รถแท็กซี่แล่นไปอย่างราบรื่น ทิวทัศน์ริมถนนนอกหน้าต่างถอยหลังอย่างรวดเร็วท่ามกลางแสงย่ำค่ำ
เสิ่นเนี่ยนเหอเพิ่งละสายตาจากข้อมูลการโอนเงินของซ่งเหย่ โทรศัพท์ก็ส่งเสียงแจ้งเตือน “ติ๊งต่อง” ใสดังกังวานขึ้นมาอีกครั้ง
เธอกดเข้าไปดู คนส่งข้อความคือเจ้าของรูปโปรไฟล์ตัว “X” สีขาวบนพื้นหลังสีดำสนิทคนนั้น — เซี่ยตู้
เนื้อหาข้อความทำให้เธองุนงงไปชั่วขณะ
【X】: ขอโทษนะ ฉันไม่ได้คิดอะไรเกินเลยกับคุณ แค่ชื่นชมเสียงร้องเพลงของคุณเฉย ๆ
เสิ่นเนี่ยนเหอจ้องข้อความบรรทัดนี้ ในหัวค่อย ๆ ผุดเครื่องหมายคำถามขึ้นมาหนึ่งตัว
เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?
คิดอะไรเกินเลย?
ภูเขาน้ำแข็งแห่งวงการวิจัยอย่างเซี่ยตู้ ในสมองนอกจากข้อมูลกับสูตรคำนวณแล้ว ยังมีที่ว่างให้ความคิดแบบชาวบ้านอย่างนี้ด้วยหรือ?
แถมยัง “ขอโทษ” อีก?
เธออดสงสัยไม่ได้ว่า เมื่อวานเธอส่งข้อความอะไรไปหรือเปล่า ถึงทำให้เขาเข้าใจผิดอย่างใหญ่หลวงขนาดนี้
เธอรีบเลื่อนดูประวัติการสนทนาขึ้นไป ข้อความสุดท้ายค้างอยู่ที่ประโยคที่เธอส่งตอนรีบจบบทสนทนาเมื่อวาน:
【นั่งเล่นใต้ร่มต้นข้าว】: “ขอโทษนะ ครูสอนเต้นเรียกฉันแล้ว แถมยังมีธุระต้องทำด้วย ไว้ค่อยคุยกันนะ”
แถมยังมีสติกเกอร์ยิ้มสุภาพอีกหนึ่งตัว
แค่ประโยคธรรมดา ๆ สุภาพเรียบร้อย แถมยังออกจะห่างเหินและเหมือนเป็นการตัดบทเสียด้วยซ้ำ จะทำให้เขารอข้ามวันแล้วจู่ ๆ ส่ง “แถลงการณ์ชี้แจง” จริงจังแบบนี้มาได้ยังไง?!
“ไม่ได้คิดอะไรเกินเลยกับฉัน” หมายความว่ายังไง?
ทำเหมือนกับว่าเธอเคยพูดอะไรอย่าง “อย่ามารักฉัน” หรือ “อยู่ให้ห่างจากฉัน” อย่างนั้นแหละ