“ความเร็วเพิ่มขึ้นไม่น้อย รวมถึงพละกำลังด้วย……”
จ้าวหรงมีแววตาลุ่มลึก อดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหลาดใจอยู่ในใจ
เพราะก่อนหน้านี้ เขาเคยเห็นขั้นตอนการต่อสู้ระหว่างแมลงวันกังฟูกับบุรุษเคราหนา
ความเร็วและพละกำลังเมื่อครู่ ก็แค่เทียบเท่าระดับของนักรบระดับสอง
ทว่าเวลานี้ กลับเพิ่มพูนขึ้นถึงขั้นเทียบเท่าความสามารถของนักรบระดับสาม!
ความเร็วในการยกระดับเช่นนี้ ทำให้จ้าวหรงรู้สึกตื่นตะลึงอยู่ไม่น้อย
การมาถึงของจ้าวหรง แท้จริงแล้วหลินฮ่าวตรวจพบตั้งแต่เนิ่นๆ แล้ว
สำหรับการเปิดเผยพลังของตนเองนั้น แม้จะอ่อนไหวอยู่บ้าง แต่ก็ไม่เป็นไรแล้ว
ถือโอกาสนี้รับเงินเดือนที่ตนสมควรได้รับเสียเลย
“พ่อบ้านใหญ่ ในเมื่อมาแล้ว ก็มาคุยเรื่องบัญชีกันเถิด”
หลินฮ่าวกล่าวอย่างสงบเสงี่ยม ไม่ยโสและไม่เกรงกลัว
จ้าวหรงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
ความสามารถในการรับรู้ของเจ้าหนุ่มนี้ นับว่าเฉียบแหลมใช้ได้
“เจ้าสังเกตพบข้าได้อย่างไร?”
จ้าวหรงหัวเราะเบาๆ เอ่ยถามด้วยความสนใจใคร่รู้
“เสียงฝีเท้า”
หลินฮ่าวกล่าวด้วยสีหน้าสงบราบเรียบ “แม้ว่าข้าจะมองไม่เห็น แต่เสียงฝีเท้าของแต่ละคน ล้วนมีความแตกต่างกันเล็กน้อย”
คำอธิบายนี้ฟังดูสมเหตุสมผล และไม่ได้ทำให้จ้าวหรงรู้สึกสงสัยแต่อย่างใด
“โสตประสาทของเจ้าใช้ได้เลย การจดจำผู้อื่นจากฝีเท้า นับว่าเป็นวิธีที่ดีทีเดียว”
จ้าวหรงเอ่ยชม จากนั้นก็ยิ้มพลางก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา
“พ่อบ้านใหญ่!”
เมื่อเห็นจ้าวหรงเดินเข้ามา เฉินซื่อถึงได้สติกลับคืนมา รีบทำความเคารพอย่างเกรงกลัว