“ที่แท้คือเผ่าคนแคระนี่เอง”
แม้ว่าจะเป็นครั้งแรกที่หลินฮ่าวได้เห็นคนแคระ แต่เขาก็จำคนแคระได้ทันทีเนื่องจากลักษณะทางกายภาพที่แปลกประหลาด
ตามข่าวลือ คนแคระมีความสามารถพิเศษและความสนใจในการสร้างอาวุธ และคนแคระเกือบทุกคนรู้จักศิลปะการตีเหล็ก
อาวุธส่วนใหญ่ในทวีปชางฉงล้วนมาจากฝีมือของพวกคนแคระ
ในขณะนั้น ช่างตีเหล็กแคระไม่ได้หยุดงานเพราะการมาถึงของหลินฮ่าว
เขายังคงเหวี่ยงค้อนเหล็กต่อไป ด้วยพละกำลังแขนที่น่าทึ่ง ฟาดมันซ้ำแล้วซ้ำเล่าลงบนแท่งเหล็กสำหรับทำดาบที่เพิ่งขึ้นรูปใหม่
หลินฮ่าวก็ไม่ส่งเสียงรบกวน เฝ้ามองอย่างเงียบ ๆ ด้วยความอดทนอย่างยิ่ง
แม้ว่าหลินฮ่าวจะไม่เข้าใจเรื่องโลหะวิทยา แต่เขาก็พอจะรู้คร่าวๆ ว่าในกระบวนการตีอาวุธ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในขั้นตอนสุดท้าย จะต้องไม่มีข้อผิดพลาดใดๆ ทั้งสิ้น
มิเช่นนั้นแล้ว ก็ได้แต่กลายเป็นดาบเกรดรองเล่มหนึ่งเท่านั้น
เนื่องจากไม่มีอะไรทำ หลินฮ่าวจึงมองไปรอบๆ อย่างไม่ใส่ใจ สังเกตโรงตีของวิเศษที่เรียบง่ายแห่งนั้น
ที่มุมห้อง มีก้อนแร่เหล็กเสวียนสีดำกองอยู่หลายสิบก้อน และมีดาบเหล็กอีกนับสิบเล่มวางคว่ำอยู่ข้างๆ
ข้างๆ กันนั้น มีกองดาบหักและเศษชิ้นส่วนดาบที่ขึ้นรูปอย่างหยาบๆ อยู่เป็นจำนวนมาก
ผลิตภัณฑ์เหล่านั้นล้วนล้มเหลวและไม่ได้มาตรฐานอย่างเห็นได้ชัด
มองออกได้ว่า ช่างตีเหล็กคนแคระผู้นี้พิถีพิถันกับการหล่อดาบเป็นอย่างยิ่ง
ทางด้านซ้าย ในบริเวณที่ค่อนข้างโล่ง มีชั้นวางอาวุธที่มีดาบเจ็ดหรือแปดเล่มวางอยู่ ซึ่งน่าจะเป็นตัวอย่าง
หลินฮ่าวจึงก้าวเข้าไปข้างหน้า อาศัยสายตาของแมลงวันกังฟู พินิจดูอย่างละเอียดอยู่หลายครั้ง จากนั้นก็หยิบดาบยาวขึ้นมาเล่มหนึ่ง