“ถูกต้อง แต่ต้องดูด้วยว่า เจ้ามีความสามารถนั้นหรือไม่”
เมื่อได้ยินน้ำเสียงมั่นใจของหลินเฟิง คนแคระช่างตีเหล็กก็หัวเราะหนักแน่นพร้อมพยักหน้า
ที่บอกว่าจะยกให้ ผู้อาวุโสมิได้จริงใจ เพียงกล่าวเล่น ๆ เท่านั้น เพราะอย่างไรเสียก็เป็นสมบัติลึกลับตกทอดประจำตระกูล
แต่ในความคิดของเขา ไม่ว่าหลินเฟิงจะลองกี่ครั้ง ก็ไร้ประโยชน์
“ได้ หวังว่าท่านจะรักษาคำพูด!”
หลินเฟิงยกยิ้มมุมปาก ต่อมายื่นมือจับด้ามดาบ เริ่มออกแรงดึง
ในชั่วขณะต่อมา ก็เห็นดาบหักที่ปักในซอกหิน ในที่สุดก็ปรากฏร่องรอยคลอน
“เป็นไปได้อย่างไร?!”
เมื่อเห็นเช่นนั้น สีหน้าคนแคระช่างตีเหล็กเปลี่ยนฉับพลัน ในดวงตาเต็มไปด้วยแววไม่อยากเชื่อ
หลินเฟิงรวบรวมพลังเฮือกเดียว ออกแรงดึงอย่างแรง!
เพียงได้ยินเสียง “เคร้ง” ดาบหักพลันถูกกระชากออกจากซอกหิน
ฟึ่บ——!
ทว่าในเวลานั้น เรื่องประหลาดก็บังเกิด กลุ่มไอสีดำพลุ่งพล่านออกจากดาบหัก และแผ่คลื่นพลังอันเยียบเย็นสุดขั้วออกมา
ไอสีดำนี้ ลามจากแขนที่จับดาบของหลินเฟิงขึ้นไป ราวกับมีแนวโน้มจะปกคลุมร่างเขาจนมิด
ความเร็วการแพร่ของไอสีดำรวดเร็วยิ่ง เพียงพริบตาก็กร่อนถึงหัวไหล่เขาแล้ว
ขณะเดียวกัน ความรู้สึกเจ็บเสียดแทงก็พุ่งมาจากแขน
หลินเฟิงตกใจในใจ รีบเสียบดาบหักกลับเข้าไปในหินดังเดิม
เพียงอึดใจ ไอสีดำก็สลายสิ้น
“เกือบไป”
หลินเฟิงเหงื่อเย็นผุดเต็มหน้าผาก นึกถึงภาพเมื่อครู่ ก็ยังหวาดหวั่นในใจไม่หาย
“นี่มัน…”
จ้องมองภาพนั้นอย่างตะลึง ใบหน้าคนแคระช่างตีเหล็กเต็มไปด้วยสีหน้าตกตะลึง