หยางกงฟางอึ้งไป “คุณ... คุณจะทำอะไร”
“ไม่ได้จะทำอะไร ฉันแค่อยากเอาจอบของฉันคืน ในเมื่อพวกคุณเล่นไม่ซื่อ ฉันก็ต้องใช้วิธีที่ได้ผลบ้างแล้วล่ะ”
เธอมองคนรอบข้างที่ยืนตะลึงงัน “อ้อ ลืมบอกไป ตอนนี้ฉันมีสติดีนะ ถ้าเดี๋ยวเกิดคลุ้มคลั่งขึ้นมาแล้วตีใครหรือกัดใครเข้า ก็อย่ามาโทษฉันล่ะ”
“นังบ้าเอ๊ย ฉันไม่จบกับแกแน่!”
จางชื่อพยุงตัวลุกขึ้นจากพื้นอย่างทุลักทุเล ยังคิดจะพุ่งเข้าไปอีก แต่ถูกลูกชายคนรองที่อยู่ข้าง ๆ รั้งไว้ “แม่ อย่าเลย ระวังเดี๋ยวจะล้มเจ็บกว่าเดิม”
หญิงชราสะบัดมือไปมา ท่าทางลังเลอยู่ไม่น้อยจริง ๆ
“ได้ ๆ ก็แค่จอบ เอาคืนให้พวกคุณก็ได้” หยางกงฟางเห็นว่าสถานการณ์วันนี้ไม่สู้ดี จึงรีบเลือกจอบที่ทื่อที่สุดจากกองเครื่องมือหน้าประตูบ้านแล้วโยนให้ “เอาคืนไปแล้ว รีบไปซะ พวกเนรคุณ ลืมแล้วหรือว่าพวกเรายังเลี้ยงข้าวพวกคุณอยู่”
หยางเมี่ยวเดินไปเก็บจอบ พลางมองแม่ด้วยแววตาชื่นชม
“พี่ใหญ่ ข้าวที่ให้ไม่ใช่ของฟรี แต่เป็นค่าเช่าที่ดินของเรา พอเก็บเกี่ยวฤดูนี้เสร็จ เราจะเอาที่ดินคืน บอกพวกคุณไว้ก่อน จะได้เตรียมใจ”
“คุณจะเอาที่ดินคืน!” สีหน้าหยางกงฟางย่ำแย่ลง ส่วนจางชื่อก็หน้าซีดเขียว
“ทำไมดี ๆ อยู่ถึงจะเอาที่ดินคืนล่ะ?”
“พวกเราปลูกอยู่ดี ๆ ทำไมต้องคืนให้พวกคุณ พวกคุณอยากเอาคืนก็เอาคืนได้เลยหรือ กินข้าวของเราแล้วกลับมาลืมบุญคุณ ไม่มีทาง!”