“แม่……”
สติราวกับดิ้นรนขึ้นมาจากห้วงเหวที่มืดมิดที่สุด เจ้าตัวน้อยค่อย ๆ ลืมตาที่อ่อนล้าขึ้นอย่างช้า ๆ แต่ท้ายที่สุดก็ทำได้เพียงเผยอขึ้นเป็นรอยแคบ ๆ เท่านั้น
เบื้องหน้ายังคงเป็นภาพเดิม ๆ——ห้องที่ว่างเปล่าและเงียบงัน ประตูที่ปิดสนิท……
สิ่งเดียวที่ต่างออกไปคือแสงสว่างเริ่มมืดลงแล้ว เหลือเพียงแสงยามเย็นสาดลอดจากนอกหน้าต่างเข้ามา พอที่จะมองเห็นรอบข้างได้เลือนราง
แต่นี่กลับทำให้พื้นที่โดยรอบดูอึดอัดและน่าสะพรึงกลัวยิ่งขึ้น……
ในห้องที่มืดสลัวและเงียบสงัดเช่นนี้ ความเปล่าเปลี่ยวอันหาที่สุดมิได้รายล้อมเจ้าเด็กน้อยเอาไว้ ราวกับว่าคนทั้งโลกเหลือเพียงเขาคนเดียว แม้แต่ลมหายใจก็พกพาความว่างเปล่า
“อือ……มืด แม่ แม่……!”
เสียงร้องไห้อย่างน้อยเนื้อต่ำใจดังออกมาจากลำคอเล็ก ๆ อีกครั้ง จากนั้นก็ค่อย ๆ ปีนลงจากเตียงอย่างยากลำบาก ร่างน้อย ๆ ขยับมาอยู่ที่มุมเตียงทีละน้อย แล้วนั่งลงโดยมีหลังพิงกับมุมห้อง
ความเปล่าเปลี่ยวที่ไม่เคยสัมผัสได้มาก่อนพันธนาการอยู่ในหัวใจ ความหิวก็ตื่นขึ้นพร้อมกับสติ และยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนรู้สึกได้ว่าท้องไส้แทบติดกัน
สัมผัสได้ถึงความแห้งผากราวกับไฟลนในลำคอเวลากลืนน้ำลาย คิ้วน้อย ๆ ขมวดมุ่น อยากดื่มน้ำเหลือเกิน ท้องก็หิวมาก……
มือเล็ก ๆ ทั้งสองข้างพยายามเช็ดน้ำตา ผลปรากฏว่าในวินาทีถัดมา ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดออกอย่างกระทันหัน ผู้ที่มาไม่ใช่ใครอื่น ก็คือแม่ที่เฝ้าปรารถนามายาวนาน!
ผลักประตูเข้ามา อาศัยแสงสลัว นางมองเห็นเจ้าตัวน้อยกำลังเช็ดน้ำตาพอดี หัวใจที่เดิมทีใกล้จะแตกสลายอยู่แล้วก็แหลกสลายลงอย่างสิ้นเชิงในบัดดล
“ลูกแม่ ลูกของแม่……!”
พุ่งตัวไปที่ข้างเตียงโดยไม่คำนึงถึงสิ่งใด โอบกอดเด็กน้อยไว้แน่น น้ำเสียงเริ่มสั่นเครือ น้ำตาก็ร่วงหล่นตามมา
“อือ แม่ แม่!” ความน้อยเนื้อต่ำใจทั้งหมดระเบิดออกมาในวินาทีที่เห็นเงาร่างของแม่ ไม่สามารถกลั้นไว้อีกต่อไป เสียงร้องไห้ดังยิ่งกว่าครั้งก่อน ๆ ระเบิดออกมา
“ลูกแม่ แม่ขอโทษลูก ทั้งหมดเป็นความผิดของแม่เอง!”
“ดูแลลูกไม่ดี ให้ลูกต้องรับความน้อยเนื้อต่ำใจ ลูกคงเสียใจมากสินะ……?”
“อือ……”
ร่างเล็ก ๆ ถูกโอบกอดเข้าไปในอ้อมแขนอย่างเต็มที่ แรงกอดนั้นหนักหน่วง ถึงกับรู้สึกว่าหายใจแทบไม่ออก แต่แม่กลับไม่ยอมหยุด ยังคงโอบรั้งร่างน้อย ๆ ให้แนบแน่นเข้าไปในส่วนลึกของอ้อมอก
“ลูกแม่ ลูกของแม่ อือ……”
“แค๊ก ๆ ……!”
