ภาพในหน้าจอสวยสะกดตาจริง ๆ แสงยามเช้าสายหมอกบาง ๆ โอบล้อมควันธูปที่ลอยกรุ่น ทั้งสองคนยืนสง่างาม โค้งมนอ่อนโยน กิริยาท่วงท่าเป็นธรรมชาติ ดูเย็นชาแต่หรูหรา
ช่างภาพมองทั้งสองอย่างตื่น ๆ เห็นทีว่าคนสองนี้ฐานะไม่ธรรมดา ไม่ใช่คนปกติแน่ ๆ
ซ่งเทอหยังสีหน้าเรียบเฉย พูดขึ้นว่า "ส่งมาให้ฉัน"
ช่างภาพเหมือนปลอดตแน่นัว รีบทำท่าดีใจแล้วหยิบโทรศัพท์ออกมาเพิ่มเพื่อน มั่นใจว่าส่งให้ทันทีหลังส่งออกทุกวัน ยังอาสาจะพิมพ์ภาพใส่กรอบแล้วส่งให้ด้วย
ซ่งเทอหยังยักเล็กน้อย เตือนอย่างเรียบ ๆ: "อย่าเอนรูปไปโพสต์โดยไม่คิด"
"ไม่มีวัน ๆ! วางใจเลยครับ!" ช่างภาพรีบให้คุณ
เมื่อเทียบกัน เสิ่นเนี่ยนเหอเห็นร้านขายเชือกถักเล็ก ๆ อยู่ไกล ๆ เธอดึงแขนเสื้อของซ่งเทอหยัง: "ไปดูร้านนั้นกันเตอะ"
เจ้าของร้านเห็นทั้งสองเดินมาก็ตาสว่างใจ ร้อนใจเรียก: "ดูได้ทั้งเลย มีรุ่นคู่ที่ถักมาน่ารักมาก ๆ"
สายตาของซ่งเทอหยังไปที่คู่หนุ่มสาวที่กำลังถักเชือกอยู่ข้าง ๆ ถามเจ้าของร้าน: "พวกเขากำลังทำไมน่ะ"
"ลงมือถักเชือกเองสิ" เจ้าของร้านยิ้มอธิบาย "ถักเสร็จแล้วเอาไปให้วัดทำให้เป็นของมงคล แล้วที่ต่างก็ชนกันไว้ให้กัน คนที่รักกันก็จะอยู่กันอย่างแฮปปี้และยืนยาวตลอดไป"
เสินเหยเหอ ไม่อยากยุ่งยากมาก เธอพูดเบา ๆ: "เราซื้อที่ทำเสรีงก็ได้"
แต่ซ่งเทอหยังส่ายหัวเบา ๆ: "ฉันคิดว่าจะลงมือทำเอง"
เสินเหยเหอเอ่อเล็กน้อย พยักหน้าเห็นด้วย
ทั้งสองนั่งลงที่ม้านั่งหิน มุมหนึ่ง เจ้าของร้านนำเชือกหลายสีและเครื่องมือมาให้ แนะนำสไตล์บางแบบอย่างง่าย ๆ