“ดูเร็ว นกแก้วตัวนั้นช่างแปลกตายิ่งนัก”
“ขนสลับสีสวยสด ดูสง่างามจริง!”
“ว้าว งดงามเหลือเกิน หากเป็นสัตว์เลี้ยงของข้าคงดี”
ตลอดทาง ด้วยท่วงท่าสูงศักดิ์เยือกเย็นของซื่อเป่า ดึงดูดสายตาผู้คนมากมายให้เหลียวมอง
โดยเฉพาะหญิงสูงศักดิ์และคุณหนูที่ชื่นชอบนก ดวงตาเป็นประกายจ้องมองซื่อเป่าด้วยความหลงใหล
ซื่อเป่ายืนอยู่บนไหล่หลินเฟิง อกผายไหล่ผึ่ง สะบัดขนหางที่เชิดขึ้นเบาๆ อย่างภาคภูมิ
ท่วงท่าอวดโฉมนี้ ยิ่งกระตุ้นเสียงกรีดร้องของเหล่าสตรี
ต่างพากันดีอกดีใจ อยากเข้าไปอุ้มมันยิ่งนัก
“ไอ้ตัวจีบง่ายนี่ สมกับเป็นนกเจ้าชู้จริงๆ”
หลินเฟิงหัวเราะในใจ ไม่ได้ใส่ใจนัก อย่างไรเสียตอนนี้ก็ตัดสินใจให้ซื่อเป่าใช้ร่วมการมองเห็น ดังนั้นแม้เปิดเผยมากไปบ้างก็ไม่เป็นไร
ส่วนแมลงวันกังฟู เขาเก็บเข้ากระเป๋าสัตว์เลี้ยง เช่นเดียวกับแมงมุมหมาป่า ในฐานะสมาชิกหน่วยสังหาร
“เฮ้ย เจ้านั่น นกแก้วของเจ้าไปซื้อที่ไหนมา?”
ขณะนั้นเอง มีคนเรียกหลินเฟิงไว้
จากนั้น หญิงอ้วนแต่งหน้าจัดจ้านคนหนึ่ง ดุจภูเขาเนื้อ ยืนขวางหน้าหลินเฟิง
นางสวมเสื้อผ้าสีฉูดฉาด บนคอที่เต็มไปด้วยไขมัน แขวนสร้อยไข่มุกเส้นใหญ่ ต่ำช้าแต่มั่งคั่ง
ทว่า สิ่งที่ทำให้หลินเฟิงสนใจคือ ในอ้อมอกหญิงอ้วนนี้ อุ้มสัตว์เลี้ยงนกแก้วขนเขียวตัวหนึ่งไว้ ดูท่าเป็นพันธุ์ชั้นดี
แต่ท่วงท่ากับซื่อเป่าเทียบกัน ราวฟ้ากับเหว ขาดจิตวิญญาณ
“ตกใจ... กลัว...”
และนกแก้วเขียวตัวนั้นเมื่อเห็นซื่อเป่า ถูกสายตามันจ้อง ก็พลันหวาดกลัว ร่างสั่นเทา
ไม่แปลกเลย ซื่อเป่าหลังวิวัฒนาการ เทียบได้กับนกเทพระดับราชันในหมู่ปักษา
เมื่อเทียบกับโลกมนุษย์ สามัญชนคนหนึ่ง จู่ๆ เห็นจักรพรรดิ จะไม่กลัวได้อย่างไร?
นั่นคือการกดดันโดยสมบูรณ์ของรัศมีอำนาจ!
“เฮ้ย ข้าถามเจ้าอยู่”
เห็นหลินเฟิงไม่พูด หญิงอ้วนสีหน้าแวบผ่านความไม่พอใจ กระชากเสียงตะคอก
“ข้าเลี้ยงเอง”
หลินเฟิงมีสีหน้าเฉยชา สำหรับหญิงอ้วนขี้เหร่นี้ ไม่มีความคิดจะสนทนาต่อเลย
“เมื่อเป็นเช่นนี้ เจ้าบอกราคามา ข้าซื้อ”
หญิงอ้วนร่ำรวยกำยำ ตรงๆ หยิบธนบัตรทองออกมาปึกใหญ่ อย่างน้อยก็หนึ่งแสนตำลึง
ในสายตานาง นกแก้วสูงศักดิ์เช่นนี้ มีเพียงสตรีงามทรงเสน่ห์เช่นนางเท่านั้น จึงคู่ควรกันที่สุด