ในระหว่างที่รอคอยนี้ เวลาค่อย ๆ ล่วงเลยไป ความมืดของราตรีก็เริ่มปกคลุมทั่วนครหลวง
และเมื่อราตรีมาเยือน ธุรกิจของหอทองทะเลก็ยิ่งคึกคักขึ้นไปอีก ชั้นสองนั้นแทบจะเต็มทุกโต๊ะ
ในเวลานี้ เสี่ยวเอ้อร์เดินเข้ามา กล่าวกับหลินฮ่าวอย่างนอบน้อมว่า "ท่านลูกค้า ท่านใช้เสร็จเรียบร้อยแล้วหรือไม่"
มองดูจานที่ว่างเปล่า หลินฮ่าวพยักหน้าตอบ "อืม ข้ากำลังรอคนอยู่ ขอนั่งต่ออีกสักหน่อย"
พูดพลาง หลินฮ่าวล้วงเหรียญทองสองเหรียญส่งให้เสี่ยวเอ้อร์เป็นค่าตอบแทน
ทว่าเสี่ยวเอ้อร์กลับไม่มีทีท่าว่าจะจากไปแต่อย่างใด ยังคงยืนอยู่ที่นี่ กล่าวด้วยรอยยิ้มว่า "ร้านเราชั้นสามมีห้องรับรองแขก ท่านสามารถย้ายไปรอที่นั่นได้ ทั้งยังมีศิลปินบรรเลงบทเพลง นามว่านัดหมายจื่อเย่"
ได้ยินดังนั้น หลินฮ่าวกำลังจะบอกว่าไม่จำเป็น แต่แล้วใจก็เกิดสะกิดขึ้นมา
นัดหมายจื่อเย่?
หลินฮ่าวประหลาดใจเล็กน้อย หรือนี่คือรหัสลับ?
เพราะผู้บังคับบัญชาของเขามีนามว่าจื่อเย่ และนัดพบกันที่นี่
นัดหมายจื่อเย่ หากคิดเชื่อมโยงดูแล้วก็นับว่าเข้ากันได้ดี
ดูออกได้ไม่ยากว่าหญิงผู้นั้นช่างระมัดระวังตัวนัก
ทันใดนั้น หลินฮ่าวเข้าใจโดยพลัน กล่าวเรียบ ๆ ว่า "ก็ดี"
เป็นดังนี้ หลินฮ่าวตามเสี่ยวเอ้อร์มายังห้องรับรองแขกชั้นสามของภัตตาคาร
ที่นี่จัดเป็นห้องส่วนตัวหลายห้อง เรียงรายกันดุจเขาวงกต
และเก็บเสียงได้อย่างยอดเยี่ยม เสียงอึกทึกจากชั้นล่างแทบไม่ได้ยินเลย