ตำหนักเทียนอู่ จวนสกุลจ้าว
ยามนี้ ในลานหลังห้องครัวของจวน ชายหนุ่มในชุดขาวผู้หนึ่งกำลังออกท่าทางลุกลี้ลุกรน
เหล่าแมลงวันที่อยู่รายรอบต่างพากันบินหนีด้วยความตื่นตระหนกเพราะการกระทำของเขา
หากสังเกตดี ๆ จะพบว่า ดวงตาของชายหนุ่มทั้งสองข้างเป็นสีเทาหม่น ไร้ซึ่งแววตา
เห็นได้ชัดว่าเป็นผู้พิการแต่กำเนิด ตาบอด
"ดูเร็วเข้า ท่านเขยใหญ่แห่งตระกูลจ้าวของเราวันนี้ก็มาจับแมลงวันอีกแล้ว"
"จ๊าก ๆ คนตาบอดจับแมลงวัน ช่างเป็นตัวประหลาดแท้ ๆ"
"พวกเรามาพนันกันไหม ดูสิว่าเขาจะต้องใช้เวลากี่วันถึงจะจับแมลงวันได้สักตัว?"
เหล่าพ่อครัวที่มุงดูต่างพากันเย้ยหยันอย่างไม่ปิดบัง
ในโลกที่ยึดถือบู๊เป็นใหญ่ คนธรรมดายังต่ำต้อย ไยเลยกับคนตาบอด
และขณะที่ทุกคนกำลังเยาะเย้ย ชายหนุ่มก็ยื่นมือออกไปอย่างกะทันหัน
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะโชคช่วย หรือเป็นเพราะประสาทหูอันไวทำให้แยกตำแหน่งได้
เขาจับแมลงวันได้หนึ่งตัวกลางอุ้งมือในทันใด
"ติ๊ง ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ จับแมลงวันได้หนึ่งตัว เปิดใช้งานระบบวิวัฒนาการสัตว์ขั้นเทพได้สำเร็จ!"
เมื่อได้ยินเสียงสังเคราะห์อิเล็กทรอนิกส์ที่ดังขึ้นในหัว หลินฮ่าวก็ชะงักไปเล็กน้อย พลันรู้สึกราวกับมีน้ำตาคลอเบ้า
ในฐานะหนึ่งในกองทัพผู้ข้ามภพ หลินฮ่าวย่อมเข้าใจดีว่าระบบคืออะไร
แม้ว่าระบบจะมาช้าไปถึงสิบแปดปี แต่สำหรับสถานการณ์ปัจจุบันของเขา มันก็เหมือนส่งถ่านมาให้ท่ามกลางหิมะ
ทว่าการเริ่มต้นกลับต้องให้เขาใช้มือเปล่าจับสัตว์มีชีวิตสักหนึ่งตัวจึงจะเปิดใช้ระบบได้สำเร็จ
เขาจึงเลือกห้องครัวเป็นจุดจับ สถานที่ที่มีแมลงวันชุกชุมที่สุด
ตรากตรำมาสามวัน ก็ถูกเย้ยหยันมาสามวัน
แต่ตอนนี้ ในที่สุดก็ทำภารกิจสำเร็จ
"ติ๊ง ตรวจพบว่าโฮสต์จับแมลงวันได้หนึ่งตัว จะรับมันเป็นสัตว์เลี้ยงหรือไม่?"
หลินฮ่าวท่องในใจโดยไม่รู้ตัวว่า "รับ"
"ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่รับสัตว์เลี้ยง สามารถตั้งชื่อให้มันได้"
"แมลงวันกังฟู"
เมื่อได้ยินว่าให้ตั้งชื่อ หลินฮ่าวก็นึกถึงภาพยนตร์ไซไฟบางเรื่องในอดีตชาติ จึงเอ่ยในใจทันที
"ติ๊ง การตั้งชื่อสัตว์เลี้ยงเสร็จสมบูรณ์"
ในขณะที่เสียงของระบบดังขึ้น แผงข้อมูลหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในหัวของหลินฮ่าว
[แมลงวันกังฟู]
รหัส: 001
เจ้าของ: หลินฮ่าว
พลังรบ: 1
อายุขัย: 50 วัน
ทักษะ: ไม่มี
วิวัฒนาการได้: อวัยวะทั้งหมดของร่างกาย
...
