เสียงกริ่งเตือนเข้าชั้นเรียนดังขึ้น ครูสอนเต้นจางซูหยุนเดินเข้าห้องเรียนตรงเวลาพอดี
นี่คือคาบเรียนการแสดงท่วงท่าละครจีนคลาสสิก วันนี้จางซูหยุนสอนท่อนหนึ่งที่สื่อถึงอารมณ์ "รักที่ไม่สมหวัง" ซึ่งเป็นท่อนที่เต็มไปด้วยความโศกเศร้า รายละเอียดการเคลื่อนไหวละเอียดอ่อน และต้องการอารมณ์ความรู้สึกในระดับสูงมาก
"ให้สังเกตสายตา ต้องมีความผูกพันแบบอยากพูดแต่ก็พูดไม่ได้ และมีความเศร้าที่ปนเปื้อนความสิ้นหวัง" จางซูหยุนสาธิตพร้อมกับอธิบาย "มือไม่ใช่แค่ยื่นออกไปธรรมดา ต้องมีแรงและความปรารถนาอยู่ในนั้น ปลายนิ้วต้องสื่อสารความรู้สึกออกมา"
เหล่านักเรียนด้านล่างต่างพากันเลียนแบบ แต่ส่วนใหญ่ก็ทำสีหน้าไม่ถึงอารมณ์จนดูแข็งทื่อ หรือไม่ก็เคลื่อนไหวแข็งแรงเกินไปจนดูเกินจริง
จางซูหยุนกวาดสายตามองรอบหนึ่ง สายตาก็ไปหยุดที่เสิ่นเนี่ยนเหอซึ่งยืนอยู่ที่มุมห้อง ดวงตาเป็นประกายวาบขึ้นทันที: "ทุกคนลองดูท่าทางของคุณเสิ่นเนี่ยนเหอสิ"
สายตาของทุกคนพุ่งไปที่เธอในทันที
เห็นเพียงเสิ่นเนี่ยนเหอเอียงตัวเล็กน้อย ลำคอโค้งเป็นเส้นสายที่งดงาม แขนข้างหนึ่งค่อย ๆ ยื่นไปข้างหน้า ปลายนิ้วสั่นน้อย ๆ ราวกับกำลังเอื้อมไปสัมผัสอะไรบางอย่างที่ไกลเกินเอื้อม
เปลือกตาของเธอหลุบลง ขนตายาวทอดเงาบาง ๆ ใต้ดวงตา สายตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความปรารถนาอันลึกซึ้งและความเศร้าหมองที่รู้ดีว่าไม่มีทางสมหวัง เพียงแค่ท่าโพสต์นิ่ง ๆ เท่านั้น ก็ถ่ายทอดอารมณ์ "รักที่ไม่สมหวัง" ออกมาได้อย่างถึงที่สุด
"ใช่! แบบนี้แหละ!" น้ำเสียงของจางซูหยุนเต็มไปด้วยความชื่นชม "สีหน้าแนบเนียนและทรงพลัง การเคลื่อนไหวผ่อนคลายแต่ควบคุมได้ดี การผสานระหว่างพลังและความงามทำได้ดีมาก ทุกคนควรเรียนรู้จากคุณเสิ่นเนี่ยนเหอให้มาก ๆ"