เพราะแผลไฟไหม้ที่หลังยังไม่หายสนิท ต้องเลี่ยงการออกแรงหนักและเหงื่อออก ทางอาจารย์สอนเต้นก็รู้เรื่องนี้ดี เลยอนุมัติให้เธอลาหยุดได้สองสามวัน
ช่วงเช้า จงฉงอวิน จี้หย่า และเฝิงอิง ต่างไปเรียนกันหมดแล้ว ในหอพักเหลือเพียงเสิ่นเนี่ยนเหอคนเดียว
แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา ภายในห้องเงียบสงัด
เสิ่นเนี่ยนเหอเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ แล้วเอ่ยขึ้นช้า ๆ: "อาเทง ถึงเวลาแล้วนะที่แกต้องทำตามสัญญาพนัน"
ระบบส่งเสียงเตือนดังขึ้นมาทันที น้ำเสียงอิเล็กทรอนิกส์ตึงเครียดขึ้นมาทันใด
[ขอตกลงกันก่อนนะ ต้องเป็นเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น! ห้ามเกินขอบเขตอำนาจของฉันเด็ดขาด! แล้วก็ ถ้าความต้องการของแกใหญ่เกินไป พลังงานของฉันไม่พอ ก็ทำไม่ได้เหมือนกัน]
เสิ่นเนี่ยนเหอจับคำสำคัญในคำพูดของมันได้อย่างเฉียบคม — "พลังงาน"
เธอทดสอบอย่างไม่แสดงท่าที: "ถ้าพลังงานพอ แกทำได้ทุกอย่างเลยหรือไง?"
[ไม่ได้! โฮสต์ แกอย่ามาหลอกให้ฉันพลาดปากนะ!] ระบบโต้ตอบอย่างรุนแรง ป้องกันอย่างสุดตัว
เสิ่นเนี่ยนเหอเห็นแก่ได้ก็พอ หยุดถามต่อได้เลย
เธอพูดความต้องการของตัวเองออกมาตรง ๆ: "อาเทง ความต้องการของฉันง่ายมาก แกแค่บอกฉันตรง ๆ ว่า เสียงที่เซี่ยตู้หลงใหลและต้านทานไม่ได้ที่สุด เป็นแบบไหนกันแน่?"
ที่เธอเอ่ยขอแบบนี้ ก็คิดมาอย่างรอบคอบแล้ว
ถ้าจะให้ลองผิดลองถูกเองทีละครั้ง ไม่ต้องพูดถึงว่าเธอจะมีโอกาสเข้าใกล้เซี่ยตู้มากพอหรือเปล่า
แค่การไปปรากฏตัวต่อหน้าเขาบ่อย ๆ ด้วยเสียงที่ต่างกันไปมา ด้วยไอคิวและความไวในการสังเกตระดับสุดยอดของเซี่ยตู้ เขาต้องมองทะลุความตั้งใจและเป้าหมายของเธอได้ในพริบตาแน่นอน