ภายในห้องนอน หลินฮ่าวครุ่นคิดถึงสภาพศพของหยางเฉิงจี ใบหน้าเรียบเฉยเย็นชา
แม้เขาจะไม่มีเรื่องบาดหมางกับหยางเฉิงจี แต่ในฐานะนักฆ่า หนทางนี้คือการสังหาร ไร้ความปรานี
หากเห็นใจใครไปทั่ว หรือมีจิตใจเมตตาจอมปลอม เช่นนั้นไปแบกอิฐก่อกำแพงเสียยังจะดีกว่า
“เสี่ยวอิง เอาแหวนมิติไป และหัวของศพด้วย”
หลินฮ่าวชำเลืองมองศีรษะใบหน้าบิดเบี้ยวบนพื้น ลังเลเล็กน้อยก่อนออกคำสั่ง
แมลงวันกังฟูไม่รีรอ ดึงแหวนมิติสีทองขาวออกจากศพ และบรรจุศีรษะนั้นเข้าไป
เมื่อภารกิจสำเร็จ แมงมุมหมาป่าและแมลงวันกังฟูจึงรีบออกจากสถานที่ มุ่งหน้าสู่สำนักศึกษาเทียนเหยี่ยน
ส่วนทางลับที่นำขึ้นสู่ยอดเขา ย่อมไม่อาจใช้ย้อนกลับทางเดิมได้
มิฉะนั้น เขตใจกลางบนยอดเขา จะไม่มีทางทะลุผ่านม่านแสงคุ้มกันของค่ายกลไปได้
เรื่องนี้ หลินฮ่าวอดแอบดีใจไม่ได้
หลังจากแมลงวันกังฟูจากไปไม่นาน เงาคนดำนับสิบก็พุ่งทะยานออกจากป่าทึบ
มาปรากฏ ณ ที่แห่งนี้อย่างรวดเร็ว
“นี่มัน... ศพของคุณชายหยางหรือ?”
มองร่างไร้ศีรษะ พวกเขาอดสะพรึงไม่ได้ สูดลมหายใจเย็นเยียบเฮือกหนึ่ง
คนเหล่านี้คือตัวปลอมที่ร่วมมือกับหยางเฉิงจีใช้กลลวงตาก่อนหน้านี้
เมื่อหยกอักขระของหยางเฉิงจีทำงานเอง พวกเขาล้วนสัมผัสได้ถึงการตอบสนองของอักขระในทันใด แล้วรีบรุดมา
แต่เพียงชั่วเวลาไม่ถึงครึ่งก้านธูป หยางเฉิงจีกลับถูกสังหารเสียแล้ว
แม้กระทั่งศีรษะยังถูกตัดนำไป!
นี่มันพบนักฆ่าฝีมือร้ายกาจคนไหนกันแน่?!
“คุณชายหยางตายแล้ว แผนเดิมของเราจะทำอย่างไร?”
คนชุดดำคนหนึ่ง ขมวดคิ้วเอ่ยขึ้น
แน่ชัดว่าเมื่อไร้หยางเฉิงจี แผนการทั้งหมดที่วางไว้อย่างแยบยลเป็นเวลานานก็พังทลายลงอย่างสิ้นเชิง
“ก็แค่หุ่นเชิดตัวหนึ่ง ตายไปก็หาตัวแทนใหม่ได้ พวกเราต้องรีบกลับไปรายงานนายท่านเด็ดขาด”
หัวหน้ากลุ่มคนชุดดำ มองศพด้วยแววตาไร้ความรู้สึก กล่าวเสียงเย็น
“อืม”
ทุกคนพยักหน้า ร่างกายพลันเคลื่อนไหว แม้แต่ศพยังขี้เกียจยกไป กลับหลังหันจากที่นี่ทันที
……
บัดนี้ ภายในห้องนอนหอพัก 003
แมงมุมหมาป่าและแมลงวันกังฟู ทะยานเข้ามาด้วยกันทางหน้าต่าง
“ทำดีมาก”
หลินฮ่าวนั่งขัดสมาธิบนเตียง เอ่ยชม
เขาพอใจกับสมาชิกหน่วยสังหารทั้งสองนี้มาก
“นายท่าน ข้าเองก็ทำได้”