ในบึงโคลน เฉินหยวนจมอยู่ในเลนเหม็นเน่าเกือบครึ่งตัว เขากดลมหายใจให้แผ่วเบาที่สุด
บนพื้นที่โล่งไม่ไกลนัก ผู้บำเพ็ญมารในชุดคลุมดำหัวเราะหื่นกามชวนคลื่นเหียน
「ศิษย์พี่เยี่ยน อย่ามองข้าด้วยสายตาเช่นนั้นสิ โอสถพิษหยินสยบสุขสันต์นี่ข้าอุตส่าห์ทุ่มเงินก้อนโตหามา ยิ่งเป็นเซียนหญิงผู้เย็นชาเย่อหยิ่ง ยามพิษกำเริบก็ยิ่งต่ำทรามและสำส่อน คืนนี้ข้าจะให้เจ้าได้ลิ้มรสความสุขแสนทรมานจนแทบขาดใจ!」
ขณะพูด ผู้บำเพ็ญมารก็ปักดาบหัวผีในมือลงกับพื้นอย่างส่ง ๆ แล้วรีบร้อนแก้สายคาดเสื้อคลุมตัวนอกของตน
เยี่ยนชิงเกอนั่งทรุดอยู่ข้างก้อนหินยักษ์ กระโปรงขาวเปื้อนจุดสีชาด นางกัดริมฝีปากล่างแน่น โลหิตแดงสดไหลจากมุมปาก หวังใช้ความเจ็บปวดแลกความแจ่มชัดในสติที่เหลืออยู่
นางรู้ดีถึงฤทธิ์ของโอสถพิษหยินสยบสุขสันต์ หากตกอยู่ในมือผู้บำเพ็ญมารผู้นี้จริง ๆ จุดจบคงเลวร้ายยิ่งกว่าความตาย
เยี่ยนชิงเกอยกมือขวาขึ้นอย่างสั่นเทา จ่อคมกระบี่ยาวเข้าที่ลำคอขาวผ่อง ต่อให้ต้องตาย นางก็ไม่มีวันยอมรับความอัปยศอดสูเช่นนี้
「คิดฆ่าตัวตายหรือ? สายไปแล้ว!」
ผู้บำเพ็ญมารแค่นเสียงเย็นชา งอนิ้วดีดปราณสีดำสายหนึ่งพุ่งเข้าใส่ข้อมือเยี่ยนชิงเกออย่างแม่นยำ
เสียง「เคร้ง」ดังขึ้น กระบี่ยาวร่วงลงพื้น
ความสิ้นหวังฉายวาบในดวงตาเยี่ยนชิงเกอ น้ำตาสองสายไหลอาบแก้ม หรือวันนี้นางจะหนีชะตากรรมนี้ไม่พ้นจริง ๆ?
ผู้บำเพ็ญมารพุ่งเข้าใส่เยี่ยนชิงเกอด้วยสีหน้าหื่นกระหาย ยื่นมือทั้งสองคว้าสาบเสื้อของนาง
ตอนนี้แหละ!
ประกายคมกริบวาบผ่านดวงตาเฉินหยวน ผู้ซุ่มอยู่ในบึงโคลนมาโดยตลอด
ยามคนเราตื่นเต้นที่สุดและคิดว่าชัยชนะอยู่ในกำมือ มักเป็นช่วงที่เผยช่องโหว่มากที่สุดเช่นกัน
เฉินหยวนคีบก้อนกรวดเม็ดหนึ่งไว้ระหว่างนิ้วชี้กับนิ้วกลาง มือข้างนั้นเคลือบด้วยเมือกพิษร้ายแรงที่เขาเพิ่งรีดออกมาจากถุงน้ำดีของราชางูโซ่แดง
ปราณแท้สีทองแห่งขั้นรวมชีพจรชั้นสองไหลบ่าเข้าสู่ปลายนิ้วในพริบตา ผสานกับเคล็ดออกแรงเฉพาะของ《มือสลายหยกตัดกระดูก》
ฟิ้ว!
