ฉู่หรานวางไซบีเรียนฮัสกี้ในมือลง
เขากวาดตามองหญิงสาวสองคนตรงหน้า
ซาราห์มีใบหน้าคมชัด รูปร่างสูงเพรียว
เธอสวมกางเกงขาสั้น เผยให้เห็นเรียวขาขาวผ่องยาวสวยที่สะดุดตาเป็นอย่างยิ่ง
โคลอยเองก็เป็นสาวผมทองที่หน้าตาสะสวยเกินมาตรฐาน ร่างทั้งร่างแผ่กลิ่นอายความสดใสของนักศึกษาออกมา
ฉู่หรานท่องในใจว่า “ระบบ สแกนสาวผมทองข้าง ๆ หน่อย”
【ชื่อ: โคลอย】
【อายุ: 21 ปี】
【ความถนัด: เชี่ยวชาญหลายภาษา มีพรสวรรค์ด้านประชาสัมพันธ์สูงมาก มีคุณค่าในการพัฒนาอย่างยิ่ง】
ฉู่หรานพยักหน้าอย่างพึงพอใจ
ซื้อหนึ่งแถมหนึ่งพอดี คฤหาสน์กำลังขาดคนอยู่เลย
“สวัสดีครับ” ฉู่หรานมองหญิงสาวทั้งสอง น้ำเสียงเรียบสงบและผ่อนคลาย “ยินดีที่ได้รู้จักครับ”
ไซบีเรียนฮัสกี้สามตัวที่เพิ่งได้รับอิสรภาพวิ่งเข้ามาใกล้อีกครั้ง พวกมันวนเวียนอยู่รอบหญิงสาวทั้งสอง
ซาราห์มองฉู่หราน พลางยกมุมปากสีแดงระเรื่อขึ้นเล็กน้อย
“คุณฉู่คะ ในที่สุดเจ้าตัวแสบสามตัวนี้ก็มีคนจัดการสักที”
“ตัวแสบ?”
ฉู่หรานเลิกคิ้ว “เจ้าตัวเล็กสามตัวนี้มีปัญหาอะไรหรือครับ?”
โคลอยมองลูกไซบีเรียนฮัสกี้ทั้งสามด้วยสีหน้ารังเกียจ
“หมาจรจัดสามตัวนี้ชอบเดินเตร่อยู่แถวมหาวิทยาลัย แล้วก็มุดใต้กระโปรงสาว ๆ เพราะชื่อเสียงเสียหายมาก เลยไม่มีใครอยากรับไปเลี้ยงค่ะ”
ฉู่หรานหัวเราะออกมา
เขาก้มมองเจ้าตัวเล็กทั้งสาม
สมัยนี้แม้แต่หมายังรู้จักหาความสุขให้ตัวเอง
ลูกหมาทั้งสามราวกับสัมผัสได้ถึงสายตาของฉู่หราน พวกมันนั่งเรียงกันบนพื้น แล้วส่งเสียงครางหงิง ๆ อย่างน่าสงสาร
ในอเมริกาเหนือ หากสัตว์จรจัดไม่มีคนรับไปเลี้ยง ชะตากรรมสุดท้ายมักเป็นการุณยฆาต