หลินฮ่าวปวดศีรษะราวกับจะระเบิด รู้สึกราวกับห้วงสมุทรแห่งจิตสำนึกแตกกระจายออกเป็นชิ้นส่วนนับไม่ถ้วน
ท่ามกลางชิ้นส่วนเหล่านั้น กลับปรากฏภาพฉายซ้อนทับกันเหมือนเครื่องฉายแสง ฉายภาพเหตุการณ์ต่างๆ ออกมาทีละฉาก
ในชิ้นส่วนภาพหนึ่ง หลินฮ่าวมองเห็นอดีตชาติของตนเอง
จากนั้น ชิ้นส่วนอีกชิ้นก็ฉายภาพชีวิตของเขาขึ้นมาอีก
แต่ภาพประสบการณ์เหล่านั้น กลับแตกต่างจากความทรงจำของเขาอย่างสิ้นเชิง ทว่าให้ความรู้สึกประหลาดเหมือนเคยพบเห็นมาก่อน
ความรู้สึกนั้น แปลกประหลาดยิ่งนัก ประหนึ่งว่าเป็นตัวเขาในภพชาติใดชาติหนึ่ง
เป็นเช่นนี้ ภาพแล้วภาพเล่าผ่านไปอย่างรวดเร็วในห้วงสมุทรแห่งจิตสำนึก
หลินฮ่าวมองเห็นตนเองนับครั้งไม่ถ้วน
การเวียนว่ายในสังสารวัฏครั้งแล้วครั้งเล่า ประสบการณ์ชีวิตที่แตกต่างกันครั้งแล้วครั้งเล่า
ไม่มีสักภาพเดียวคือตัวตนที่แท้จริงของเขา แต่ล้วนเป็นส่วนหนึ่งของการเวียนว่ายของเขา
ความทรงจำอันยิ่งใหญ่และซับซ้อน พลุ่งพล่านราวกับพายุในห้วงสมุทรแห่งจิตสำนึกของเขา ทำให้เขาคำรามด้วยความเจ็บปวดอย่างรุนแรง
ข้าคือใคร?
ข้าอยู่ที่ไหน?
ความทรงจำมากขึ้นเรื่อยๆ ซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ ความสามารถในการรับรู้ทางจิตของหลินฮ่าวเกือบจะถึงขีดจำกัดแล้ว
"อ๊าก——!"
ชั่วขณะหนึ่ง ร่างของหลินฮ่าวสั่นสะท้านอย่างรุนแรง หมดสติสัมปชัญญะโดยสิ้นเชิง จมดิ่งสู่ห้วงนิทรา
ไม่รู้ผ่านไปเนิ่นนานเพียงใด เมื่อหลินฮ่าวลืมตาขึ้นอีกครั้ง สิ่งที่เห็นตรงหน้า กลับไม่ใช่ความมืดมิดอันไร้ขอบเขตเช่นเคย
ทุกสิ่งตรงนี้ ปรากฏชัดเจนแจ่มแจ้ง
มันคือภายในห้องศิลาของสุสานโบราณนั่นเอง