เสียงแหวกอากาศแผ่วเบาดังขึ้น
ก้อนกรวดแปรเป็นเงาพร่าเลือนจนตาเปล่ามองแทบไม่เห็น พุ่งฉีกอากาศไป
มือทั้งสองของผู้บำเพ็ญมารใกล้จะแตะไหล่เยี่ยนชิงเกออยู่แล้ว ทว่าร่างกลับชะงักค้างกลางอากาศอย่างฉับพลัน ดวงตาเบิกกว้าง รูม่านตาเต็มไปด้วยความตกตะลึงไม่อยากเชื่อ
รูเลือดรูหนึ่งปรากฏขึ้นกลางท้ายทอยอย่างชัดเจน โลหิตดำปนพิษงูพุ่งทะลักออกมาราวน้ำพุ
「อึก...」
ผู้บำเพ็ญมารยังไม่ทันได้ส่งเสียงร้องโหยหวน ก็ล้มตึงลงข้างเท้าเยี่ยนชิงเกอ ร่างกระตุกสองครั้งก่อนกลายเป็นศพไร้ลมหายใจ
เหตุการณ์พลิกผันกะทันหันทำให้เยี่ยนชิงเกอชะงักงัน ดวงตาพร่ามัวของนางเพ่งมองไปข้างหน้าอย่างยากลำบาก เห็นเพียงเงาร่างในชุดคลุมสีเทาที่เปื้อนโคลนเละเทะทั้งตัว ค่อย ๆ คลานขึ้นมาจากบึง
เฉินหยวนสะบัดน้ำโคลนออกจากตัว ไม่แม้แต่จะเหลือบมองเยี่ยนชิงเกอ แล้วตรงไปยังศพของผู้บำเพ็ญมาร
สังหารคนแล้วค้นศพ นี่คือคุณสมบัติพื้นฐานของผู้ยึดวิถีเอาตัวรอด
เฉินหยวนล้วงค้นอกเสื้อของผู้บำเพ็ญมารอย่างชำนาญ ไม่นานก็หยิบถุงผ้าแพรสีเทาขนาดเท่าฝ่ามือออกมาได้
ถุงเก็บของ!
ของดีเช่นนี้ แม้แต่ศิษย์สายนอกของสำนักชิงหมิงก็มีไม่กี่คนที่ใช้ไหว
เฉินหยวนปัดรอยประทับที่หลงเหลือบนถุงออกอย่างไม่เกรงใจ แล้วส่งญาณเข้าไปตรวจดู ภายในมีศิลาวิญญาณชั้นต่ำหลายสิบก้อน กับมีดสั้นด้ามหนึ่งที่ส่องประกายเย็นเยียบ
คมมีดแหลมคม ปราณวิญญาณแผ่กระจาย อย่างน้อยก็เป็นศาสตราเวทชั้นกลางชิ้นหนึ่ง
「รอบนี้ไม่ขาดทุน」
เฉินหยวนยัดถุงเก็บของใส่อกอย่างพอใจ คราวนี้จึงหันไปมองเยี่ยนชิงเกอที่อยู่ข้าง ๆ
สถานการณ์ของเยี่ยนชิงเกอในตอนนี้ย่ำแย่อย่างยิ่ง
เมื่อปราศจากแรงกดข่มของผู้บำเพ็ญมาร ฤทธิ์ยาโอสถพิษหยินสยบสุขสันต์ในร่างนางก็ปะทุขึ้นอย่างเต็มกำลัง
ใบหน้าซึ่งเดิมเย็นชาราวหิมะบัดนี้แดงก่ำจนแทบมีโลหิตหยดลงมา ดวงตาคล้ายถูกปกคลุมด้วยม่านหมอกวารี ร่างอรชรบิดไหวกระสับกระส่ายอยู่ข้างก้อนหินยักษ์ เสียงครางแผ่วเบาที่พยายามสะกดกลั้นดังออกจากริมฝีปากเป็นระยะ
「ร้อนเหลือเกิน... ให้ข้า...」
เยี่ยนชิงเกอสูญสิ้นสติสัมปชัญญะโดยสิ้นเชิง นางทำตามสัญชาตญาณ คว้าขาท่อนล่างของเฉินหยวนที่เดินเข้ามาใกล้พอดีไว้แน่น
「สวรรค์! ศิษย์พี่โปรดสำรวมด้วย!」
เฉินหยวนสะดุ้งโหยง พยายามดึงขากลับ นี่คือยอดอัจฉริยะสายในขั้นรวมชีพจรชั้นเจ็ด ต่อให้ขาดสติ แรงมือของนางก็ยังมหาศาล จนเกือบกระชากเฉินหยวนให้เซถลา
เยี่ยนชิงเกอฉวยจังหวะนั้นโผเข้าหาอ้อมอกเฉินหยวน ร่างอรชรร้อนผ่าวแนบชิดเขา มือทั้งสองของนางดึงทึ้งร่างเขาอย่างไร้ทิศทาง ริมฝีปากแดงชุ่มชื้นที่มีลมหายใจอุ่นร้อนก็โน้มเข้าหาลำคอเฉินหยวนโดยตรง
เฉินหยวนขมวดคิ้วเล็กน้อย รีบค้นหาบทถอนพิษแห่งวิถีโอสถใน《คัมภีร์ทองคำไท่ห่าว》จากความทรงจำ
โอสถพิษหยินสยบสุขสันต์
พิษนี้ร้ายกาจอย่างยิ่ง เมื่อกำเริบและเข้าสู่ชีพจรหัวใจ หากฝืนกดเอาไว้ มีแต่จะทำให้เส้นชีพจรขาดสะบั้น
