สองปีต่อมา · พิธีรับปริญญามหาวิทยาลัยหนาน
กลางฤดูร้อน มหาวิทยาลัยหนานเขียวขจีไปด้วยร่มไม้ พิธีรับปริญญาจัดอย่างยิ่งใหญ่ในหอประชุมใหญ่ ที่นั่งเต็มแน่นทุกที่นั่ง
บัณฑิตในชุดครุยนั่งเป็นระเบียบ ญาติมิตรและรุ่นน้องเบียดเสียดอยู่บนที่นั่งชมทั้งสองฝั่ง อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของการจากลาและความคาดหวังที่ปนเปกันอย่างเข้มข้น
เมื่อพิธีกรเอ่ยชื่อ "ผู้แทนบัณฑิตดีเด่น เสิ่นเนี่ยนเหอ" ทั่วทั้งหอประชุมก็เกิดความฮือฮาและเสียงปรบมือที่กลั้นไว้ไม่อยู่ขึ้นในทันที
เสิ่นเนี่ยนเหอก้าวเท้าอย่างสงบขึ้นสู่เวที ชุดครุยขับให้รูปร่างของนางดูสูงส่ง ดวงตาและคิ้วยังคงใสสะอาด แต่เพิ่มความสุขุมและสง่างามมากขึ้นกว่าเมื่อสองปีก่อนหลายเท่า
ยืนอยู่หน้าไมโครโฟน นางโค้งคำนับเล็กน้อย เสียงใสและใจเย็น: "เรียนท่านอาจารย์ที่เคารพ ญาติมิตร และเพื่อนนักศึกษา ทุกคนดี ข้าพเจ้าคือเนี่ยนเหอ บัณฑิตสาขานาฏศิลป์ คณะอักษรศาสตร์..."
สุนทรพจน์ของนางไม่มีการใช้ถ้อยคำที่หรูหรา เริ่มจากวันที่ก้าวเข้าสู่มหาวิทยาลัยครั้งแรก การเตรียมตัวชิงถ้วยหวยเหอ พูดถึงความมุ่งมั่น พูดถึงความรัก และพูดถึงการไม่ลืมที่จะมั่นคงอยู่กับพื้นดินตลอดเส้นทางที่ไล่ตามเวที
ถ้อยคำจริงใจ จังหวะผ่อนคลาย ผู้คนใต้เวทีหลายคนฟังอย่างตั้งใจ เสียงปรบมือดังขึ้นเบา ๆ หลายครั้ง
สุนทรพจน์จบลง นางโค้งคำนับอำลาเวทีอีกครั้ง เสียงปรบมือในหอประชุมดังยาวนานไม่จบสิ้น
บนที่นั่งชม กลุ่มรุ่นน้องปีสองปีสามทนไม่ไหวแล้ว รวมกลุ่มกันซุบซิบด้วยความตื่นเต้น สายตาเต็มไปด้วยความชื่นชมและอิจฉา
"โอ้ย พี่เนี่ยนเหอสุดยอดไปเลย เรียนจบที่หนึ่ง แล้วยังได้ขึ้นพูดเป็นผู้แทนอีก เกร่อมาก!"
"แค่นี้เองเหรอ เพิ่งจะรู้ว่าเธอเก่งเหรอ สองปีนี้เธอเก่งทะลุฟ้าเลยนะ ปีที่แล้วได้เหรียญทองเวทีเต้นรำนานาชาติที่ปารีส ไม่กี่เดือนก่อนได้รางวัลนักออกแบบท่าเต้นที่เบอร์ลิน ตอนนี้ในวงการนักเต้นคลาสสิกรุ่นเยาว์ในประเทศ เธอคือจุดสูงสุดแล้วล่ะ"