เสิ่นชิงเหมยก้มหน้ามองถ้วยข้าวต้มในมือ กำลังจะส่งเข้าปาก
แต่หางตากลับเหลือบไปเห็นหญิงผ่ายผอมคนหนึ่งในมุมห้อง กอดเด็กไว้แน่น ส่ายหน้าให้นางสุดแรง
นางคือคนรับใช้ของตระกูลเซียว
หญิงผู้นี้น่าจะเห็นอะไรบางอย่าง?
นางกำลังห้ามนางไม่ให้กินข้าวต้ม
เสิ่นชิงเหมยรู้สึกอบอุ่นใจ
ข้ามภพมาสองชาติ นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้รับความปรารถนาดีจากผู้อื่น
ดูเหมือนบุญที่ทำเมื่อวาน ยังมีคนจดจำไว้ในใจ
เสิ่นชิงเหมยพยักหน้าให้หญิงผู้นั้น เป็นสัญญาณว่านางไม่ต้องตกใจ แล้วเตรียมใช้ชายแขนเสื้อบังสายตา เทข้าวต้มทิ้งลงถังขยะในมิติ
"ปั้ง..." ก้อนกรวดเม็ดเล็กปลิวมา ถูกข้อมือนางพอดี
ถ้วยข้าวต้มร่วงหล่นลงพื้น
ข้าวต้มลูกเดือยเลอะเทอะไปทั่ว
เสิ่นชิงเหมยเงยหน้าขึ้น... เซียวจิ้นสีหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ หันหน้าหนีไปทางอื่น
นางตะลึงไปครู่หนึ่ง ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในใจ...
เจ้าหมอนี่ จะเป็นการเตือนนางด้วยหรือ?
จากนั้นความอบอุ่นก็พลุ่งพล่านขึ้นในใจ หวานชื่นอย่างบอกไม่ถูก
เจ้าหมอนี่ปากแข็งแต่ใจอ่อน เห็นทีจะห่วงใยนางไม่น้อย
เสิ่นชิงเสวี่ยเห็นเพียงถ้วยข้าวต้มร่วงลงพื้น มิได้สังเกตว่าถ้วยนั้นถูกเซียวจิ้นใช้ก้อนกรวดสะกัดออกมา
นางเห็นเพียงเศษถ้วยที่แตกอยู่บนพื้น
จึงเข้าใจว่าเสิ่นชิงเหมยจงใจเทข้าวต้มทิ้งลงพื้น ให้ตนเสียหน้า
เสิ่นชิงเสวี่ยสีหน้าไม่สู้ดีนัก จึงถามขึ้นว่า "ความหมายของเจ้า คืออะไรกันแน่?"
เสิ่นชิงเหมยกางมือออก ใบหน้าไร้เดียงสา กล่าวว่า "พี่สาว มิใช่ว่าข้าไม่ให้เกียรติท่าน หากแต่สวรรค์ไม่ประสงค์ให้ข้าได้ดื่มข้าวต้มถ้วยนี้"
"เจ้าแกล้งข้าแน่!" เสิ่นชิงเสวี่ยสีหน้าเขียวคล้ำ
นางยังจะด่าใครอีกหลายคำ
แต่เพียงชั่วอึดใจ ท้องก็ปั่นป่วนขึ้นมาอย่างกะทันหัน
เสิ่นชิงเสวี่ยกุมท้องไว้ สีหน้าซีดขาว รีบวิ่งเข้าไปในป่าสน
เสิ่นชิงเหมยยิ้มเย็นเยียบ ยาในข้าวต้มออกฤทธิ์แล้ว
นางเงียบเชียบติดตามไปอย่างไม่ให้ใครรู้
เสิ่นชิงเสวี่ยเวลานี้ท้องปวดมากแล้ว แต่นางหันหลังกลับไปมอง เห็นน้องสาวตามมาทัน
นางดีใจในใจ
ยามเช้าวันนี้ หวังผังจื่อมานัดกับนางไว้แล้ว
เพียงล่อนางเข้ามาในป่าก็พอ
เวลานี้ หวังผังจื่อขุดกับดักไว้ในหิมะเสร็จเรียบร้อย กำลังรอคอยเหยื่ออย่างเบื่อหน่าย