รุ่งเช้าวันถัดมา จนกระทั่งตะวันขึ้นสูงสามไม้เท้า
เสิ่นชิงเหมยเพิ่งตื่นจากภวังค์นิทรา ฉับพลันนั้น แผ่นแสงสว่างดวงหนึ่งก็ผุดขึ้นในสมองของนาง
[ค่าความประทับใจของเซียวจิ้นเพิ่มขึ้น 5% รางวัล 1,000 คะแนน]
[สำเร็จภารกิจ: ช่วยเหลือรักษาไข้ป่า รางวัล 20,000 คะแนน ปัจจุบันรวม 30,000 คะแนน]
[เลือกได้: อัปเกรดรถม้า, ซื้อห้องพยาบาล, ติดตั้งตาข่ายไฟฟ้าทั่วคัน หรือเข้าสู่ร้านค้าคะแนนสะสม]
เสิ่นชิงเหมยมองข้อความแรกแล้วก็ต้องตกตะลึง
เมื่อคืนนางมิได้กระทำสิ่งใดเลย กลับค่าความประทับใจของเซียวจิ้นเพิ่มขึ้น
นางหันข้างมองดูชายหนุ่มที่หลับอยู่ข้างกาย เขาโอบกอดนางไว้ ใบหน้าอันงดงามเยียบเย็นของชายหนุ่มหลับไหลดั่งหยก
เสิ่นชิงเหมยช่วยเขาจัดผ้าห่มให้เรียบร้อย
เหรียญทองที่ระบบมอบให้ร่วงลงมาแล้ว หมายความว่าวิกฤตินี้ตนผ่านพ้นไปได้
กำลังจะแลกเปลี่ยนอะไรสักอย่าง
ก็พลันได้ยินเสียงอื้ออึงดังมาจากนอกรถม้า
นางเปิดม่านออกมอง
เห็นท่านสกุลซูจูงซูยู่โม่พยายามจะเบียดขึ้นไปบนรถม้าของคุณยายแก่
เว่ยชื่ออิงยื่นมือขวางไว้: “ประมุขตระกูลสั่งไว้แล้ว แม่สามีท่านนั่งรถได้ แต่น้องสาวลูกพี่ลูกน้องไม่ได้”
ประมุขตระกูลก็คือเซียวจิ้น
ตระกูลเซียวถูกเนรเทศแล้ว เขาถูกถอดบรรดาศักดิ์และปลดตำแหน่ง ผู้คนในตระกูลจึงเรียกเขาว่าประมุขตระกูลเท่านั้น
ท่านสกุลซูฟังแล้วใบหน้าบึ้งตึงลงทันที เอ่ยเสียงเข้ม: “เรื่องของตระกูลเซียว ไหนเลยจะถึงคราที่เจ้าสะใภ้คนหนึ่งจะมาตัดสิน?”
เว่ยชื่ออิงสีหน้าฉายแดงก่ำ
ซูยู่โม่เห็นดังนั้นก็รีบเช็ดน้ำตา สะอื้นไห้ร่ำไรวิงวอน: “พี่สะใภ้ใหญ่ ท่านเมตตาข้าที่สุด ข้าผิดไปแล้ว โปรดยกโทษให้ข้าสักครั้งเถิด…”
ทั้งสองคน คนหนึ่งตีหน้าดำ อีกคนตีหน้าขาว
เว่ยชื่ออิงจนปัญญา จะทำอย่างไรก็ไม่รู้ ได้แต่ลังเลแล้วเอ่ยว่า: “นี่…หากประมุขตระกูลยินยอมก็…”
“จิ้นเอ๋อร์ โม่เอ๋อร์รู้ผิดแล้ว” ท่านสกุลซูไม่รอให้นางพูดจบ ก็หันไปตะโกนใส่เซียวจิ้นบนรถม้า “เจ้าปล่อยให้โม่เอ๋อร์ขึ้นรถเร็วเข้า!”
เซียวจิ้นถูกรบกวนจนตื่น จึงโผล่หน้ามาที่หน้าต่างรถม้า