังว่าตัวเองกำลังจะติดคุกจริง ๆ
แล้วผู้เล่นจะได้ออกมาเมื่อไหร่กัน? ที่นี่ไม่มีภารกิจลับอะไรทั้งนั้น มีแต่ประตูเหล็ก หน้าต่างเหล็ก และโซ่เหล็ก!
ด้วยความสิ้นหวัง ผู้เล่นจึงทำได้แค่โหลดเซฟกลับไป จากนั้นก็จัดการมอนสเตอร์โจรปล้นทรัพย์อีกรอบอย่างช่ำชอง ก่อนเก็บของดรอปด้วยความคับแค้นเต็มอก แล้วเก็บธนบัตรปลอมบนพื้นใส่อินเวนทอรี่ระบบไปด้วย
ผู้เล่นลากศพบนพื้นไปทิ้งไว้ในอุโมงค์ใต้สะพานร้างที่โจรปล้นทรัพย์คนนั้นพูดถึงก่อนหน้านี้
คนตายบอกว่าที่นี่ปลอดภัยมาก งั้นก็น่าจะปลอดภัยจริง ๆ
จัดการทุกอย่างเรียบร้อย ผู้เล่นก็ขึ้นรถเมล์ได้สำเร็จ จากนั้นใช้วิชาเร่งความเร็ว เพียงไม่กี่วินาทีก็มาถึงถนนลั่วหวย
ย่านนี้เต็มไปด้วยบรรยากาศของชีวิตผู้คนและกลิ่นอายความคึกคัก เดินเล่นอยู่พักหนึ่ง ผู้เล่นก็เปิดใช้งานภารกิจประจำวันสองภารกิจ ได้แก่ ช่วยคุณยายใจดีไปซื้อของที่ร้านค้าซึ่งอยู่ห่างออกไปหลายร้อยเมตร และช่วยเด็กหญิงน่ารักเอาว่าวบนต้นไม้ลงมา
หลังทำภารกิจสำเร็จ เด็กหญิงก็มอบตุ๊กตาผ้าตัวเล็กกับรางวัลค่าความชอบให้ผู้เล่น ส่วนคุณยายมอบลูกแพร์ให้หลายลูกพร้อมค่าความชอบ ก่อนจะพาผู้เล่นกลับบ้านอย่างกระตือรือร้นและสอนทำอาหารหนึ่งจาน
【ยินดีด้วย ผู้เล่นเรียนรู้สูตรอาหาร: ลูกแพร์ต้มในน้ำเชื่อม
ลูกแพร์ต้มในน้ำเชื่อม: เมื่อกินแล้ว HP +20%, ค่าความอิ่ม +30】
【เปิดใช้งานระบบอาชีพชีวิตประจำวัน ได้รับอาชีพ: มือใหม่หัดเข้าครัว】
คุณยายคนนี้แซ่กวน เป็นผู้สูงอายุที่อยู่คนเดียว คุณยายกวนยัดลูกแพร์ต้มในน้ำเชื่อมที่ทำเสร็จแล้วให้ผู้เล่นทั้งหมด แล้วยังชวนกินข้าวด้วยกันอีก เจียงอีเห็นว่าค่าความอิ่มลดเหลือ 55 แล้ว จึงตอบตกลงทันที
พอคุณยายยกอาหารทั้งหมดมาวางบนโต๊ะ ตัวละครพิกเซลก็เริ่มยัดอาหารเข้าปากอย่างบ้าคลั่ง คุณยายกวนนั่งยิ้มอยู่ข้าง ๆ จนหุบปากไม่ลง เอาแต่ชมว่าผู้เล่นกินเก่งเหมือนหลานชายของเธอไม่มีผิด
นี่แหละ NPC ชั้นดีในเกม ผู้เล่นจะไม่มีวันลืมคุณ
เมื่อแถบความคืบหน้าการกินสิ้นสุดลง บนโต๊ะก็มีชามกองพะเนิน ภารกิจช่วยคุณยายกวนล้างจานปรากฏขึ้น ผู้เล่นเกิดสำนึกผิดชอบชั่วดีจึงเลือกช่วย แถมยังได้รับคำชมจากคุณยาย ค่าความชอบ และลูกอมแบบโบราณหนึ่งถุง
ผู้เล่นปักหมุดบ้านคุณยายบนแผนที่ เพิ่มช่องทางติดต่อของคุณยายกวน แล้ววางแผนว่าเมื่อมีเวลาจะกลับมาแวะกินข้าวที่นี่อีก เผื่อจะเปิดภารกิจและเก็บสูตรอาหารเพิ่มได้
