เธอเพิ่งก้าวออกไปได้ไม่นาน
กลุ่มคนที่พรั่งพร้อมด้วยอุปกรณ์ก็มาถึงอย่างรวดเร็ว และเข้าควบคุมสถานที่ได้อย่างเฉียบขาด
ครั้งนี้เพราะมีหรงเจาหนิงเข้าแทรกแซง เหตุระเบิดที่พรากหลายชีวิตในชาติก่อนจึงไม่เกิดขึ้น
“อาเหยี่ยน นายไม่เป็นไรนะ?” เชอจิ่งเฉิงพุ่งเข้าไปหาอีซือเหยี่ยนด้วยน้ำเสียงร้อนรน
อีซือเหยี่ยนกุมแขน จ้องเขม็งไปทางที่หรงเจาหนิงจากไป
ไม่กี่วินาทีต่อมา เขาดึงสายตากลับ “แผลเล็กน้อย ยังตายไม่ถึง!”
“ดีละ เมื่อกี้ฉันเกือบหัวใจวาย” เชอจิ่งเฉิงถอนหายใจเฮือก “พวกนายโค่นพวกขยะนี่ได้ในเวลาสั้นๆ ฝีมือไม่เลวนี่!”
“ไม่ใช่เราที่โค่น!” ฉีจิ้นแทรกขึ้นมาเบาๆ
พูดจบ เขาก็กลืนน้ำลายอีกครั้ง “พูดไปนายอาจไม่เชื่อ มีผู้หญิงคนหนึ่งโผล่มาช่วยพวกเราไว้
แล้วฝีมือนางก็ฉับไว รวดเร็วจนไม่เหมือนมนุษย์เลย”
สรุปคือยังไงก็พิลึกมาก!
ถ้าไม่ใช่ตอนกลางวัน เขาคงนึกว่าเจอผีเข้าแล้ว
เชอจิ่งเฉิง “??!”
ไอ้หนูนี่โดนชนจนสมองขยับหรือเปล่า?
ดูสิ เพ้อพูดเรื่อยเปื่อยแล้ว
อีซือเหยี่ยนไม่สนใจแววตาลังเลของอีกฝ่าย เขาหรี่ตาลงอย่างอันตราย “ไปสืบ! ดูว่าคนนี้ที่แท้เป็นใครกัน”
————
เนื่องจากหมู่บ้านจัดสรรไม่อนุญาตให้รถแปลกหน้าเข้า
หรงเจาหนิงลงจากรถ สะพายเป้ ลากกระเป๋า มาถึงหน้าประตูหมู่บ้าน
“สาวน้อย มาหาใครครับ?” รปภ. รีบเดินมาขวางเธอ น้ำเสียงสุภาพแต่แฝงความระแวดระวัง
อวิ๋นจิ่นเจียงหนาน ตั้งอยู่ในเขตใจกลางเมืองหลวง บนพื้นที่ที่ดินทุกตารางนิ้วมีค่า
เป็นหนึ่งในสิบหมู่บ้านหรูระดับสุดยอดของประเทศ
หมู่บ้านนี้มีบ้านเดี่ยวทั้งหมด 65 หลัง ขนาดเล็กสุด 2,666 ตร.ม. ใหญ่สุดถึง 8,888 ตร.ม.
พื้นที่โครงการออกแบบเป็นกลุ่มอาคารคล้ายเกาะริมทะเลสาบ และการจัดสวนแบบลานลดระดับ
บ้านทุกหลังติดน้ำ ทิวทัศน์งดงามเป็นเลิศ
พูดถึงเฉพาะบ้านตระกูลลี่ หลังที่รวมพื้นที่หน้าบ้านหลังบ้านแล้วกินเนื้อที่ถึง 6,888 ตร.ม. ราคาตลาดสูงถึงสองหมื่นห้าพันล้าน
ก็ด้วยเหตุนี้ รปภ. หมู่บ้านล้วนเป็นทหารปลดประจำการที่ผ่านการฝึกมาอย่างแข็งแกร่ง การรักษาความปลอดภัยเข้มงวดเป็นพิเศษ
หรงเจาหนิงไม่รีบตอบรปภ. แต่หยิบโทรศัพท์ออกมา กดเบอร์ที่จำได้จากความทรงจำ
พอสายถูกต่อ เธอก็เปิดลำโพง “ลี่เสี่ยน นี่หรงเจาหนิง! ฉันอยู่หน้าหมู่บ้านอวิ๋นจิ่นเจียงหนาน ให้รปภ.ปล่อยฉันเข้าไป”
“???”
ลี่เสี่ยนนิ่งอึ้งไปนาน กว่าจะถามอย่างลังเล “ใครนะ?”
