บนเตียงนอน หลินเฟิงทำเป็นมองไม่เห็นตัวอักษรบนแผ่นไม้ที่แฝงร่องรอยข่มขู่
โยนทิ้งไว้ข้างกาย จากนั้นพลิกเปิดตำราวิชาเวทครบจบในเล่มเดียวขึ้นมาอ่าน
ก่อนหน้านี้เขาเรียนคาถาธาตุไฟ วิธีการหลอมรวมอักขระลูกไฟนับว่าเป็นพื้นฐานเบื้องต้นที่สุด
เวลานี้พลังจิตของหลินเฟิงได้ก้าวสู่ขั้นนักเวทขั้นสองแล้ว
ต่อจากนี้จึงได้แต่เรียนคาถาอักขระระดับสอง
โชคดีที่ตำราวิชาเวทครบจบในเล่มเดียวนี้มีคาถาอักขระไม่เกินระดับสามบันทึกไว้พอดี
ด้วยพรสวรรค์บำเพ็ญขั้นสูงสุดของเขา มิได้จำกัดว่าถนัดคาถาประเภทใดเป็นพิเศษ แทบจะเป็นอัจฉริยะขั้นสูงสุดที่บำเพ็ญได้ทุกธาตุ!
แต่เพื่อหลีกเลี่ยงการเรียนมากแต่ไม่ชำนาญ
หลินเฟิงจึงกำหนดขอบเขตของตนไว้เพียงธาตุลมและธาตุไฟชั่วคราว
วายุกรรโชกเพลิงลุกโชน นับเป็นการเริ่มต้นที่ดี
คิดได้ดังนั้น หลินเฟิงรีบพลิกหน้ากระดาษอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็พบบทที่ว่าด้วยการใช้คาถาธาตุลม
ในนั้นอธิบายทฤษฎี ระบุถึงระบบอักขระสี่ประเภท
ระบบโจมตี ระบบสนับสนุน ระบบป้องกัน และระบบฟื้นฟู
โจมตีและป้องกันนั้นไม่ยากแก่การเข้าใจ
ระบบสนับสนุนคือคาถาเร่งความเร็วรูปแบบหนึ่ง
ส่วนระบบฟื้นฟูคือการอาศัยพลังต้นกำเนิดวายุ ร่ายคาถาเยียวยาดั่งสายลมวสันต์
หลังจากหลินเฟิงพิจารณาอย่างละเอียดรอบหนึ่งแล้ว เขายกฝ่ามือขึ้น ชักนำพลังจิตที่ไร้รูปออกมาสายหนึ่ง เริ่มตวัดวาดขึ้น
ครั้งแรกที่ฝึกอักขระธาตุลม ท่วงท่าของหลินเฟิงยังค่อนข้างเคอะเขิน
ลวดลายอักขระที่วาดขึ้น ล้วนพังทลายไปกว่าครึ่งเพราะชะงักกลางคัน ทำให้พลังจิตที่ค่อยๆ รวมตัวแตกกระจาย
อย่างไรก็ตาม เมื่อกาลเวลาผ่านไป
นิ้วมือของหลินเฟิงยิ่งรวดเร็วขึ้นเรื่อยๆ เงานิ้วที่ร่ายรำรวดเร็วเสียจนเลือนราง
และเมื่ออักขระธาตุลมถูกเขาตบออกมาไม่หยุดหย่อน
ไม่ว่าอัตราความสำเร็จหรือความชำนาญ ล้วนเพิ่มพูนขึ้นด้วยอัตราอันน่าตกตะลึง
ณ ชั่วขณะหนึ่ง หลินเฟิงตวัดนิ้วอย่างรวดเร็ว ชักนำพลังจิตสายหนึ่งตวัดวาดไปในอากาศว่างเปล่า ก่อเกิดเป็นอักขระประหลาดขึ้นมาทันใด
"เปิด!"
หลินเฟิงขยับจิต ดวงอักขระพลันเปล่งประกายแสงสีเขียวครามเจิดจ้า