เหล่าแขกที่เพิ่งเดินเข้ามาหา ยังไม่ทันได้พูดอะไรสักคำ ก็เห็นซ่งเหอหยานก้าวไปทางโต๊ะตรงมุมห้องทีละก้าว
ฟางกั๋วตงขยับเข้าไปใกล้พี่ชาย แล้วลดเสียงถามว่า “พี่ใหญ่ครับ คนนี้คือ...”
ฟางกั๋วเหลียงไม่สนใจเขา สายตาเปี่ยมแววใคร่รู้จับจ้องไปยังทิศทางที่ซ่งเหอหยานกำลังเดินไป
เสิ่นเนี่ยนเหอนั่งอยู่ตรงมุมห้อง มองร่างที่ขยับเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ สมองของเธอส่งเสียงอื้ออึง
ซ่งเหอหยาน เขามาหาเธอโดยเฉพาะ!!
เมื่อเข้าใจเช่นนั้น หัวใจของเธอก็เต้นเร็วขึ้นหนึ่งจังหวะ
เธอไม่มีเวลาคิดอะไรมาก ร่างกายก็ลุกขึ้นยืนโดยไม่รู้ตัว
“ลุงเล็ก”
เธอเอ่ยเสียงไม่ดังนัก แต่กลับชัดเจนเป็นพิเศษท่ามกลางมุมห้องอันเงียบสงบ
ทุกคนที่โต๊ะนี้ต่างพากันงุนงงไปหมด
มือที่เสิ่นเต๋อเพิ่งยกถ้วยชาขึ้นมาชะงักค้างกลางอากาศ
เฉินหลานมองลูกสาว แล้วมองชายหนุ่มที่เดินเข้ามา สีหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง
เสิ่นฝูอ้าปากค้าง หยางลี่เบิกตากว้าง ส่วนเสิ่นเยี่ยนก็บีบแขนสามีโดยไม่รู้ตัว
เสิ่นเสียวเสียวเบิกตากว้าง ลูกตาแทบไม่ขยับ
ในเวลานี้เอง คนตระกูลเสิ่นทั้งกลุ่มต่างมีความคิดเดียวกัน
ตระกูลเสิ่นของพวกเขามีญาติแบบนี้เพิ่มมาตั้งแต่เมื่อไร?
แล้วทำไมพวกเขาถึงไม่รู้กันเลย?!!
ฟางกั๋วเหลียงยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว สีหน้าจากเดิมที่เต็มไปด้วยความสงสัยเปลี่ยนเป็นตกตะลึงอย่างสิ้นเชิง
เขามองซ่งเหอหยาน แล้วหันไปมองหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงมุมห้อง สมองหมุนเร็วจี๋
จ้าวเหยียนเหลือบมองเสิ่นเนี่ยนเหอ แล้วมองซ่งเหอหยานที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ คิ้วขมวดแน่นจนแทบหนีบแมลงวันให้ตายได้
เฉิงหวยอ้าปากค้าง ซุนเจียยืนนิ่งอยู่กับที่ ส่วนสีหน้าของโจวหมิงเต็มไปด้วยความตกตะลึง