หรงเจาหนิงหลับตาสูดลมหายใจลึก แล้วกัดฟันเน้นเสียง “ฉันคือ ลู่ก! สาว! ห! รง! เจา! ห! นิง! ฉันมาเมืองหลวงแล้ว”
“โอ้~ พอพูดแบบนี้ ฉันก็นึกออกแล้ว” ลี่เสี่ยนเพิ่งนึกขึ้นได้
นี่คือลู่กสาวราคาถูกที่เขาเพิ่งรับกลับมาเมื่อครึ่งปีก่อน
รปภ. “……”
หรงเจาหนิง “……”
เงียบไปครู่ เสียงกะล่อนๆ ของลี่เสี่ยนก็ดังขึ้นอีก “เอาโทรศัพท์ให้รปภ. ฉันจะพูดกับเขา”
หรงเจาหนิงยื่นโทรศัพท์ไปข้างหน้า
“คุณลี่ สวัสดีครับ! ผมหลี่จื้อหย่งจากฝ่ายรักษาความปลอดภัยของหมู่บ้านครับ” รปภ.เปลี่ยนเป็นน้ำเสียงนอบน้อม
เขาลอบมองหรงเจาหนิงอีกครั้ง ถามเบาๆ “สาวน้อยคนนี้ เป็นคุณหนูจริงๆ หรือครับ?”
ลี่เสี่ยนกระแอมเบาๆ น้ำเสียงหนักแน่น “ใช่แล้ว ลู่กสาวฉันเพิ่งมาจากอำเภอ นายให้นางเข้าไป แล้วช่วยบันทึกข้อมูลเข้าระบบประตูหมู่บ้านให้นางด้วย”
“ครับ! คุณลี่” รปภ.ส่งโทรศัพท์คืน
“ไม่มีอะไรแล้ว ฉันวางสายนะ” หรงเจาหนิงพูดจบ ไม่รอให้ลี่เสี่ยนตอบ ก็กดวางสายทันที
ลี่เสี่ยนปลายสาย “??!”
มองหน้าจอที่ดำสนิท ตะลึงอีกครั้ง
จากนั้นอดไม่ได้ที่จะด่าออกมา “เฮ้ย… อีเด็กเหลือขอไร้มารยาทนี่ ใช้เสร็จก็ทิ้งเลยเรอะ?
แล้ว… ไอ้เด็กบ้านี่ เมื่อกี้มันเรียกชื่อข้าคนนี้ออกมาดื้อๆ เลยใช่ไหม??”
……
หรงเจาหนิงลงทะเบียนข้อมูลผู้อยู่อาศัยและทำบัตรผ่านประตูเสร็จที่ห้องนิติบุคคล สายตากวาดไปยังรถกอล์ฟไฟฟ้าของรปภ.ที่จอดไม่ไกล
“สวัสดีค่ะ รบกวนส่งคนไปส่งฉันที่บ้านหน่อยได้ไหมคะ?” หรงเจาหนิงยิ้มให้เจ้าหน้าที่
หมู่บ้านหรูนี่ใหญ่จนน่าเหลือเชื่อ
ในชาติก่อน เธอลากกระเป๋าเดินมาเกือบครึ่งชั่วโมงกว่าจะถึงประตูบ้านตระกูลลี่ เหนื่อยจนหอบ!
ตอนนี้ร่างนี้ สืบทอดร่างกายที่ผ่านการดัดแปลงจากต่างโลกมาแล้ว
แต่… มีความสุขไม่ยอมเสพก็โง่สิ!
“ได้เลยค่ะ! ฉันจะไปส่งคุณเอง” เจ้าหน้าที่นิติบุคคลทำงานดีมาก รับปากทันที
ไม่กี่นาทีต่อมา
หรงเจาหนิงยืนอยู่หน้าคฤหาสน์หลังใหญ่หลังหนึ่ง ในสมองดังเสียงของระบบ
【หนิงหนิง ดูท่าพ่อเฮงซวยของเธอก็รวยไม่เบานี่!】
หรงเจาหนิงน้ำเสียงราบเรียบ “รวยแล้วไงล่ะ? ฉันโตมาจนป่านนี้ ไม่เคยได้ใช้สักแดง”
【เมื่อก่อนไม่เคยได้ใช้ แต่ต่อไปจะได้ใช้แล้วไง!】
หรงเจาหนิงยิ้มแห้ง “งั้นฉันก็ต้องขอบใจเธอจริงๆ เลยนะ!”
