ฝูงมดที่ปกคลุมพื้นที่กว่าสิบเมตร ถูกกระบี่ปราณของหัวหน้าหน่วยพิทักษ์วัยกลางคนกวาดล้างไปส่วนหนึ่งในพริบตา
"นักรบขั้นห้า"
สัมผัสถึงระลอกพลังปราณฟ้าดินจากหัวหน้าหน่วยพิทักษ์วัยกลางคน หลินฮ่าวพลันรู้สึกหนักใจ คาดคะเนระดับพลังของอีกฝ่ายได้
ผู้แข็งแกร่งระดับนี้ อาศัยเพียงพลังของแมลงวันกังฟู โอกาสชนะริบหรี่
หากรวมแมงมุมหมาป่าด้วย อาจพอมีหวังอยู่บ้าง
ทว่า วันนี้ที่หลินฮ่าวมา จุดประสงค์หลักหาใช่การก่อเรื่องไม่
"เสี่ยวอี่ ให้ฝูงมดกระจายตัวเดี๋ยวนี้"
เมื่อเห็นหน่วยพิทักษ์ตระกูลหลินชักอาวุธออกมา หลินฮ่าวก็ใช้จิตควบคุม
หนวดทั้งสองของมนุษย์มดสั่นสะท้านทันที ส่งสัญญาณออกคำสั่ง
ในชั่วพริบตา ฝูงมดที่อัดแน่นก็พลันกระจายตัวออกไปอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าฟาด แผ่ขยายเป็นพื้นที่กว้างขึ้น
แทบทุกซอกมุมของเขตเรือนแถบนี้ ล้วนมีร่องรอยของมด
เช่นนี้แล้ว ต่อให้ถูกกระบี่ปราณโจมตี ความเสียหายก็น้อยลงมาก
"ประหลาด ไอ้เจ้าพวกมดนี่ฉลาดขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไร"
มองดูฝูงมดที่เคลื่อนตัวเป็นระเบียบชัดเจน ไม่ตื่นตระหนก หัวหน้าหน่วยพิทักษ์วัยกลางคนสีหน้านิ่งงัน อดรู้สึกฉงนมิได้
"ใช้ไฟเผา เผามันให้ตายหมด"
หน่วยพิทักษ์คนหนึ่งเสนอขึ้น
"โง่ ถ้าติดไฟขึ้นมาในจวนจะทำอย่างไร!"
หัวหน้าหน่วยพิทักษ์วัยกลางคนขมวดคิ้วเข้ม ตวาดว่า "มดกลัวน้ำ ไปตักน้ำมา ล้างเขตเรือนนี้ให้สะอาดหมดจด!"
"ขอรับ"
ได้ยินดังนั้น บรรดาหน่วยพิทักษ์และคนรับใช้จึงเพิ่งเข้าใจ เริ่มลงมืออย่างเร่งรีบ