[โฮสต์ ให้ฉันบอกไหมว่าเซี่ยตู้อยู่ในห้องพักไหนตอนนี้?]เสียงของระบบบูชาเงินดังขึ้นมาพอดี ดูเหมือนกำลังลองเชิงนิดๆ
แม้ช่วงนี้ความสัมพันธ์ระหว่างระบบกับเธอจะดีขึ้นไม่น้อย แต่เสิ่นเนี่ยนเหอก็ยังคงมีสติอยู่เสมอ
เธอถามตรงๆ ว่า “มีค่าใช้จ่ายอะไร?”
[ฮี่ๆ ไม่มาก แค่หักค่าคะแนนบูชาเงินห้าหมื่นก็พอ]ระบบพยายามจะขายของ
เสิ่นเนี่ยนเหอปฏิเสธอย่างเด็ดขาด “ไม่ต้อง”
ระบบไม่ยอมแพ้ ยังคงโน้มน้าวต่อไป [หาแบบมั่วๆ แบบนี้ เดี๋ยวก็โดนจับได้หรอก ถ้าใครรู้ว่าเธอแอบป้วนเปี้ยนเข้ามา แล้วเธอจะหาโอกาสทดสอบเสียงที่เซี่ยตู้หลงใหลได้ยังไง?]
เสิ่นเนี่ยนเหอมองสำรวจบรรยากาศวุ่นๆ หลังเวทีอย่างไม่ให้ใครสังเกต พลางตอบกลับในใจ “ใครบอกว่าฉันจะไปหาเขา?”
[หา?]ระบบงงไปเลย [ไม่ไปหาเขา? แล้วเธอแอบเข้ามาทำไม?]
“รอให้เขามาหาฉันเอง” น้ำเสียงของเสิ่นเนี่ยนเหอเรียบนิ่ง
คราวนี้ระบบงงไปหมดเลย
มันรีบคิดทบทวนว่าโฮสต์ของมันไปวางแผนอะไรไว้กันแน่ ถึงทำให้ยอดอัจฉริยะวิจัยที่มองใครไม่เห็นอยู่หมัดมาหาเธอเอง?
ความอยากรู้ถูกจุดขึ้นสูงสุด ระบบทนไม่ไหวถามต่อ [โฮสต์ เธอไปวางแผนอะไรไว้กันแน่?]
เสิ่นเนี่ยนเหอตอบแค่สองคำ “ความลับ”
แล้วก็ไม่สนใจความอยากรู้อยากเห็นของระบบอีก
เธอมีเป้าหมายชัดเจน เดินตรงไปทางห้องน้ำหลังเวที
จากนั้น ระบบก็มองดูเสิ่นเนี่ยนเหอเดินเข้าไปในห้องน้ำ หามุมที่ไม่ค่อยมีคนสังเกต ยืนอยู่นิ่งๆ เหมือนตั้งใจจะไม่ไปไหนแล้ว