หลังร่ำลาคุณยายที่อาลัยอาวรณ์ ผู้เล่นก็สำรวจย่านนี้ต่อ พร้อมทำภารกิจประจำวันอีกสองสามอย่างไปด้วย
เพื่อเตรียมแผนสำหรับคืนนี้ ผู้เล่นไปยังตลาดนัดถนนลั่วหวย หลังคำนวณอย่างละเอียด ก็ซื้อแผ่นแป้งอบ 30 แผ่นและอุปกรณ์พื้นฐานอีกสองสามชิ้นในราคา 80% ของราคาปกติ
【แผ่นแป้งอบสูตรลับ: เมื่อกินแล้วค่าความอิ่ม +30】
【หม้อใบใหญ่ธรรมดา: ใช้ทำอาหารได้ ไม่มีเอฟเฟกต์พิเศษ】
【ไฟแช็กธรรมดา: อุปกรณ์จำเป็นสำหรับใช้ชีวิตกลางแจ้ง โปรดระมัดระวัง】
เมื่อเก็บทุกอย่างเข้ากระเป๋าแล้ว ผู้เล่นก็หาม้านั่งนั่งลง ใช้แต้มคุณสมบัติอิสระที่ได้รับเพิ่มเล็กน้อยกับค่าสติปัญญา แล้วเริ่มดูร้านค้าระบบ
【ร้านค้าประจำเดือนนี้ (รีเซ็ตทุกวันที่ 1 เวลา 00:00):
พรสวรรค์สุ่ม 1 ชิ้น: ใช้แล้วได้รับพรสวรรค์แบบสุ่ม (ราคา 1,000,000 เครดิต ส่วนลดนักเรียนเหลือ 800,000 เครดิต)
พลังพิเศษสุ่ม 1 ชิ้น: ใช้แล้วได้รับพลังพิเศษแบบสุ่ม (ราคา 1,000,000 เครดิต ส่วนลดนักเรียนเหลือ 800,000 เครดิต)
ชุดพิธีการพรางเงาเมืองใหญ่: เสื้อกันลมทับชุดทางการ ใช้เดินทางในเงามืดของเมือง เมื่อสวมใส่ ความคล่องแคล่ว +5 เสน่ห์ +1 (ราคา 1,000 เครดิต ส่วนลดนักเรียนเหลือ 800 เครดิต)
คูปองแลกอสังหาริมทรัพย์ใจกลางเมืองฝั่งตะวันออก ขนาด 200 ตารางเมตร: ใช้แลกอสังหาริมทรัพย์ขนาดไม่เกิน 200 ตารางเมตรในพื้นที่ที่กำหนดได้ (ราคา 300,000 เครดิต ส่วนลดนักเรียนเหลือ 240,000 เครดิต)
คูปองแลกอสังหาริมทรัพย์ถนนลั่วหวย ขนาด 40 ตารางเมตร: ใช้แลกอสังหาริมทรัพย์ขนาดไม่เกิน 40 ตารางเมตรในพื้นที่ที่กำหนดได้ (ราคา 10,000 เครดิต ส่วนลดนักเรียนเหลือ 8,000 เครดิต)
สูตรยาสุ่ม 1 สูตร: ใช้แล้วได้รับสูตรยาแบบสุ่ม (ราคา 500 เครดิต ส่วนลดนักเรียนเหลือ 400 เครดิต)】
ผู้เล่นมีความคิดบางอย่างที่อยากลองพิสูจน์ จึงเซฟเกมไว้ก่อน แล้วซื้อยาสุ่มหนึ่งรายการ
สิ่งที่ได้คือสูตรยาบำรุงร่างกาย ซึ่งช่วยเพิ่มพละกำลังและความคล่องแคล่วได้ชั่วคราว
ผู้เล่นเลือกโหลดเซฟกลับไปซื้ออีกครั้ง แต่สูตรที่ได้ก็ยังเป็นยาบำรุงร่างกายเหมือนเดิม หลังลองซ้ำอยู่หลายครั้งก็ยืนยันได้ว่า ไอเทมสุ่มจากร้านค้าระบบไม่สามารถใช้วิธีโหลดเซฟเพื่อหาช่องโหว่ได้
ตอนนี้ยังไม่มีช่องทางอื่นที่จะหาใบสูตรยา ยาบำรุงร่างกายก็ใช้ได้ทั่วไป แถมยังปลดล็อกอาชีพชีวิตประจำวัน นักฝึกปรุงยาอีกด้วย ซื้อไว้ก่อนแล้วกัน
