ภายใต้การควบคุมพลังจิตของหลินเฟิง อักขระธาตุดินเปล่งประกายแสงสีเหลือง หนาแน่นอย่างยิ่ง
ท่ามกลางลวดลายซับซ้อนนั้น ดูคล้ายแฝงไว้ด้วยคลื่นพลังสั่นสะเทือน
จากสิ่งนี้จะเห็นได้ว่า อักขระธาตุดินที่หลินเฟิงจารขึ้น มีมาตรฐานสูงมาก
เมื่อเทียบกับอาจารย์ชิวหยุน ความละเอียดของลวดลายอาจยังด้อยกว่าเล็กน้อย
แต่คนส่วนใหญ่ในห้องเรียน หากเทียบกับเขาแล้ว ล้วนอ่อนด้อยกว่าไม่น้อย
เมื่อเห็นภาพนี้ ทุกคนถึงกับตะลึงงัน
เดิมคิดว่าเมื่อครู่นี้หลินเฟิงแค่รักษาหน้า จึงวาดมั่วไปเรื่อย
แต่บัดนี้ ฝีมือการจารที่เฉียบคมและชำนาญ ไม่ใช่ฝีมือของมือใหม่หัดเรียนอักขระคาถาวิชาเลย
คนตาบอดกลับฝึกฝนคาถาวิชาได้จริง ๆ
นี่ช่างเหลือเชื่อยิ่งนัก!
ส่วนคนที่เพิ่งเยาะเย้ยหลินเฟิงไปเมื่อครู่ บัดนี้มองหน้ากันเลิ่กลั่ก ต่างหุบปากเงียบ
เพราะฝีมืออักขระของคนตาบอดยังเหนือกว่าพวกเขา ในใจต่างรู้สึกพ่ายแพ้
หากยังพูดต่อไป ก็มีแต่จะทำให้ตัวเองอับอาย
ทันใดนั้น หลินเฟิงดีดนิ้วเบา ๆ รองรับอักขระไว้ในฝ่ามือ
แล้วหันไปทางชิวหยุน ถามด้วยรอยยิ้มว่า "อาจารย์ชิว อักขระนี้มีจุดใดต้องปรับปรุงอีกหรือไม่?"
"อ้อ? ปรับปรุง..."
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ชิวหยุนจึงดึงสติจากความตกตะลึงกลับมาได้
นางพิจารณาหลินเฟิงอย่างลึกซึ้ง แล้วเอ่ยชมว่า "ในบรรดาศิษย์ใหม่ ฝีมือการจารอักขระของเจ้าดีเยี่ยมนัก"
"แต่หากใช้ในการต่อสู้ ความเร็วยังต้องเพิ่มขึ้นอีก และส่วนอักขระสั่นสะเทือน หากใช้จุดนำด้าน จะทำให้เส้นทางลวดลายต่อเนื่องยิ่งขึ้น..."
หลังจากฟังคำวิจารณ์ของอาจารย์ชิวหยุน หลินเฟิงถ่อมตัวรับคำสอน แล้วจดจำองค์ประกอบเหล่านี้ไว้ในใจ
"คิดไม่ถึงว่าเขาทำได้จริง ๆ"
ด้านข้าง จ้าวหลิงเอ๋อร์มองหลินเฟิงอย่างเหม่อลอย
สำหรับทักษะอักขระที่หลินเฟิงแสดงเป็นครั้งแรก ในใจนางอดประหลาดใจไม่ได้
เพราะลวดลายพื้นฐานของอักขระมีมากถึงสามพันกว่าชนิด ผู้เริ่มเรียนโดยทั่วไปยากจะเชี่ยวชาญทั้งหมด มักทำได้เฉพาะส่วนที่ถนัด
แน่นอน หากอักขระ 'สั่นสะเทือน' ที่สาธิตครั้งนี้ เป็นสิ่งที่หลินเฟิงถนัดพอดี ก็ไม่น่าแปลก
เพราะนางเองก็ฝึกฝนอักขระธาตุน้ำ ซึ่งก็มีการประกอบกันของอักขระสั่นสะเทือนเช่นกัน