จากข้อมูลในแผงระบบ หลินฮ่าวพอจะเข้าใจแล้วว่า ระบบวิวัฒนาการสัตว์นี้มีฟังก์ชันอย่างไร
โดยหลักแล้วคือการเสริมพลังรบของสัตว์ เพื่อใช้สำหรับตนเอง
ฟังก์ชันนี้แบ่งออกเป็นสองประเภท
ประเภทแรกคือ 'การเสริมพลังทั้งร่าง'
สามารถเสริมพลังอวัยวะทั้งหมดของสัตว์ได้
มีทั้งหมดสี่ระดับ แบ่งเป็นระดับต้น ระดับกลาง ระดับสูง และระดับราชัน
ระดับยิ่งสูง เงินที่ต้องใช้ก็ยิ่งมาก โดยเพิ่มขึ้นทีละสิบเท่า
เช่นการวิวัฒนาการระดับต้น ต้องใช้ทองหนึ่งหมื่นตำลึง การวิวัฒนาการระดับกลางก็คือหนึ่งแสนตำลึง...
ประเภทที่สอง คือ 'การเสริมพลังขั้นสูง'
โดยหลักแบ่งเป็นเจ็ดขั้น D, C, B, A, S, SS, SSS
พูดง่าย ๆ ก็คือ มันคือความสามารถของระบบที่ทำให้สัตว์อัปเกรดและเปลี่ยนรูปแบบได้
ไก่ตัวผู้หนึ่งตัว หากเพิ่มขั้นถึงระดับ SSS มีความเป็นไปได้สูงที่จะเปลี่ยนกลายเป็นหงส์เพลิงระดับสัตว์เทพ!
ทว่าการเพิ่มขั้นประเภทนี้ ราคาค่อนข้างแพง
ทุกครั้งที่เพิ่มขั้น อย่างน้อยต้องใช้เงินถึงหนึ่งแสนตำลึง
ระดับถัดจากนั้นก็เพิ่มขึ้นในอัตราสิบเท่าทุกครั้ง
และประเภทแรก 'การเสริมพลังทั้งร่าง' ต้องถึงระดับราชันก่อน จึงจะมีคุณสมบัติในการเพิ่มขั้นและอัปเกรดได้
เช่นจากขั้น D ไปขั้น C
สัตว์เลี้ยงต้องอยู่ในระดับ D ขั้นเสริมพลังราชันก่อน จึงจะสามารถวิวัฒนาการไปถึงขั้น C ได้
"ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้!"
เมื่อเข้าใจคุณสมบัติของระบบอย่างถ่องแท้แล้ว หลินฮ่าวก็รู้สึกกระจ่างแจ้ง พร้อมกับตื่นเต้นเล็กน้อย
ภายหลังหากเสริมพลังสัตว์ระดับสัตว์เทพได้จำนวนมาก โลกใบนี้ก็มิใช่ว่าจะเที่ยวเล่นได้ตามใจเล่า?!
อย่างไรก็ตาม เพียงไม่นาน หลินฮ่าวก็นึกถึงปัญหาสำคัญอย่างยิ่ง
นั่นคือ ตอนนี้เขาตัวเปล่าไม่มีเงินสักแดง ไหนเลยจะมีเงินมาวิวัฒนาการ...
"ติ๊ง ตรวจพบว่าโฮสต์ผูกมัดสัตว์เลี้ยงเป็นครั้งแรก ขอแสดงความยินดีที่ได้รับของขวัญใหญ่สำหรับมือใหม่ ต้องการรับหรือไม่?"
เมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนของระบบ หลินฮ่าวก็เอ่ยในใจทันทีโดยไม่ลังเลว่า "รับ"
"ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์หลินฮ่าว ได้รับการเสริมพลังสัตว์ระดับราชันฟรีหนึ่งครั้ง"
"ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์หลินฮ่าว ได้รับการเพิ่มขั้นสัตว์ฟรีหนึ่งครั้ง"
"โปรดเลือกสัตว์เลี้ยงที่ต้องการวิวัฒนาการ"
ทันใดนั้น ในหัวของหลินฮ่าวก็ปรากฏแผงภาพแสดงผล พร้อมช่องสี่เหลี่ยมห้าช่อง
ช่องแรก แสดงรูปแมลงวันสีดำตัวเล็ก ๆ
ส่วนอีกสี่ช่องที่ว่างอยู่ น่าจะหมายความว่าเขายังสามารถจับสัตว์เลี้ยงได้อีกสี่ตัว
หลินฮ่าวกดที่สัญลักษณ์ของแมลงวันโดยตรง
"ติ๊ง การเสริมพลังสำเร็จ แมลงวันกังฟูได้รับการยกระดับอย่างรอบด้าน"
วินาทีต่อมา หลินฮ่าวพบว่าแผงข้อมูลของแมลงวันกังฟูเปลี่ยนแปลงไปมาก ไม่ว่าจะเป็นความเร็ว กำลัง ประสาทสัมผัส หรือสติปัญญา ล้วนได้รับการยกระดับอย่างมหาศาล
เช่นพลังรบ จากเดิม 1 พุ่งตรงขึ้นเป็น 1000
แต่อายุขัยยังคงเป็น 50 วัน
เห็นได้ชัดว่าการเสริมพลังแบบนี้ไม่สามารถเพิ่มอายุขัยของสัตว์เลี้ยงได้
ต่อไป ก็คือการเพิ่มขั้นและอัปเกรด
"ติ๊ง การเพิ่มขั้นสำเร็จ ขอแสดงความยินดี แมลงวันกังฟูอัปเกรดถึงขั้น C และได้รับทักษะพิเศษ ขาเคียวคมโลหิต"
จากนั้น หลินฮ่าวก็พบด้วยความประหลาดใจว่า สัญลักษณ์แมลงวันในช่องสี่เหลี่ยมนั้นเปลี่ยนรูปร่างไปทันใด
แมลงวันตัวผอมบางแต่เดิม กลับราวกับเป็นนักกีฬา ลำตัวเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ ขาทั้งหกก็แข็งแรงขึ้นมาก กรงเล็บราวกับใบมีดเคียว มีประกายคมกริบดุจโลหะ
ที่สำคัญคือ อายุขัยจากเดิม 50 วัน พุ่งขึ้นเป็น 500 วัน!
หลินฮ่าวอดไม่ได้ที่จะสูดหายใจลึก
ฟังก์ชันเพิ่มขั้นนี้ ช่างน่าเร้าใจเสียจริง!
หลินฮ่าวลองคลายมือออก...
กลับเห็นว่าเจ้าตัวจิ๋วไม่ได้บินหนีไปในทันที กลับนอนนิ่งบนฝ่ามืออย่างว่าง่าย ราวกับกำลังรอคำสั่ง
"หืม? นี่มัน..."
ในชั่วพริบตา หลินฮ่าวก็ประหลาดใจที่พบว่า สายตาของเขาไม่ได้มืดมิดอีกต่อไป กลับสามารถรับรู้ถึงแสงสว่างรอบตัว รวมไปถึงวัตถุต่าง ๆ ได้
แต่มุมมองนี้ไม่ได้มาจากดวงตาของเขา หากแต่มาจากฝ่ามือตรงนั้น
ตรงกับตำแหน่งของแมลงวันกังฟูนั่นเอง
หรือว่าข้าจะสามารถใช้มุมมองเหนือจักรวาล ร่วมเห็นฉากที่แมลงวันกังฟูมองเห็นได้?!
