“เถาหลิง เป็นนางเอง!”
เมื่อเห็นเงาร่างสีขาวสะคราญโผบินออกมาจากทางตระกูลเถา ร่างของหลินเฟิงที่พุ่งไปข้างหน้าก็พลันชะงักงันอย่างเห็นได้ชัด
มุมปากของเขาขยับขึ้นเป็นรอยยิ้มโดยไม่รู้ตัว
“หลินเฟิง เป็นข้าเอง!”
เถาหลิงเอ่ยเรียกเสียงแผ่วเบา ใบหน้าสะคราญเผยรอยยิ้มแบบที่ผ่านมาในที่สุด
จากนั้น ทั้งสองต่างเร่งความเร็วขึ้นโดยพลันราวกับมีใจสื่อถึงกัน
ชั่วขณะนั้น ในสายตาของทั้งคู่ โลกล้วนเหลือเพียงเงาของอีกฝ่าย
“ที่แท้... ไอ้หนูนี่ก็ยังไม่ตายนี่นา”
เถาเผิงมีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ในใจอดทอดถอนใจไม่ได้
“หรือว่าจะเป็นไอ้หมอนั่น?!”
เบื้องหน้าภาพนี้ เฉินหัวมีแววตาอำมหิตวาบผ่าน แน่นอนว่าเดาออกถึงตัวตนของหลินเฟิง
“เถาหลิงตอนนี้เป็นคู่หมั้นของข้าแล้ว จะให้ไอ้หน้านั่นมาทำลายพันธสัญญาของเราไม่ได้เด็ดขาด!”
พลางครุ่นคิด กระบี่ในมือเฉินหัวก็ถูกชักออกจากฝัก ประหนึ่งมีจิตวิญญาณ หลุดลอยจากมือไปรวดเร็วดังสายฟ้า
ฟิ้ว——!
แล้วคมกระบี่ก็ฉีกทะลวงความว่างเปล่า มุ่งจะสกัดกั้นหลินเฟิงและเถาหลิง
หลินเฟิงหรี่ตาลงต่ำ กระบี่กลืนมังกรกลายเป็นลำแสงดำทมิฬ พุ่งทะยานกรีดอากาศออกไปโดยพลัน
“ตึง!”
ดาบทั้งสองปะทะกันกลางนภาลั่นกึกก้อง เสียงเสียดแทงของโลหะดังก้องไม่หยุดหย่อน
“เคร้ง เคร้ง เคร้ง...!!”
จากนั้นก็ฟาดฟันกันอย่างดุเดือดหลายครั้ง กระบี่เขียวเล่มนั้นพลันสั่นสะท้านรุนแรง ถึงกับส่งเสียงร้องครวญคราง ก่อนจะปลิวกระเด็นกลับไปอย่างน่าอดสู
“กระบี่เกล็ดเขียวของข้า!”
เฉินหัวมีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย จ้องมองภาพนี้อย่างเหลือเชื่อ