ผู้เล่นซื้อชุดพิธีการพรางเงาเมืองใหญ่มาด้วย เสื้อชุดนี้ด้านในเป็นเชิ้ตทางการ ด้านนอกสวมเสื้อกันลมสีดำตัวยาว ท่อนล่างเป็นกางเกงขายาวสีดำเข้ารูป เข้าคู่กับรองเท้าบูตหนังหุ้มข้อสีดำด้าน
ผู้เล่นเปิดหน้าต่างรูปลักษณ์แล้วเปลี่ยนเป็นชุดใหม่ทันที จากนั้นก็แขวนรูปลักษณ์ตุ๊กตาผ้าตัวเล็กที่เด็กหญิงมอบให้ไว้ด้านหน้าขอบเอว
ถึงจะเป็นแค่พิกเซล ผู้เล่นก็ยังหล่อเหลาและสง่างามขนาดนี้
ชุดเริ่มต้นเอ๊ย อิสระเสียทีนะ
เครดิตยังเหลืออีกห้าพันกว่า หนำซ้ำท้องฟ้าก็ค่อย ๆ มืดลง ผู้เล่นเดินตามทางลัดบนแผนที่ไปถึงเขตชายขอบเมือง สีสันภายในกับภายนอกเมืองแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด ม่านป้องกันโปร่งใสกั้นโลกทั้งสองไว้
ทหารยามหลายคนเงยหน้ามองผู้เล่น สอบถามข้อมูลพื้นฐานและลงทะเบียนเรียบร้อยแล้วก็โบกมือให้ผ่าน
เห็นว่าผู้เล่นยังเด็กและเพิ่งออกจากเมืองเป็นครั้งแรก ทหารยามคนหนึ่งจึงเตือนด้วยความหวังดีว่า “ระวังตัวด้วยนะ คุณมีสถานะพลเมือง ตอนกลับไม่ต้องไปหาจุดเข้าเมืองให้ยุ่งยาก แค่แตะม่านกั้นก็กลับเข้าเมืองได้แล้ว”
ผู้เล่นพยักหน้าแล้วเดินตรงไปยังม่านกั้น ทันทีที่สัมผัส ตัวผู้เล่นก็เหมือนหลอมรวมเข้าไปกับม่าน ก่อนจะผ่านออกไปได้อย่างราบรื่น
【แจ้งเตือน: ผู้เล่นออกจากเขตนครแสงธาราแล้ว เข้าสู่เขตเป็นกลาง;
สูญเสียการคุ้มครองจากเมือง อัตราความสะอาดลดลงเร็วขึ้น โปรดคำนึงถึงเวลาในการสำรวจ】
ไม่แน่ใจว่าเขตเป็นกลางจะมีหน่วยงานบังคับใช้กฎหมายหรือเปล่า ผู้เล่นจึงหาลำธารสายหนึ่ง ล้างดาบยาวจนสะอาดแล้วแขวนไว้ที่เอว เพื่อป้องกันไม่ให้พลเมืองใจดีพาตัวไปส่งเข้าคุกกินข้าวฟรีอีก
จัดการพวกอันธพาลชื่อแดงสองคนที่คิดจะเล่นงานกระเป๋าสตางค์ของผู้เล่น บวกกับค่าประสบการณ์ที่สะสมจากภารกิจก่อนหน้า เลเวลของผู้เล่นจึงขึ้นมาถึงเลเวล 3
ผู้เล่นได้รับแต้มคุณสมบัติอิสระเพิ่มมา 1 แต้ม ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนนำไปเพิ่มค่าสภาพร่างกาย
ในกระเป๋าจึงมีมีดสั้นเพิ่มขึ้นหนึ่งเล่ม กระบองเหล็กหนึ่งท่อน และเครดิตอีกพันกว่า
พวกอันธพาลแถวนี้ดูผอมแห้ง แถมยังโจมตีเบากว่าโจรปล้นทรัพย์มาก สองคนที่เจอเมื่อครู่ถูกฟันทีเดียวก็ตาย ของดรอปที่ได้ก็น้อยกว่าเช่นกัน
นี่สิถึงจะเป็นความแข็งแกร่งของมอนสเตอร์มือใหม่!
