สุดท้ายแล้ว เธอกลัวผู้ชายที่เพิ่งกอดเธอ หรือกลัวว่าจะเก็บเด็กไว้ไม่ได้ หรืออาจกลัวทั้งสองอย่าง มีเพียงหานเถียนเถียนเท่านั้นที่รู้
ฮั่วซือเชียนตบหลังเธอเบา ๆ ด้วยความสงสาร พลางปลอบเสียงอ่อนโยน
「ที่รัก ไม่ต้องกลัวนะ พี่จะอยู่ข้างเธอตลอดไป」
หานเถียนเถียนสะอื้นไห้ กอดเขาไว้แน่น
「แต่ทางคุณลุงคุณป้า…」
พอพูดถึงเรื่องนี้ ฮั่วซือเชียนก็เริ่มแกล้งตายอีกครั้ง
เขามีเหตุผลที่พูดไม่ได้ เถียนเถียนเข้าอกเข้าใจคนอื่นขนาดนี้ ต้องเข้าใจเขาแน่
「พ่อแม่ผมงานยุ่งมาก ไม่มีเวลามายุ่งเรื่องพวกนี้หรอก
เถียนเถียน ย้ายมาอยู่กับผมก่อนเถอะ เด็กยังเล็ก ต้องมีคนคอยดูแล」
แววตาของหานเถียนเถียนหม่นลงเล็กน้อย เธอรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง
ทั้งหมดเป็นเพราะเด็กคนนี้มาไม่ถูกเวลา ตอนนี้สถานการณ์เป็นแบบนี้ หานเถียนเถียนเองก็ไม่รู้ว่าควรแก้ไขอย่างไร
คู่รักกอดกันไว้ แต่ต่างคนต่างมีแผนในใจ
เมื่อกลับจากห้องสมุด เซี่ยเวยก็เห็นจ้าวเทียนโก่วเมามายจนหมดสภาพ นอนเหมือนหมาตายอยู่ตรงนั้น
「เฮ้อ คนที่คอยตามตื๊อคนอื่น สุดท้ายก็ไม่ได้อะไรเลย」
เซี่ยเวยส่ายหน้า หยิบเสื้อผ้าไปนอนค้างที่โรงแรมสักคืน
ถึงในใจจ้าวเทียนโก่วจะมีแต่หานเถียนเถียน แต่สุดท้ายเขาก็เป็นผู้ชาย เวลาคลุ้มคลั่งขึ้นมา อะไรก็ทำได้ทั้งนั้น
ยิ่งไปกว่านั้น ในสายตาคนนอก พวกเขาก็เป็นคู่รักกันจริง ๆ
แค่มีความเสี่ยงแม้เพียงนิดเดียวที่อาจทำให้ตัวเองตกอยู่ในอันตราย เซี่ยเวยก็จะพยายามหลีกเลี่ยงให้ถึงที่สุด
ชีวิตของเธอมีค่ามาก จะปล่อยให้เกิดเรื่องผิดพลาดไม่ได้เด็ดขาด