เจ้าตัวน้อยไอขึ้นมากะทันหัน ไวเอ่อร์ที่หมกมุ่นอยู่กับความโศกเศร้าถึงได้สังเกตว่าตนเองกอดลูกแน่นเกินไป จึงตื่นตระหนกขึ้นมาอีกครั้ง
“ขอโทษนะ! ลูกแม่ แม่ แม่ไม่ได้ตั้งใจ! แม่จะปล่อยลูกเดี๋ยวนี้!”
“!!!?”
และแล้ว ในวินาทีที่ผ่อนคลายอ้อมกอดลงเล็กน้อย ไวเอ่อร์ก็สังเกตเห็นภาพที่น่าตกใจบริเวณลำคอและส่วนล่างลงไปของเจ้าตัวน้อย
“ไม่ ไม่เอานะ ลูกของแม่! ทำไม! ทำไมถึงเป็นเช่นนี้!”
สีหน้าแสดงความตื่นเต้นขึ้นมาอีกครั้ง สายตาจ้องเขม็งไปที่บาดแผล น้ำเสียงเต็มไปด้วยความละอายใจ
“อือ……อ๊า!”
ไวเอ่อร์ใช้มือข้างหนึ่งค่อย ๆ ลูบไปที่บาดแผล แต่มิคาด! ในวินาทีที่สัมผัสถูก เจ้าตัวน้อยก็หดตัวหนีไปด้านหลังทันที
“ไม่! ขอโทษนะลูก! แม่ แม่ไม่ได้ตั้งใจ!”
“อย่ากลัวไป แม่จะช่วยลูกเดี๋ยวนี้!”
โอบกอดเด็กน้อยไว้อย่างนุ่มนวล แสงศักดิ์สิทธิ์เปล่งประกายออกมาจากอกของไวเอ่อร์ จากนั้นกระแสความอบอุ่นสายหนึ่งก็ไหลเวียนเข้าไปในร่างเล็ก ๆ ให้ความรู้สึกสบาย อบอุ่นใจ～
ไม่นานนัก บาดแผลที่ลำคอก็สมานสนิทเป็นที่เรียบร้อย บาดแผลจากการกระแทกบนศีรษะก็ไม่เจ็บแปลบอีกต่อไป
เพียงแต่ ต่อให้บาดแผลบนตัวลูกจะรักษาหายแล้ว ไวเอ่อร์ก็ยังคงไม่อาจหยุดร้องไห้ได้ นางรู้สึกเจ็บปวดใจยิ่งนัก ความรู้สึกผิดมหาศาลกดทับเอาไว้จนหายใจแทบไม่ทั่วท้อง
“ลูกแม่ ลูกแม่……อือ……ขอโทษนะ แม่ขอโทษลูก……”
“ปล่อยให้ลูกรับความน้อยเนื้อต่ำใจ ลูกคงเกลียดแม่มากสินะ……”
น้ำตายังทำให้แก้มที่เปียกโชกอยู่แล้วของเจ้าตัวน้อยชุ่มชื้นยิ่งขึ้น ไม่รู้ว่าจะปลอบโยนอย่างไรให้แม่ไม่เศร้าโศกมากไปกว่านี้ กำหมัดเล็ก ๆ แน่น เขาเลือกที่จะเอ่ยปากด้วยเสียงอ่อนเยาว์ที่สุด——
“หนู最喜欢 แม่～!”
“แม่ อย่า ร้องไห้! ไม่เป็นไร! เว่ยเป่ามี รอแม่ อย่างเชื่อฟัง…!”
เมื่อครู่ยังกลั้นน้ำตาของตัวเองไม่อยู่เลย แต่บัดนี้กลับมาปลอบโยนแม่เสียอย่างนั้น
ได้ยินดังนั้น ไวเอ่อร์กลับร้องไห้หนักยิ่งขึ้น ความว่านอนสอนง่ายของเด็กคนนี้ ทำให้ผู้ที่ไม่อาจปกป้องลูกน้อยสุดที่รักของตนเองได้รู้สึกผิดมากยิ่งขึ้น
“…ลูก แม่ของลูก แม่ก็ไม่อยากให้ลูกเห็นสภาพแบบนี้ แต่ แม่จริง ๆ……”
“หนูรักแม่ รัก!”