วิธีแก้มีเพียงใช้พลังหยางบริสุทธิ์สูงสุด ผ่านวิธีผลักปราณถ่ายเลือดโดยแนบผิวกาย บีบพิษออกจากจุดชีพจร
「เดิมทีข้าคิดจะฉวยของรางวัลแล้วหนีไป แต่เจ้าลงมือก่อนเองนะ」
เฉินหยวนถอนหายใจ ทว่าในดวงตากลับไม่มีความฝืนใจแม้แต่น้อย
หญิงงามเนื้อนุ่มหอมกรุ่นอยู่ในอ้อมแขน ประกอบกับเงื่อนไขถอนพิษอันเข้มงวด หากยังแสร้งทำเป็นสุภาพบุรุษก็คงไม่ใช่ชายชาตรีแล้ว
เฉินหยวนพลิกข้อมือ ใช้นิ้วแตะจุดชีพจรเยี่ยนชิงเกอให้หยุดนิ่ง จากนั้นจึงถอดเสื้อคลุมตัวนอกที่เปื้อนโคลนของตนออก
ต่อมา มือของเขาก็เอื้อมไปยังชุดกระโปรงขาวเปื้อนเลือดของเยี่ยนชิงเกอ
เสียงผ้า「แควก」ดังขึ้นเบา ๆ
กระโปรงชั้นนอกเลื่อนหลุดลง
สิ่งที่ปรากฏต่อหน้าเฉินหยวนคือเรือนร่างงดงามไร้ที่ติ ผิวเนียนละเอียดราวหยกมันแพะชั้นดี เอวคอดบางที่มือเดียวโอบได้ และส่วนโค้งเว้าอวบอิ่มชวนให้เลือดลมพลุ่งพล่าน แผ่เสน่ห์เย้ายวนถึงชีวิตท่ามกลางแสงสลัว
เฉินหยวนสูดลมหายใจลึก ข่มความร้อนรุ่มที่พลุ่งพล่านในกายลง
เขาพลิกเยี่ยนชิงเกอให้หันหลังให้ตน แล้วให้นางนั่งขัดสมาธิ จากนั้นจึงยื่นฝ่ามือทั้งสองออกไปแนบแผ่นหลังขาวเนียนราวหยกของนาง
สัมผัสลื่นเนียนและนุ่มนิ่มอย่างน่าตกใจ
เฉินหยวนรวบรวมสมาธิ ปราณแท้บริสุทธิ์หยางไท่ห่าวไหลจากฝ่ามือเข้าสู่ร่างเยี่ยนชิงเกออย่างต่อเนื่องไม่ขาดสาย
ปราณแท้สีทองทรงอำนาจอย่างยิ่ง พุ่งพล่านไปทั่วเส้นชีพจรของเยี่ยนชิงเกอในพริบตา บีบพิษสีม่วงดำเหล่านั้นให้เคลื่อนสู่ปลายนิ้วนางทีละน้อย
「อืม...」
เมื่อปราณแท้บริสุทธิ์หยางชะล้างเส้นชีพจร เยี่ยนชิงเกอก็ครางแผ่วหวาน ร่างอรชรสั่นไหวเล็กน้อย หยาดเหงื่อไหลจากลำคอระหงลงมา ทำให้ผ้าที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดบริเวณอกเปียกชุ่ม
เพื่อให้ปราณแท้ไหลเวียนได้อย่างราบรื่น เฉินหยวนจำต้องเคลื่อนมือไปตามแผ่นหลังและเอวของนาง คอยผลักนวดอยู่ไม่หยุด
แม้กระบวนการนี้จะสิ้นเปลืองพลังวิญญาณ แต่ก็ทำให้เขาได้สัมผัสอย่างเต็มที่
ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วยาม
ร่างเยี่ยนชิงเกอกระตุกวูบ ปลายนิ้วขาวผ่องทั้งสิบมีรูเล็ก ๆ เปิดออกพร้อมกัน โลหิตพิษสีม่วงดำส่งกลิ่นคาวเหม็นหยดลงพื้นไม่กี่หยด
พิษถูกขับออกจนหมด
ความร้อนผ่าวบนร่างเยี่ยนชิงเกอค่อย ๆ มลายหายไป ขนตาที่ปิดสนิทสั่นไหวเล็กน้อย สติของนางเริ่มกลับคืนมา
ความทรงจำในห้วงจิตหลั่งไหลเข้ามาดั่งคลื่น
การบีบคั้นของผู้บำเพ็ญมาร... พิษกำเริบจนเสียการควบคุม... จากนั้นนางก็โผใส่บุรุษในชุดคลุมสีเทาที่เปื้อนโคลนทั้งตัว
เยี่ยนชิงเกอเบิกตาขึ้นทันควัน
สิ่งแรกที่เห็นคือเสื้อผ้ากระจัดกระจายเต็มพื้น เมื่อสัมผัสได้ว่ามือใหญ่คู่อุ่นกำลังแนบอยู่บนแผ่นหลังของตน ทั้งร่างแทบไม่มีอาภรณ์ปกปิด เยี่ยนชิงเกอก็รู้สึกสมองอื้ออึงราวกับระเบิดขึ้นมา