ได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของฝูงชนด้านหน้า หลินฮ่าวขมวดคิ้วเล็กน้อย
“ซื่อเป่า บินขึ้นไปดูซิว่าเกิดอะไรขึ้น”
หลินฮ่าวออกคำสั่ง ซื่อเป่าก็กระพือปีกบินโผขึ้นทันที
ด้วยการแบ่งปันทัศนวิสัย หลินฮ่าวก็เห็นอย่างรวดเร็วว่าที่ประตูเมือง มีทหารรักษาเมืองกลุ่มหนึ่งกำลังตรวจสอบผู้คนที่ผ่านเข้าออก
และเป้าหมายของพวกเขาชัดเจนมาก คือพุ่งเป้าไปที่คนหนุ่มสาวที่เข้าร่วมการทดสอบของสำนักศึกษาเทียนเหยี่ยน
ขณะเดียวกัน ด้านข้างยังมีหญิงอ้วนคนหนึ่ง ใบหน้าพันผ้าขาวไว้ นั่นคือมาดามจูที่ถูกเขาต่อยเมื่อสองวันก่อนนั่นเอง
“คนนี้ไม่ใช่”
“คนนั้นก็ไม่ใช่”
“ค้นต่อไป! ถึงจะจับไอ้เด็กเวรนั่นไม่ได้ ก็อย่าให้มันเข้าร่วมการทดสอบของสำนักศึกษาเทียนเหยี่ยนได้อย่างราบรื่นเด็ดขาด!”
นางนั่งอยู่บนเก้าอี้แคร่หาม ชี้นิ้วบอกคนที่ถูกตรวจสอบ ดวงตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น
ตั้งแต่วันที่ถูกต่อย นางโกรธจนบีบคอสัตว์เลี้ยงที่เลี้ยงไว้ตายทั้งเป็น
กระทั่งวันนี้ ถึงกับใช้อำนาจของตระกูลฝ่ายแม่ในกองกำลังรักษาเมือง หมายจะจับหลินฮ่าวในนามผู้ร้าย ขับไล่ความโกรธแค้นให้สาสม
“ที่แท้ก็แม่หมูอ้วนนั่นเอง”
เมื่อเห็นว่าใครเป็นต้นเหตุ ใบหน้าหลินฮ่าวก็ฉายแวบแห่งความเย็นชา
รู้อย่างนี้ว่าไอ้แก่แม่หมูอ้วนจะมาไม้เดิม คราวก่อนน่าจะต่อยให้ตานางบวมจนมองไม่เห็น
แล้วตอนนี้จะทำอย่างไร?
หลินฮ่าวคิดหาทางแก้ไขอย่างรวดเร็ว ถ้าฝ่าออกไปด้วยกำลัง เกรงว่าเรื่องจะยิ่งลุกลามใหญ่โต ถึงขั้นก่อปัญหาใหญ่หลวง