ในชาติก่อนกลับมายังตระกูลลี่ พ่อเฮงซวยคนนี้ไม่ได้ขาดแคลนเรื่องกินอยู่ของเธอ
แล้วก็มีเงินใช้เดือนละห้าแสนโอนเข้าตรงเวลา
แต่เงินพวกนั้น พอยังไม่ทันอุ่นมือ ก็ถูกไอ้พวกสารเลวนั่นดูดไปจนเกลี้ยง
คิดถึงตรงนี้ แววตาหรงเจาหนิงก็เย็นเยียบลงทันที
ทันใดนั้น ประตูอัจฉริยะที่ตรวจจับการเคลื่อนไหวของลานบ้านก็ค่อยๆ เลื่อนเปิดจากสองข้าง
ชายวัยกลางคนใส่สูทคนหนึ่งเดินออกมาจากข้างใน เขาก้าวเข้ามาต้อนรับอย่างนอบน้อม “นี่คือคุณหนูเจาหนิงใช่ไหมครับ?”
คนนี้คือพ่อบ้านหวังของตระกูลลี่
อาทิตย์ก่อน เขาทราบจากเกาหย่วนผู้ช่วยว่า คุณหนูที่ท่านเพิ่งรับกลับมาไม่นานจะกลับเมืองหลวงวันนี้
ก่อนหน้านี้เกาหย่วนชอบบอกว่าคุณหนูเจาหนิงหน้าตางามเป็นอย่างยิ่ง
วันนี้ได้พบหน้า งดงามกว่าดาราในทีวีเสียอีก
หรงเจาหนิงเก็บแววเย็นชาในดวงตา “ใช่!”
“ผมเป็นพ่อบ้านของตระกูลลี่ แซ่หวังครับ!” พ่อบ้านหวังแนะนำตัวเสร็จ ก็รับกระเป๋าเดินทางจากมือเธออย่างเป็นธรรมชาติ
เขาเอี้ยวตัวนำทาง “คุณหนูตามผมมาครับ!”
ทั้งคู่เดินเข้าสวนตามกัน
【หนิงหนิงระวัง ไอ้น้องชายเฮงซวยนั่นเหมือนจะหาเรื่อง!】 จู่ๆ ระบบก็เตือน
“อย่าตกใจ!” มุมปากของหรงเจาหนิงค่อยๆ ยกโค้งเป็นรอยยิ้มกรุ่นเสน่ห์
มีคนคันตัว ส่วนนางก็คันมือพอดี!
ภายในบ้าน
เด็กหนุ่มผมแดงคนหนึ่ง กำลังจ้องผ่านหน้าต่างบานกว้าง มองเงาที่ค่อยๆ เข้าใกล้อยู่ข้างนอก
เขารีบเร่งเสียง “เร็วเข้า เร็วเข้า นางจะถึงแล้ว!”
“คุณชายสาม ท่านแน่ใจนะคะว่าจะทำแบบนี้?” สาวใช้สองคนมีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก ลังเลที่จะพูด
“นาง… ยังไงก็เป็นพี่สาวคุณหนู ถ้านี่ให้คุณท่านรู้เข้า…”
“อีเด็กบ้านนอกแค่นั้น ควรค่าให้เป็นพี่สาวข้าด้วยหรือ?” ลี่ฟางเต็มไปด้วยความรำคาญ น้ำเสียงหยาบคาย “เลิกพูดไร้สาระ! ทำตามที่ข้าบอก รีบๆ!”
สาวใช้ตอบ “อ้อ” แผ่วเบา พร้อมภาวนาให้หรงเจาหนิงในใจสามวิ
เดินมาถึงหน้าประตูวิลล่า จู่ๆ พ่อบ้านหวังก็หยุดกึก
เขามีท่าทีอยากพูดแต่ก็หยุดไว้ “คุณหนูใหญ่…”
“มีอะไรค่อยว่าทีหลัง” หรงเจาหนิงตัดบทเขา ยื่นมือผลักประตูบานที่แง้มอยู่
วินาทีถัดมา ถังน้ำพลาสติกที่เต็มไปด้วยน้ำก็ร่วงหล่นลงมาจากด้านบนกรอบประตู
พ่อบ้านหวังอยากเตือนก็ไม่ทันแล้ว เขาจึงหลับตาลงเสีย
ลี่ฟางยืนดูภาพนี้อยู่ในบ้าน บนหน้ามีรอยยิ้มที่แผนการสำเร็จผุดขึ้น
นี่คือพิธีต้อนรับที่เขาตั้งใจเตรียมให้นางโดยเฉพาะ!
เขาคล้ายจะเห็นสภาพน่าอนาถของหรงเจาหนิงที่เปียกโชกเหมือนหมาตกน้ำแล้ว