“ฉันมีผู้ชายงั้นเหรอ?”
ไป๋ซหวงเล่าคำพูดที่แอบได้ยินมาให้เหยียนซินฟัง ทุกคำไม่ผิดเพี้ยน
เหยียนซินไม่ได้สนใจเจียงยวนโจว แต่กลับข้องใจกับอีกประโยคหนึ่งของภรรยาใหญ่เจียงและจางชิงหย่า
ครั้งก่อนที่เรือนของคุณย่า ภรรยาใหญ่ก็เคยพูดลับหลังว่าเหยียนซิน “ไม่สะอาด”
คราวนี้กลับพูดว่า ก่อนเจียงซื่อเฉียว เธอเคยมีผู้ชายอีกคน และมอบร่างกายให้เขาไปแล้ว
ช่างเป็นเรื่องเหลวไหลสิ้นดี
เธอไม่เคยมีผู้ชาย ไม่เคยมีอะไรกับเจียงซื่อเฉียว และไม่เคยแม้แต่จะสนใจเจียงยวนโจว
ถ้าเธอมีใจให้เจียงยวนโจวแม้เพียงนิดเดียว ก็คงไม่ลืมไปเสียสนิทว่าตัวเองกับเขาเคยรู้จักกันมาก่อน ทั้งที่ไม่มีใครต้องเตือน
ปั้นเซี่ยก็พูดแล้วว่า ของขวัญที่เจียงยวนโจวส่งมา ไม่ว่าจะมีค่าหรือแสดงถึงความใส่ใจแค่ไหน เหยียนซินก็คืนไปทั้งหมด เธอปฏิเสธเจียงยวนโจวอย่างชัดเจน
ไม่รู้ว่าความแค้นที่ภรรยาใหญ่เจียงมีต่อเธอเกิดขึ้นจากไหน
“คุมลูกชายตัวเองไม่ได้ แล้วจะจัดการผู้หญิงอ่อนแออย่างเธอไม่ได้หรือไง?” นี่คงเป็นความคิดของภรรยาใหญ่
เหยียนซินเคยคิดมาตลอดว่าความทุกข์ในชาติก่อนเป็นเพราะชะตาฟ้าไม่ปรานี ตอนนี้ถึงได้รู้ว่ามันเป็นการทรมานที่จงใจวางแผนไว้
เธอก้มหน้า ยิ้มเงียบ ๆ
ชะตาชีวิตของเธอน่าเวทนาถึงเพียงนี้ แต่เธอกลับเอาแต่มี “เมตตาจิต” ยึดตำราความจริงใจของแพทย์ผู้ยิ่งใหญ่เป็นหลักในการดำเนินชีวิต
“...พี่สะใภ้เฉิง พวกคุณเคยได้ยินเรื่องของฉันไหม?” เหยียนซินตั้งสติ แล้วเงยหน้าถาม
ข่าวบางอย่างเจ้านายอาจไม่รู้ แต่ในหมู่คนรับใช้กลับแพร่ไปอย่างรวดเร็ว
พี่สะใภ้เฉิงดูอึดอัดเล็กน้อย
พี่สะใภ้เฉิงที่ปกติพูดจาฉะฉานและมีความคิดเป็นของตัวเอง คราวนี้กลับพูดไม่ออก ได้แต่อ้ำอึ้ง