"ท่านเจ้าบ้านคาดการณ์ไม่ผิด ข้างกายท่านเขยก็มีสัตว์น้อยสองตัวนี้เช่นกัน"
เมื่อเห็นแววตาครุ่นคิดของเจ้าบ้านตระกูลจ้าว จ้าวหรงก็พยักหน้า แล้วเอ่ยอย่างลึกซึ้งว่า "และวันที่เขาหายตัวไป ก็ตรงกับช่วงเวลาที่ภารกิจจำกัดเวลาถูกรับไว้พอดี"
"ดังนั้น ข้าเดาว่า จิงเคอผู้นั้น มีความเป็นไปได้สูงยิ่งที่จะเป็นหลินฮ่าว"
เมื่อฟังคำบอกเล่าของพ่อบ้านใหญ่จ้าวหรงจบ ใบหน้าจ้าวเกาเลี่ยก็เต็มไปด้วยความตื่นตะลึงอย่างรุนแรง
จากนั้น เขาสูดลมหายใจลึก พยายามควบคุมอารมณ์พลุ่งพล่านให้สงบลง แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเข้มว่า "รีบไปตามหาตัวหลินฮ่าวมา แล้วพามาพบข้าเดี๋ยวนี้!"
"ขอรับ ท่านเจ้าบ้าน"
จ้าวหรงโค้งคำนับด้วยความยำเกรง ร่างกายโค้งงอนั้นก็เคลื่อนไหวขึ้นทันที
ชั่วขณะนั้น การออกตามหาหลินฮ่าวของจวนสกุลจ้าวไม่ได้จำกัดอยู่เพียงบ่าวชั้นต่ำอีกต่อไป แม้แต่ผู้ช่วยพ่อบ้าน ผู้ดูแลสาม ตลอดจนองครักษ์ซึ่งเป็นบ่าวระดับสูงก็ถูกระดมออกมาทั้งหมด
"แม่งเอ๊ย ไอ้กระจอกตาบอดยังต้องให้พวกข้าตากฝนออกไปตามหาอีก"
ฉินฉือ ผู้ดูแลสามขาเป๋ นำลูกสมุนกลุ่มหนึ่งเดินด่าออกมาจากประตูใหญ่จวนสกุลจ้าว
แม้ในใจจะเต็มไปด้วยความคับแค้น แต่เพราะเป็นคำสั่งของเจ้าบ้านจ้าว เขาจึงไม่กล้าขัดขืน
"ถ้าให้ข้าพบเข้า จะต้องตีขาหมาเขาให้หักเสีย ให้มันรู้ซะบ้าง จะได้ไม่วิ่งซนไปทั่ว!"
ฉินฉือโกรธเกรี้ยว ตั้งแต่ถูกแมลงวันกังฟูบาดขาขวาในโรงอาหารครั้งก่อน เขาก็หาโอกาสแก้แค้นตลอดมา
ภายใต้ราตรี สายฝนปกคลุมทั่วทั้งตำหนักเทียนอู่
ท่ามกลางถนนมากมาย บ่าวของจวนสกุลจ้าวกางร่มวิ่งสอดส่ายไปทั่ว