คิดได้ดังนี้ หลินฮ่าวก็รู้สึกเลือดลมพลุ่งพล่าน
รู้สึกมากขึ้นเรื่อย ๆ ว่าระบบวิวัฒนาการสัตว์ขั้นเทพนี้ มันถูกสร้างมาเพื่อเขาโดยแท้
"เฮอะ น่าเบื่อจริง ถูกจับได้ซะแล้ว พนันของพวกเราก็เป็นโมฆะแล้วกัน"
"คนตาบอดยังจับแมลงวันได้ ช่างเป็นเรื่องที่ไม่เคยมีมาก่อน"
เมื่อเห็นหลินฮ่าวจับแมลงวันได้จริง ๆ พวกพ่อครัวแม้จะแปลกใจ แต่คำพูดก็ยังแฝงด้วยความเย้ยหยันอย่างเข้มข้น
ขณะนี้ หลินฮ่าวเองก็อาศัยสายตาจากแมลงวันกังฟู มองเห็นหน้าตาของพ่อครัวพวกนั้นอย่างชัดเจน
แต่ละคนหัวโตหูใหญ่ หน้าเต็มไปด้วยความมัน
ในจวนสกุลจ้าว พ่อครัวนับเป็นคนงานเบ็ดเตล็ดระดับล่าง แต่ถึงกระนั้น พวกนี้ก็ยังไม่มีความเคารพต่อเขาซึ่งเป็นเขยใหญ่แม้แต่น้อย
เขาเกิดในจวนสกุลหลิน หนึ่งในสามตระกูลใหญ่ในเมือง ภูมิหลังก็นับว่าใช้ได้ แต่เพราะตาแต่กำเนิดบอด ตั้งแต่เด็กจึงไม่เป็นที่โปรดปรานในตระกูล
ครึ่งปีก่อน ภายใต้การแต่งงานเพื่อผลประโยชน์ของตระกูล เขาได้แต่งเข้าจวนสกุลจ้าว ทนรับความอัปยศอดสู
แม้จะมีภรรยางามร่วมห้อง แต่ทุกคืนต้องแยกกันนอน
หนึ่งเตียง หนึ่งพื้น กลับเลวยิ่งกว่าบ่าวรับใช้ในจวนสกุลจ้าวเสียอีก
หลินฮ่าวไม่ได้สนใจคำเย้ยหยันของพ่อครัวพวกนั้น หันหลังเดินออกจากลานไป
อื้อ——!
แมลงวันกังฟูบินวนกลางอากาศ ก่อนจะลงเกาะที่บ่าของหลินฮ่าว
"เสี่ยวหลิน"
เมื่อเห็นว่าหลินฮ่าวกำลังจะจากไป หัวหน้าพ่อครัวอ้วนใหญ่ซึ่งเป็นผู้รับผิดชอบ ก็ส่งสายตาให้ลูกมือที่อยู่ข้าง ๆ
ลูกมือเข้าใจ พยักหน้า แล้วเดินไปขวางหน้าหลินฮ่าว ยื่นปลายเท้าออกมา ตั้งใจจะให้หลินฮ่าวล้มคะมำ
ด้วยสายตาจากแมลงวันกังฟู หลินฮ่าวมองเห็นอย่างชัดเจน
ตั้งแต่แต่งเข้ามาอยู่ในตระกูลจ้าวครึ่งปีมานี้ ก็ไม่รู้ว่าไปขัดใจใคร มักมีคนมาหาเรื่องเขาเป็นประจำ
โดยเฉพาะพ่อครัวพวกนี้ มักทำอะไรแผลง ๆ ในอาหารทุกครั้ง นิสัยชั่วช้านัก!