ราตรีค่อย ๆ มืดลง ทัศนวิสัยรอบข้างก็ลดลงเรื่อย ๆ เพื่อไม่ให้หลงทาง ผู้เล่นหยิบไฟแช็กที่ซื้อไว้ก่อนหน้านี้ออกมา จุดไฟเผาต้นไม้แห้งต้นหนึ่ง อย่างน้อยก็ได้แหล่งกำเนิดแสงชั่วคราว
【HP -10】
จู่ ๆ ต้นไม้แห้งที่กำลังลุกไหม้ก็ใช้กิ่งไม้ฟาดผู้เล่นอย่างแรง ก่อนดึงตัวเองขึ้นมาจากดิน รากไม้ก้าวเดินอย่างคล่องแคล่วด้วยท่าทางไม่สนใจใคร มีเปลวไฟลุกอยู่บนหัว แล้ววิ่งหนีไป
ผู้เล่น: ?
ถ้าเกิดขึ้นในโลกจริงคงประหลาดมาก แต่พออยู่ในเกมแล้วกลับเป็นเรื่องปกติไปเสียอย่างนั้น
ผู้เล่นที่สูญเสียแหล่งกำเนิดแสงทำได้เพียงหยิบไฟแช็กออกมาอีกครั้ง ใช้เป็นอุปกรณ์ให้แสงสว่างชั่วคราว ยิ่งเดินลึกเข้าไป สภาพแวดล้อมรอบตัวก็ยิ่งเหนียวชื้น บนพื้นถึงกับมีน้ำสีดำประหลาดไหลนองอยู่
ผู้เล่นยังไม่ทันได้ตรวจดูของเหลวบนพื้นอย่างละเอียด ลมคมกริบสายหนึ่งก็พุ่งตรงเข้าใส่ใบหน้า
ปฏิกิริยาจากประสบการณ์เล่นเกมหลายปีทำงานเร็วกว่าสมอง ผู้เล่นหลบการโจมตีและหลีกกรงเล็บลมคมกริบไปได้อย่างเฉียดฉิว
ยังไม่ทันเห็นชัดว่าสิ่งมีชีวิตที่โจมตีคืออะไร อีกฝ่ายก็กลับไปซ่อนตัวในความมืดแล้ว ผู้เล่นชักดาบยาวออกมาอย่างรวดเร็ว ตั้งรับไว้ตรงหน้า เตรียมรับการโจมตีครั้งต่อไป
ไม่กี่อึดใจต่อมา อีกฝ่ายก็ชิงลงมือโจมตีก่อนอีกครั้ง เมื่อได้ยินเสียงแหวกอากาศ ผู้เล่นก็ฟันดาบออกไปข้างหน้า
เคร้ง!
ดาบยาวปะทะกับกรงเล็บของอีกฝ่าย อาศัยแสงจากไฟแช็กที่ถือไว้อีกมือ ผู้เล่นจึงมองเห็นรูปร่างหน้าตาของมันได้สำเร็จ
มันเป็นสิ่งมีชีวิตหน้าตาประหลาด คล้ายหมาป่าแต่ตัวใหญ่กว่ามาก ทั้งดวงตาและกรงเล็บลุกโชนด้วยเปลวไฟสีฟ้า ตอนนี้มันกำลังแยกเขี้ยวคำรามใส่ผู้เล่น
【หมาป่าเงา: มักพบในเขตเป็นกลางนอกนครแสงธารา ปรากฏตัวเฉพาะเวลากลางคืน มีความดุร้ายและสร้างความเสียหายสูง】