สายลมบนไหล่เขาพัดพาหมอกบางๆ มาด้วย รถค่อยๆ จอดลงหน้าที่พักตากอากาศสไตล์โมเดิร์นที่ออกแบบได้อย่างมีดีไซน์ ป้ายไม้หน้าประตูแกะสลักคำสองคำที่ดูสง่างาม — เจี้ยนซาน
ตัวอาคารสามชั้นมีเส้นสายที่สะอาดสะอ้าน หน้าต่างบานใหญ่สะท้อนภาพภูเขาหมอกไกลๆ ภายในลานบ้านมีสระน้ำแบบไร้ขอบ ระดับน้ำกลืนกับสีท้องฟ้า ข้างๆ เป็นสนามหญ้าเขียวที่ตัดแต่งอย่างเรียบร้อย ดอกไฮเดรนเยียหลากสีบานเรียงรายตามแนวสวนอย่างอ่อนโยน มองไปทางไหนก็สะอาดตาดูมีระดับ
ซ่งเหอหยานแบกกระเป๋าเดินทางของทั้งสองคนมาตลอดทาง รูปร่างสูงโปร่งสง่างาม
เสิ่นเนี่ยนเหอสะพายแค่กระเป๋าสะพายข้างใบเล็ก เดินเงียบๆ อยู่ข้างกายเขา แล้วทั้งคู่ก็ผลักประตูเดินเข้าที่พักไปด้วยกัน
พอเจ้าของที่พักเห็นคนทั้งสองเดินเข้ามา ปลายคิ้วก็ยิ้มขึ้นมาทันที รีบเดินเข้ามาต้อนรับอย่างอบอุ่น: “ถึงซะที สองคนเหนื่อยมากหน่อยนะ!”
เสิ่นเนี่ยนเหอหยิบบัตรประชาชนของตัวเองออกมาก่อน แล้วหันไปรอซ่งเหอหยาน
เขาวางกระเป๋าลงข้างๆ อย่างไม่รีบร้อน หยิบกระเป๋าสตางค์หนังสีดำออกมาจากกระเป๋า ดึงบัตรประชาชนของตัวเองออกมาแล้วยื่นให้เธอ
เสิ่นเนี่ยนเหอยื่นบัตรประชาชนทั้งสองใบไปที่เคาน์เตอร์ พูดเสียงเบา: “เคยจองห้องไว้สองห้อง”
“ได้ค่ะ ขอรบกวนเช็คเบอร์โทรศัพท์กับนามสกุลที่สำรองไว้ด้วยค่ะ” เจ้าของที่พักยิ้มพูด
เสิ่นเนี่ยนเหอบอกเบอร์และนามสกุล ระบบค้นหาออเดอร์เจออย่างรวดเร็ว ลงทะเบียนเช็คอินเรียบร้อยแล้ว เจ้าของที่พักก็ยื่นการ์ดห้องสองใบให้ ทั้งสองห้องอยู่ชั้นสอง เรียงติดกัน