เจ้าตัวน้อยยกมือเล็ก ๆ ทั้งสองข้างขึ้น เช็ดน้ำตาบนใบหน้าแม่เบา ๆ จากนั้น……เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย จูบลงบนแก้มที่เปื้อนน้ำตาของแม่อย่างตรงไปตรงมา
ไวเอ่อร์ตะลึงงันไปชั่วขณะ ก้มหน้ามองเด็กน้อยในอ้อมแขน คนที่เมื่อครู่ยังแอบเช็ดน้ำตาอยู่ ตอนนี้กลับเข้มแข็งถึงเพียงนี้มาปลอบโยนตนเองซึ่งเป็นแม่
อยากพูดอีกนับพันวาจา แต่สุดท้ายกลับทำได้เพียงยิ้มบาง ๆ แล้วเอ่ย——
“แม่ก็รักลูก แม่จะรักลูกตลอดไป～”
ทั้งสองคนโอบกอดกันอยู่อย่างเงียบ ๆ ราวกับสัมผัสไม่ถึงการไหลเวียนของกาลเวลา เหลือเพียงกันและกันเท่านั้นในโลกใบนี้……
เนิ่นนาน ไวเอ่อร์ก็เลิกร้องไห้ในที่สุด ลูบหลังลูกเบา ๆ แล้วเอ่ยเสียงเบา——
“ลูกแม่ ต่อไปแม่จะไม่มีวันปล่อยให้ลูกรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจอีกแล้ว ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฝ่ายตรงข้ามเป็นใคร แม่จะไม่มีวันถอยหลังอีกเด็ดขาด”
“เจ้าค่ะ แม่……”
“จ๊วบ ๆ～”
ในความเงียบงันจู่ ๆ ก็มีเสียงที่สามดังขึ้น ตามเสียงไปมอง ก็คือเสียงประท้วงจากท้องน้อย ๆ นั่นเอง
“เอ๋? ลูกหิวหรือ?”
“อือ……”
“หรือว่าคนพวกนั้นไม่ได้ให้อาหารกลางวันลูก?”
หัวน้อย ๆ ส่ายไปมา……
เห็นดังนั้น ไวเอ่อร์ก็มีไฟโกรธและความรู้สึกผิดผุดขึ้นในแววตาอีกครั้ง เอ่ยด้วยความละอายใจ——
“ขอโทษนะ เพราะแม่ ทำให้ลูกต้องหิวข้าว ขอโทษ……”
เมื่อเห็นท่าไวเอ่อร์กำลังจะจมดิ่งสู่ความรู้สึกผิดอันลึกล้ำอีกครั้ง เสียงอ่อนเยาว์ของเจ้าตัวน้อยก็ดังขึ้น——
“แม่ เรา กลับไป…ไปหาพี่สาว กิน ของ อร่อย!”
“อื้ม……เรากลับไปกินของอร่อยกันเถอะ～” มารดาคนนี้สละความโกรธเกรี้ยวของตน ทั้งที่ความจริงแล้วสิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้ควรเป็นเจ้าตัวน้อยต่างหากเล่า
——
“พี่ไวเอ่อร์! พวกเธอกลับมาแล้ว!”
กลับมาถึงหน้าตำหนักในวังหลวง ท้องฟ้าก็มืดสนิทลงแล้ว แต่ลี่ลี่ที่ยืนอยู่หน้าประตูอย่างร้อนรนมองหา ก็ยังเห็นคนทั้งสองที่กลับมาได้ในชั่วพริบตา นางแทบจะพุ่งตัวเข้าไปต้อนรับทันทีที่เห็น
“หนูเว่ยเป่า! ในที่สุดพวกเธอก็กลับมา! รอแทบตายเลย!” มองดูเจ้าตัวน้อยในอ้อมแขนของไวเอ่อร์ด้วยความดีใจยิ่ง นางอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปขยี้หัวเบา ๆ
“ไม่เป็นไรแล้วล่ะ ลี่ลี่ พวกเรากลับมาแล้ว～” บนใบหน้าที่แดงก่ำเพราะร้องไห้ ไวเอ่อร์ฉีกยิ้มออกมา แน่นอนว่ามันคือรอยยิ้มที่เปล่งออกมาจากใจจริง～