เสิ่นเนี่ยนเหออกมาจากห้องเต้นรำ ท้องฟ้าด้านนอกใกล้จะมืดยามเย็นแล้ว แสงอาทิตย์อัสดงที่งดงามย้อมท้องฟ้าเป็นสีชมพูส้มอันอบอุ่น
เธอจงใจอ้อมไปร้านอาหารชื่อดังที่ขึ้นชื่อเรื่องอาหารเบาๆ ใกล้มหาวิทยาลัย สั่งสลัดผักหลากสีสันจานหนึ่ง ระหว่างรออาหาร เธอหยิบโทรศัพท์ออกมา หามุมถ่ายรูปสลัดได้สวยพอดี ทั้งแสงและองค์ประกอบลงตัวที่สุด แล้วเปิดแชทกับลู่จินอัน
[มื้อเย็นวันนี้ วันนี้ก็กินหญ้าอีกวัน (รูปสลัด)]
ปลายนิ้วเธอหยุดชั่วครู่ แล้วพิมพ์ข้อความเพิ่มอีกหนึ่งข้อความส่งไป
[แต่ของอร่อยจริงๆ ต้องไปกินกับคนที่มีความหมายด้วยกันถึงจะมีรสชาตินะ เพราะฉะนั้น แฟนสุดที่รักของฉัน เมื่อไหร่จะมีเวลาว่าง ให้เกียรติมาทานข้าวด้วยกันสักมื้อล่ะ (รูปน่ารักๆ หนุนคาง)]
ส่งข้อความสองข้อความเสร็จ เสิ่นเนี่ยนเหอมองข้ามคำตอบที่เป็นไปได้ทั้งหมด ปิดเครื่องทิ้งทันที ยัดโทรศัพท์ใส่กระเป๋า ไม่สนใจอีก
เธอค่อยๆ กินสลัดจืดๆ ตรงหน้าให้หมด ราวกับข้อความทั้งสองที่แฝงการออดอ้อนและลองเชิงเมื่อครู่นั้นเป็นแค่การทำภารกิจประจำวันชิ้นหนึ่ง
เดินออกจากร้านอาหาร ก้าวเข้าสู่มหาวิทยาลัยหนาน
แสงแดดยามเย็นส่องผ่านใบต้นการบูรอันเขียวชอุ่มสองข้างทาง ทอดเงากระจัดกระจายงดงาม
อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายขี้เกียจเฉพาะของยามเย็นฤดูร้อน ที่ผสมกลิ่นหญ้าสดและกลิ่นดอกไม้หอมจางๆ
เหล่านักศึกษาสามห้าคนบางก็เร่งฝีเท้า บางก็เดินเล่นสบายๆ เสียงเพลงเบาๆ ดังมาจากเครื่องกระจายเสียง ทั้งมหาวิทยาลัยปกคลุมไปด้วยบรรยากาศเงียบสงบแต่เต็มไปด้วยชีวิตชีวา